ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 770 การถกเถียงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
บทที่ 770 การถกเถียงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
จ้าวอู่เจียงและหลินหลางเดินเคียงข้างกัน
หลินหลางสวมชุดกระโปรงสีม่วงอ่อน ร่างกายสูงเพรียวซึ่งสูงเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับจ้าวอู่เจียง
นางถือตะเกียงที่ส่องแสงสั่นไหวเบาๆ จากสายลมยามค่ำคืน
“ข้าไม่ได้มารบกวนท่านใช่ไหม?” หลินหลางถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“คำพูดนี้ฟังดูแปลกหู ต้องลงโทษเสียหน่อย” จ้าวอู่เจียงโอบเอวของหลินหลางและดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดเบาๆ
“ท่านไม่กลัวว่าพวกเขาจะเห็นหรือ?” หลินหลางพูดด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความกังวล แม้ว่านางจะรู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดของเขา แต่ก็ยังเกรงว่าคนอื่นจะเห็นและทำให้ตัวตนของจ้าวอู่เจียงถูกเปิดเผย
ในขณะนั้นที่จ้าวอู่เจียงดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด ความร้อนแรงภายในใจของนางก็ลุกโชนขึ้นมา
หากไม่ต้องหลบซ่อนเช่นนี้ คงจะดีไม่น้อย
“พวกเขาหลับกันหมดแล้ว” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยนและพาหลินหลางเดินไปยังที่พักชั่วคราว
“แล้วถ้ามีคนเห็นล่ะ?” หลินหลางพิงตัวกับจ้าวอู่เจียง ความอบอุ่นและกลิ่นหอมของเขาทำให้นางหลงใหล แม้จะรู้ว่าไม่ควรปล่อยตัวปล่อยใจ แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับความเพ้อฝัน
“ถ้ามีผู้ใดเห็นแล้วจะทำไม?” เมื่อทั้งสองมาถึงที่พัก จ้าวอู่เจียงรวบขาของหลินหลางขึ้นและอุ้มนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบชิด พลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ผู้ใดมันจะกล้าพูดอะไรหรือ?”
หลินหลางโอบคอของจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความหวานฉ่ำ
“ข้าจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับแก่นปีศาจของเจ้า” จ้าวอู่เจียงวางหลินหลางลงบนเตียงที่สร้างจากโต๊ะไม้ ซึ่งตั้งอยู่ในที่พักชั่วคราว ทุกอย่างในที่นี่ดูเรียบง่ายและสิ่งของที่มีค่าได้ถูกขนย้ายออกไปหมดแล้ว
“ข้าหลอกท่าน” หลินหลางจ้องมองไปยังจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางฉายแววความรักและความคิดถึงที่ไม่อาจปกปิดได้
“ข้าแค่คิดถึงท่าน”
นางคิดถึงจ้าวอู่เจียง และใช้ข้ออ้างนี้เพื่อได้พบเขา
“ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่หลินหลางนอนพิงอ้อมกอดของเขา
“ไม่ทราบว่าท่านกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าเซวียนหยวนจิ้งหรือไม่?” หลินหลางพูดด้วยรอยยิ้ม
“ต้องกล้าแน่นอน” จ้าวอู่เจียงกล่าวอย่างจริงจัง
“พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นสตรีของข้า และมีความสำคัญต่อข้าทั้งคู่ แม้เวลานี้ไม่เหมาะสม และหลายสิ่งต้องเก็บเป็นความลับ แต่ข้า จ้าวอู่เจียง ไม่เคยคิดปิดบังอะไรต่อเจ้าทั้งสอง นางรู้เรื่องเจ้า และเจ้าก็รู้เรื่องนาง”
คำพูดของจ้าวอู่เจียงทำให้หลินหลางรู้สึกอบอุ่นใจ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดในใจ
นางเอาจมูกไปถูแก้มของจ้าวอู่เจียงเบาๆ
“คนโง่ ทำไมต้องอธิบายให้ข้าฟังด้วย? ข้าเชื่อใจท่านทุกอย่างอยู่แล้ว”
“ข้ารู้” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า “เจ้ายอมแม้กระทั่งฝากชีวิตไว้กับข้า”
ทั้งสองจ้องมองกันด้วยความรัก ความรู้สึกของพวกเขาเต็มเปี่ยม คนหนึ่งรู้สึกอบอุ่นเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ผลิปรากฏขึ้นในหัวใจ ในขณะที่อีกคนมีความเข้มแข็งเหมือนบุคลิกของเขาเสมอมา
จ้าวอู่เจียงยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่
“แต่เมื่อสักครู่เป็นเจ้าที่เริ่มถามข้าก่อนนะ เรื่องนี้ถือเป็นความผิดของเจ้า”
ใบหน้าของหลินหลางแดงระเรื่อ นางพูดด้วยเสียงเบาๆ อย่างเขินอาย
“แล้วท่านจะเอาอย่างไรดี?”
