ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 722 สายฝนเหมือนผ้าม่าน อดีตราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

บทที่ 722 สายฝนเหมือนผ้าม่าน อดีตราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

ความหนาวเย็นจากสายฝนกัดกินซึมเข้ากระดูก

จ้าวอู่เจียงไม่ได้ใช้พลังปิดกั้นฝน เขาปล่อยให้เม็ดฝนขนาดใหญ่กระทบตัวเขา

เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงแปลกประหลาดของเซี่ยปี้อันและความเศร้าของฟ่านอู๋จิ่ว จึงถอนหายใจเบาๆ

เซี่ยปี้อันที่ใส่ชุดผ้าลินินสีเทาขาวพูดจบก็มึนงงเล็กน้อย เขามองเด็กสาวที่นอนอยู่ในสายฝนอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“ซูซู!”

ใบหน้าของเขาซีดเซียวเพราะฝน มือของเขาสั่นเทา เขารีบเคลื่อนกายผ่านน้ำฝนที่สูงถึงข้อเท้า อุ้มเด็กสาวที่ร่างแข็งทื่อและซีดเซียวไร้เลือดขึ้นมา

ร่างกายของเขาสั่นเทา ลูบหน้าเด็กสาวที่มีเส้นผมปกปิดลงมาอย่างไม่เป็นระเบียบ พลางร้องไห้เสียงดัง

“ไม่…ไม่นะ…ซูซู…ดูบิดาสิ ดูบิดาสิ ซูซู…”

ฟ่านอู๋จิ่วในชุดคลุมสีดำ ใบหน้าเศร้าหมอง ไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป

ท่ามกลางสายฝนตกหนัก ตงหนิงที่ถือกระบี่หัวผีถูกฝนซัดจนกลายเป็นควันบางๆ สีฟ้าอ่อน ลอยเข้าร่างของบัณฑิตที่กลิ้งออกมาจากรถม้าเหมือนศพคนตายนั้น

ส่วนเยว่เฉียนชุนที่มีรูปร่างสูงสง่าและหน้าตาหล่อเหลา ถูกแรงลมสายฝนพัดพาและซ้อนทับในร่างของบัณฑิตหนุ่มอีกเช่นกัน

ทางด้านของบัณฑิตที่น้ำตาไหลไม่มีชีวิต ถูกฝนซัดจนร่างแตกเป็นควันและลอยเข้าไปในร่างของเด็กสาวในอ้อมกอดของเซี่ยปี้อัน

ท่ามกลางฝนตกหนัก เหลือเพียงหกร่างจากเก้าร่างก่อนหน้านี้

เซี่ยปี้อันที่อุ้มบุตรสาวร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า ฟ่านอู๋จิ่วที่ถอนหายใจด้วยความเศร้า จ้าวอู่เจียงที่ถูกฝนซัดจนเปียกปอน จูจิ้งที่นั่งคุกเข่าพูดพึมพำเหมือนคนเสียสติ และบัณฑิตหนุ่มที่น้ำตาไหลไม่มีชีวิต

เซี่ยปี้อันที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าหายใจหนัก เขาคลานไปข้างหน้าจับชุดคลุมดำของฟ่านอู๋จิ่วและร้องไห้เสียงดัง

“ฟ่านอู๋จิ่ว ช่วยซูซูด้วย ช่วยนางด้วย! ช่วยนางด้วยเถอะ!”

“พี่เจ็ด…” ฟ่านอู๋จิ่วนั่งลง จับมือของเซี่ยปี้อันแน่นและส่ายศีรษะ ตอบกลับไปด้วยความเศร้า

“ซูซูตายไปนานแล้ว ตงหนิงก็ตายไปนานแล้ว ท่านตื่นเถอะ”

“ไม่! ฟ่านอู๋จิ่ว! นางไม่ได้ตาย! ลูกสาวของข้ายังไม่ตาย!!” ดวงตาของเซี่ยปี้อันเต็มไปด้วยเลือดสีแดงก่ำ เหมือนกลับไปสู่อาการบ้าคลั่งอีกครั้ง สายฝนรอบๆ ตัวเขาถูกเสียงร้องไห้แยกออกเป็นหมอกบางเบา

“บิดา ถ้าลูกมีน้องสักคนก็คงดี” เสียงเด็กสาวที่ใสบริสุทธิ์และสดใสดังขึ้นในสายฝน ทำให้ความโกรธของเซี่ยปี้อันสงบลงและเขาหยุดชะงักทันที

เซี่ยปี้อันหันมามอง เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาในสายฝน มองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใสและดวงตาที่เปล่งประกาย

สายฝนเปลี่ยนสภาพเป็นเหมือนม่านละคร แสดงให้เห็นภาพในอดีต เงาร่างสองร่างกำลังยืนอยู่ด้วยกัน สองร่างนั้นคือเขาและบุตรสาว เซี่ยเฉินซู

เซี่ยเฉินซูทำหน้าตาบึ้งตึงและพูดอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

คนเป็นพ่อจึงต้องถามกลับไปว่า “พี่ตงไม่ดีหรือ?”

