ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 728 แม่น้ำทั้งสามพันสาย ข้าต้องการทั้งหมด

บทที่ 728 แม่น้ำทั้งสามพันสาย ข้าต้องการทั้งหมด

เส้นทางยาวไกล

ฟ้าดินกว้างใหญ่

จ้าวอู่เจียงกำลังเดินอยู่บนเส้นทางสายตะวันตกยาวไกล

เดินทวนกระแสน้ำไปริมฝั่งแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ เสียงรอบข้างสะท้อนรอบกาย

เขาไม่ใช่เมิ่งปั๋ว เขามองไม่เห็นอดีตของวิญญาณทั้งหลายที่อยู่ในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์

แต่เขาสามารถได้ยินเสียงชีวิตของคนมากมายภายใต้เมฆดำและหมอกบาง

เหมือนเสียงละเมอของผู้หลับใหล เหมือนเสียงสวดมนต์ของผู้บูชาในศาสนา

เขาได้ยิน…

คนรักร่ำลากันด้วยความอาลัย

บิดาและบุตรชายพูดคุยกันในยามค่ำคืน

มารดาร้องเพลงกล่อมลูกนอน

นักศึกษาเตรียมตัวสอบ

โจรฆ่าคนตายและเผาบ้านปล้นชิงทรัพย์

พ่อค้ากราบไหว้เทพเจ้า

นางคณิกาเต้นระบำในชุดวาบหวิว

คนขายเนื้อเตรียมมีดแล่เนื้อ

ประชาชนตีกลองร้องเรียน

ขุนนางสูงส่งสนุกสนานทั้งวันทั้งคืน

ฟ้าดินหลับหูหลับตา

สายฟ้าไม่สามารถทำให้พวกเขาสะเทือนใจ

สามศาสนาเก้าลัทธิ สรรพชีวิตหลากหลาย

จ้าวอู่เจียงเดินทวนไปตามริมฝั่งแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ เหมือนเดินผ่านชีวิตของคนมากมาย

เขาเดินจากกลางวันจนถึงกลางคืน เสียงเหล่านั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ

ผิวน้ำที่เงียบสงบมีแสงดาวลอยขึ้นมา เหมือนแสงหิ่งห้อยในคืนฤดูร้อน

จ้าวอู่เจียงยื่นมือออกไป แสงหิ่งห้อยหนึ่งดวงตกลงบนฝ่ามือของเขา เหมือนดาวตกลงบนภูเขาและแม่น้ำที่กว้างใหญ่

ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน เขาเหมือนเด็กน้อยที่เงยหน้ามองท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว และเหมือนคนพายเรือข้ามแม่น้ำที่เต็มไปด้วยดวงดารา

ความรู้สึกนี้มหัศจรรย์มาก ทำให้ความระมัดระวังลึกซึ้งของเขาลดลงและความรู้สึกไม่เข้ากับโลกนี้ค่อยๆ สลายไป

เขารู้สึกสงบลง ความสงบที่หายไปนาน ไม่ถูกผูกมัด ไม่มีความกังวล บรรยากาศของที่นี่ทำให้จิตใจของเขาสงบเหมือนอยู่บ้าน

เขาหยุดเดิน หยิบถ้วยศักดิ์สิทธิ์ออกมา

หลังจากมองไปรอบๆ เขาย่องไปที่ริมแม่น้ำแล้วตักน้ำขึ้นมาอีกหนึ่งถ้วย

จ้าวอู่เจียงดื่มน้ำจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ รสชาติเรียบง่าย ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่หลังจากดื่มแล้วรู้สึกขมและสัมผัสได้ถึงความเข้มข้น

พลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนรอบตัวของเขามีแสงสีฟ้าบางเบาเป็นประกายเรืองรอง

“ถ้าได้ดื่มอีกซักถ้วยหนึ่งก็คงดี” เขากล่าวด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ดวงตาเขากวาดมองอย่างรวดเร็ว

ริมฝั่งแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์เงียบสงบและมีแสงหิ่งห้อยลอยเต็มไปหมด