จ้าวอู่เจียงยิ้มเจ้าเล่ห์
“การใช้แก่นปีศาจเป็นข้ออ้างเพื่อหลอกข้ามาที่นี่ ถือเป็นความผิดข้อแรก เจ้าทำให้ข้ากังวล ถือเป็นความผิดข้อที่สอง เจ้าถามคำถามที่ทำให้ข้าลำบากใจ ถือเป็นความผิดข้อที่สาม”
หลินหลางรู้สึกถึงมือใหญ่ของจ้าวอู่เจียงที่ค่อยๆ เลื่อนเข้ามาในชุดของนาง ใบหน้าของนางเริ่มแดงระเรื่อ และนางกัดริมฝีปากเบาๆ ขณะที่ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกยั่วยวน นางพูดอย่างติดขัดโดยไม่รู้ตัว
“แต่มันก็แค่…ความผิดไม่กี่ข้อเท่านั้นเอง…”
จ้าวอู่เจียงเอาหน้าผากของเขามาแนบกับหลินหลางและถูจมูกของเขากับจมูกของนางพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์
“ยังมีอีกสองข้อ เจ้าพยายามยั่วให้ข้าหลงใหล และการที่เจ้าหายใจถี่แม้ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่ถือเป็นความผิดข้อสี่และห้า”
“แต่ว่าท่านเป็นคนเริ่มก่อน…” หลินหลางเริ่มหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ชุดของนางค่อยๆ ถูกถอดออกทีละชิ้น
“ถ้าอยากหาความผิด ก็ไม่ยากที่จะหาเหตุผล” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมกับส่ายศีรษะไปมา หลินหลางพยายามจะจูบเขาแต่ถูกหลบเลี่ยงทุกครั้ง
ใบหน้าของหลินหลางเต็มไปด้วยความอายและความน้อยใจ นางรู้ว่านางไม่อาจโต้เถียงจ้าวอู่เจียงได้ และพูดด้วยความเขินอายขึ้นในที่สุดว่า
“ข้าไม่อยากเถียงกับท่านแล้ว”
“ไม่ได้” จ้าวอู่เจียงหยุดการส่ายศีรษะ และพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
“เจ้าต้องเถียงกับข้า เจ้าไม่อาจหนีเรื่องนี้ไปได้”
ทั้งสองหายใจรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ท่านมันร้ายกาจจริงๆ…” หลินหลางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ก่อนที่นางจะพูดจบ คำพูดของนางก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับจูบของจ้าวอู่เจียง
การจูบกันอย่างเร่าร้อนของพวกเขาจุดไฟแห่งความรักจนลุกโชนร้อนแรง
ในพริบตาเดียว เสื้อผ้าทั้งหมดของพวกเขาถูกถอดจนหมดสิ้น เสื้อคลุมชั้นนอก ชุดชั้นใน ทั้งหมดหล่นอยู่บนพื้นอย่างกระจัดกระจาย
YOU MAY ALSO LIKE
