ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 795 เจ้ากำลังสอนข้าอย่างนั้นหรือ?
บทที่ 795 เจ้ากำลังสอนข้าอย่างนั้นหรือ?
หลู่จงจับมือของจ้าวอู่เจียงไว้แน่น มองเขาด้วยสายตาอบอุ่น
“เจ้ากำลังหลอกข้าอีกแล้ว ข้าเข้าใจ เจ้ากลัว เหมือนที่ข้าเคยกลัวเมื่อเจ้าพยายามเข้ามาใกล้ ข้าเข้าใจว่าเจ้าแค่ต้องการหลอกให้ข้าออกไป”
จ้าวอู่เจียงถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด
“หลู่จง ข้ายังเกี่ยวข้องกับสตรีหลายคน ข้าเป็นคนที่…รักสตรีมากเกินไป”
“ข้าเข้าใจ” หลู่จงส่ายศีรษะและพูดอย่างอ่อนโยน
“นั่นไม่ได้แสดงว่าเจ้ามีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนผู้ใดหรือ? เจ้าอาจจะกังวลว่าข้าไม่เข้าใจเจ้ามากพอใช่ไหม? ไม่ต้องห่วง ข้าจะค่อยๆ ทำความเข้าใจเสน่ห์และคุณลักษณะภายในของเจ้าเองในอนาคต”
จ้าวอู่เจียงรู้สึกอับจนหนทาง พลางคิดในใจว่า “เจ้ารู้จริงๆ หรือ? ขอร้องล่ะ หยุดจินตนาการไปเองได้ไหม?” เขาสะบัดมือของหลู่จงออก และพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“หลู่จง ข้าพูดตรงๆ ข้าไม่ได้ชอบเจ้าเลย ที่ข้าสนใจเจ้า ก็เพียงแค่ต้องการร่างกายของเจ้าเท่านั้น เข้าใจไหม?”
หลู่จงมองจ้าวอู่เจียงด้วยความตกใจ และไม่ทันไรความเย็นชาของนางก็หายไปหมด นางยิ้มเบาๆ และพูดด้วยความอบอุ่น
“เจ้าพูดอะไร ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้แค่สนใจร่างกายของข้า แต่เจ้าชอบข้าจริงๆ สายตาที่เจ้าแสดงออกมานั้นแฝงไปด้วยความรักลึกซึ้งโดยที่เจ้าไม่รู้ตัว”
นางก้าวเข้ามาใกล้และจับมือของจ้าวอู่เจียงอีกครั้ง
“ต่อให้เจ้าจะสนใจแค่ร่างกายของข้าก็ไม่เป็นไร นั่นแสดงว่าเจ้าต้องการข้าใช่ไหม?”
จ้าวอู่เจียงถึงกับพูดไม่ออก เขาเป็นคนที่ไม่สามารถทนต่อการเผชิญหน้าด้วยความอ่อนโยนได้ สหายและคนใกล้ชิดของเขารู้เรื่องนี้ดี
ตอนนี้เมื่อเผชิญกับความอ่อนโยนของหลู่จง เขาก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ
“หลู่จง ข้าคิดว่าเราควรเป็นสหายกันก่อนดีกว่า”
“ไม่” หลู่จงส่ายศีรษะและพูดต่อ
“ข้าเข้าใจความกังวลของเจ้า แต่อย่ากลัวไปเลย ถ้าผู้ใดกล้าว่าร้ายเจ้า ข้าจะจัดการพวกมันเอง! การเลือกที่จะอยู่กับผู้ใด เป็นสิทธิ์ของข้า และเป็นการตัดสินใจของข้าเอง”
จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นกุมหน้าผากและถอนหายใจ เขาเริ่มรู้แล้วว่าการพยายามควบคุมจิตใจของคนอื่นนั้นไม่ง่ายนัก ความจริงแล้วเรื่องจิตใจคนไม่ควรพยายามควบคุมหรือคำนวณมากนัก ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนร้าย การพยายามควบคุมจิตใจผู้อื่นจะส่งผลกระทบกลับมาถึงตัวเองในที่สุด
การปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนและจริงใจเป็นหนทางที่ดีกว่า เขาเข้าใจเรื่องนี้ช้าไปแล้ว
จ้าวอู่เจียงเคยใช้ความจริงใจในการควบคุมจิตใจของหลู่จงจนเกินไป จนทำให้นางเชื่อในความจริงใจนั้นอย่างเต็มที่ จนตอนนี้แม้เขาจะพูดความจริง หลู่จงกลับมองว่าเขารักนางมากเกินไป และกลัวว่านางจะเจ็บปวดจากความรักนั้น
“เจ้ามาที่ดินดินแดนลับเต๋อเหลียนนี้ เพื่อหาเมล็ดบัวเพื่อสร้างร่างที่แท้จริงขึ้นมาใหม่ใช่ไหม?” หลู่จงจับมือของจ้าวอู่เจียงไว้แน่นและพูดอย่างตั้งใจ
“ในเมื่อเจ้าฝึกฝนอย่างยากลำบากเพราะข้า ทำให้เหลือแต่เพียงร่างวิญญาณ เพราะฉะนั้น ข้าจะช่วยเจ้าสร้างร่างใหม่!”
“ข้าทำเองได้” จ้าวอู่เจียงปวดหัว ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“เจ้ารู้ไหมว่าต้องใช้เมล็ดบัวศักดิ์สิทธิ์มากเท่าใดเพื่อสร้างร่างขึ้นมาใหม่? มันไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย” หลู่จงพูดขณะจัดชุดของจ้าวอู่เจียงที่ถูกนางดึงจนยับให้กลับมาเรียบร้อยเหมือนเดิม
“ถึงแม้ว่าเมล็ดบัวส่วนใหญ่จะถูกใช้หมดไปแล้ว แต่ข้ายังมีสมบัติบางอย่างและเมล็ดบัวบางส่วน แต่คงไม่พอ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะไปหาจูกัดเซี่ยวไป๋ และแลกเปลี่ยนสิ่งของบางอย่างเพื่อช่วยเจ้าสร้างร่างใหม่ให้ได้”
จ้าวอู่เจียงรู้สึกอึดอัดอย่างมาก หากสถานการณ์นี้ยังดำเนินต่อไป เขารู้สึกว่าจะไม่สามารถหนีจากความยุ่งยากนี้ได้ เขาตัดสินใจที่จะใช้ความเย็นชาตอบโต้ เพื่อให้หลู่จงรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขา และหวังว่านางจะถอยห่างไปด้วยตัวเอง
“เจ้ากำลังสอนข้าอย่างนั้นหรือ?” จ้าวอู่เจียงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว” หลู่จงคิดว่าตัวเองอาจจะทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกว่าถูกกดดันมากเกินไป นางจึงรีบอธิบาย “ข้าแค่อยากจะช่วยเจ้าเท่านั้น”
YOU MAY ALSO LIKE