ไม่มีผู้ใดตอบ เหมือนทุกคนยอมรับความต้องการของเขา

จ้าวอู่เจียงตักน้ำอีกถ้วย กระดกดื่มอีกหนึ่งรอบ น้ำในแม่น้ำพุ่งเข้าสู่ท้องของเขา

“ถ้าได้ดื่มอีกถ้วยหนึ่งก็คงดี…” เขากล่าวด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง น้ำจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์มีประโยชน์ดีเกินคาด พลังของเขาเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

บรรยากาศยามราตรีเงียบสงบ

เขาหยิบขวดน้ำเต้าสุราจากถุงเก็บของ ใช้ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ตักน้ำใส่ขวดน้ำเต้า

“แม่น้ำใหญ่ขนาดนี้ ขออีกสักขวดคงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหม?” เขาพึมพำเบาๆ ลมกลางคืนพัดผ่าน ไม่รู้ว่าเขาพูดกับผู้ใด

เขาตักน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงสายน้ำในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ไหลดังเหมือนม่านน้ำตก ถ้าฟังอย่างละเอียดจะได้ยินเสียงคร่ำครวญของวิญญาณโบราณที่ลอยอยู่บนแม่น้ำด้วยเช่นกัน

…

“พรึ่บ…”

ผิวน้ำไหว เสียงน้ำแตกออก ปลาสีทองหนึ่งตัวกระโจนออกจากน้ำ มุ่งหน้าสู่ท้องฟ้า

ปลามีหนวดมังกร เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ

“ตุบ”

มันพยายามบินขึ้นฟ้าแต่ไม่สำเร็จ ถูกสายเบ็ดสีใสดึงกลับเข้าสู่ถังใส่ปลาในที่สุด

มันดิ้นอยู่ในถัง เหงือกขยับ เหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง

สายเบ็ดสีใสในปากมันหายไป คันเบ็ดสีเขียวหยกถูกโยนลงน้ำอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตในบ่อพยายามแย่งกันกัดเหยื่อ

ผู้ถือเบ็ดคือชายชรา

ใบหน้าเรียว คิ้วขาวหนวดขาว ท่าทางเหมือนเซียน ใส่เสื้อผ้าสีขาวเรียบง่าย สวมรองเท้าผ้าธรรมดาคู่หนึ่ง

ด้านหลังชายชรามีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เด็กสาวผู้นี้มีความสวยงามและสง่า ใส่ชุดกระโปรงสีม่วงอ่อน

“ครั้งนี้เจ้าเดินทางไปที่อาณาจักรเทพวารี ปลามังกรตัวนี้จะเป็นของคุ้มครองตัวเจ้า” ชายชราพูดด้วยความเมตตาและยิ้มอย่างใจดี

“ขอบคุณท่านปู่” เด็กสาวยิ้มอย่างสดใส ไม่ได้มีความสงบเรียบร้อยแบบหญิงสาวจากตระกูลใหญ่ แต่มีความน่ารักสดใสเหมือนเด็กสาวชาวบ้านทั่วไป

ชายชราเตือนนางอีกว่า

“เมื่อไปถึงอาณาจักรเทพวารี ห้ามก่อปัญหาเด็ดขาด ห้ามใช้กำลังรังแกคนอื่น ห้ามใช้พลังถ้าไม่จำเป็น”

“เจ้าค่ะ…ข้ารู้แล้ว…” เด็กสาวแลบลิ้นเล็กน้อย ท่าทางน่ารักและขี้เล่น

ชายชราส่ายศีรษะ เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวไม่ฟังคำเตือนของเขา ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกิน

หลู่จง หลานสาวคนนี้ เป็นคนที่น่ารักและเชื่อฟังผู้ใหญ่มากที่สุดในตระกูล แต่เมื่อออกจากตระกูล กลับเหมือนม้าป่าที่ได้รับการปลดปล่อย กลายเป็นตัวปัญหา ก่อปัญหาทุกที่ ต่อยเตะผู้สืบทอดของแต่ละตระกูลไม่เว้นแต่ละวัน มีลักษณะแข็งแกร่งและดุร้าย ไม่มีความอ่อนหวานของหญิงสาวเลยแม้แต่นิดเดียว