“ก็ดีอยู่หรอก แต่เขาหน้าตาไม่ดีและชอบกวนประสาทเหมือนกับท่อนไม้”

“งั้นบิดาจะหาคนมาขอแต่งงานพรุ่งนี้ แล้วให้พี่ตงไปแต่งงานกับคนอื่น”

“อย่าเลย ท่านพ่อ…”

ฝนถล่มรุนแรง สองร่างนั้นหายไป ภาพในสายฝนเปลี่ยนเป็นห้องแต่งงานที่มีผ้าม่านสีแดง บนผนังติดตัวอักษรอำนวยอวยพร

ตงหนิงที่มีลักษณะเป็นบัณฑิต หน้าตาธรรมดา แต่มีความอบอุ่น ค่อยๆ ยกผ้าคลุมหน้าสีแดงของเจ้าสาวขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของเซี่ยเฉินซูที่น่ารักและเต็มไปด้วยความเขินอาย

แต่ในชั่วพริบตา สีแดงของความสุขกลายเป็นสีแดงของเลือด ฝนตกซัดห้องแต่งงานจนเปียกปอน และย้อมสายฝนเป็นสีเลือด

ภาพในสายฝนเปลี่ยนไปเหมือนน้ำที่ซึมลงบนกระจกใสจนใสสะอาด สายฝนที่มีสีเลือดเปลี่ยนเป็นทะเลเลือดโดยสมบูรณ์

บนทะเลเลือด ตงหนิงที่เต็มไปด้วยเลือด หน้าตาบิดเบี้ยว มีกระบี่ยาวแทงผ่านหน้าอกของเขา

เขากำกระบี่แน่น เลือดไหลออกจากมือที่จับกระบี่

เขากัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น เขาจ้องมองชายที่อยู่ข้างหน้า

ชายคนนั้นใส่ชุดเปียกปอนสีฟ้า ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด แต่มีความอ่อนแอและซีดเซียว เขาหมุนกระบี่ในมือและขยี้หัวใจของตงหนิง

“พี่ตง ให้อภัยข้าด้วย ข้าทำไปเพราะไม่มีทางเลือก”

“หนี่ผูซา เจ้าเป็นสัตว์นรก!” ตงหนิงกำกระบี่แน่นและพูดเสียงดัง เลือดพุ่งออกจากปาก

“พี่ตง วิ่งหนีไป! วิ่งไปเร็วพี่ตง!” เซี่ยเฉินซูที่ถูกตอกตะปูไว้ที่ไหล่กับรถม้าตะโกนด้วยความหวาดกลัว

หนี่ผูซาหมุนกระบี่และแทงกระบี่เข้าร่างของตงหนิงอีกครั้ง ก่อนจะดึงกระบี่ออกและเดินไปหาเซี่ยเฉินซู

ตงหนิงจ้องตาเขม็ง ลำคอมีเสียงหายใจเฮือกสุดท้าย เขาตะโกนด้วยความอาฆาตแค้นว่า

“หนี่ผูซา! ปล่อยศิษย์น้องข้า!”

หนี่ผูซาหันมายิ้มและพูดด้วยเสียงเย็นชา

“ฮ่าๆ พี่ตง ข้าล้มเหลวในการผ่านด่านสวรรค์ ฟ้าคงไม่ปล่อยข้าใช่หรือไม่? ไม่มีทาง! แต่ชีวิตข้าเป็นของข้า ไม่ใช่ของฟ้า ข้าต้องรอด! พวกเจ้าต้องตาย! การตายเพื่อข้าหนี่ผูซา นับเป็นเกียรติยิ่ง…พวกเจ้าควรจะดีใจ…”

“อ๊ากกก!”

ดวงตาของเซี่ยปี้อันเต็มไปด้วยเลือด เขาพุ่งเข้าสายฝนและทำให้ม่านสายฝนแตกเป็นเสี่ยงๆ เขากลิ้งไปมาบนพื้นเปียก เลือดเต็มตัว นอนอยู่ในแอ่งน้ำ มองท้องฟ้าสีเทาด้วยน้ำตาไหลไม่หยุดยั้ง

เขารู้ความจริงแล้ว แต่ไม่อยากจะยอมรับมัน