ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 894 ความเอาแต่ใจคืออะไร?

บทที่ 894 ความเอาแต่ใจคืออะไร?

หลู่เฟิงเช็ดเหงื่อที่ไม่ได้มีอยู่จริงบนหน้าผากของเขา

หัวใจสั่นสะท้าน

ความโหดเหี้ยมและความเอาแต่ใจของจ้าวอู่หยางทำให้เขารู้สึกหนาวเล็กน้อย

เขาเหมือนจะคาดเดาถึงชีวิตในอนาคตหลังจากที่จ้าวอู่หยางแต่งเข้ามาเป็นเขยตระกูลหลู่ได้แล้ว

เดิมเขาแค่ถูกพี่สาวอย่างหลู่เสี่ยวจิ่นทุบตี แต่จากนี้ไปเขาคงจะโดนจ้าวอู่หยางทุบด้วย

จริง ๆ แล้วก็ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะถูกชะตากัน เวลาที่จ้าวอู่หยางกับพี่สาวเอาแต่ใจขึ้นมา พวกเขาดูเหมือนกันเปี๊ยบ

เข้าไปห้ามทะเลาะ?

คนห้ามก็จะโดนทุบตีไปด้วย

ตอนนี้จ้าวอู่หยางยิ่งหนัก แม้คนห้ามเขาก็ฆ่าทิ้งไปแล้ว

หลู่เฟิงไม่มีทางเข้าใจ พี่เขยในอนาคตของเขามีหลักการอย่างหนึ่ง…

ถ้าเจอโจรดักซุ่ม ควรทำอย่างไรเล่า?

แน่นอนว่าต้องฆ่าทิ้งเสีย

ถ้าฆ่าหลายครั้งหลายคนเข้า พวกโจรจะยังกล้ามาดักอีกหรือ?

ถ้าลงโทษคนที่สอดมือเข้ามาทำทีห้ามทะเลาะแบบไม่เลือกหน้า พวกเขาจะยังกล้าอีกหรือไม่?”

หลู่เสี่ยวจิ่นหลับตา นั่งปรับลมหายใจ นางไม่ได้รู้สึกว่าจ้าวอู่หยางทำอะไรผิดหรือโหดร้ายเกินเลย

ตระกูลหลี่ข่มขู่ถึงญาติพี่น้องของจ้าวอู่หยาง อีกทั้งหลี่เสวียนทงก็เป็นคนใจแคบ ไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนแค่ไหนก่อนตาย หากรอดชีวิตไปได้ เขาย่อมย้อนกลับมาล้างแค้น

คนในตระกูลหลี่เคยชินกับการใช้อำนาจบาตรใหญ่ ข่มเหงคนอ่อนแอ

หลู่เสี่ยวจิ่นถึงแม้จะมีอำนาจ แต่นางไม่เคยข่มเหงคนอ่อนแอ เพราะในใจของนาง การข่มเหงคนอ่อนแอไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริง หากเก่งจริงก็ต้องไปสู้กับคนที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง!

ตอนนี้นางกังวลแค่จ้าวอู่หยางจะถูกตระกูลหลี่เพ่งเล็ง

ในฐานะที่นางเป็นคนที่หลู่จงเอ็นดูที่สุด นางรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของตระกูลหลี่มากกว่าผู้ใด

วิชากำหนดผลของตระกูลหลี่น่ากลัวนัก หากโดนเข้าก็ยากที่จะหลุดพ้น

นางกลัวว่าตระกูลหลี่จะไม่แก้แค้นอย่างเปิดเผย แต่จะลอบใช้วิธีผูกมัดจ้าวอู่หยางลับหลัง

เห็นทีเมื่อกลับถึงตระกูลหลู่ นางต้องขอภาพวาดป้องกันตัวจากบรรพบุรุษมาให้จ้าวอู่หยางแล้ว…

หลู่เสี่ยวจิ่นตัดสินใจแน่วแน่

ต่างคนต่างความคิด แต่ทุกคนต่างสะท้านกับความแข็งกร้าวและการแสดงอำนาจของจ้าวอู่หยาง

ท่ามกลางกลุ่มคนของสำนักเติมฟ้า ซูฮัวอีมองด้วยสายตาอบอุ่น มือขาวนวลบอบบางในแขนเสื้อของนางกำชายกระโปรง ภายในใจเต็มตื้น…จ้าวอู่เจียงยังคงเป็นจ้าวอู่เจียงคนคนเดิม เพียงแต่โหดเหี้ยมขึ้นเล็กน้อย

และนาง ซูฮัวอี ก็ยังคงช่วยอะไรเขาไม่ได้ ตอนนั้นช่วยไม่ได้อย่างไร ตอนนี้ก็ยังช่วยไม่ได้อย่างนั้น

นางท้อใจนัก ถ้าหากหนานหยวน น้องสาวของนาง ร่วมทางเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนด้วยก็คงจะดี เพราะนอกจากจะได้พบกับจ้าวอู่เจียงอีกครั้ง ด้วยฝีมือดาบและพลังปราณอันแข็งแกร่งของหนานหยวน น้องคงจะช่วยเขาได้บ้าง

น่าเสียดายที่น้องสาวหนานหยวนยังปิดด่านฝึกอยู่ในสำนักเติมฟ้า

ไกลออกไป จีปอฉางแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว เหล่าผู้ติดตาม รวมถึงผู้ช่วย พวกเขากำลังสู้กับคนที่มาแย่งชิงกระดูกจอมจักรพรรดิอย่างดุเดือด

แต่ในใจของจีปอฉางกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับการขัดขวางเหล่าผู้บำเพ็ญที่มาแย่งชิงกระดูก ความสนใจครึ่งหนึ่งลอยไปอยู่ที่จ้าวอู่หยาง

แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างก็ยังได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง และสัมผัสได้ถึงพลังสายฟ้าที่แข็งแกร่ง

จ้าวอู่หยางได้ถูกหมายว่าเป็นศัตรูคู่แข่งที่ร้ายแรงของเขาแล้ว

ก่อนหน้านี้ ผู้ที่เขาทำเครื่องหมายไว้คือจ้าวอู่เลี่ยง น้องชายของจ้าวอู่หยาง

ตอนอยู่นอกดินแดนลับเต๋อเหลียน ครั้งแรกที่เขาเห็นจ้าวอู่เลี่ยง ก็รู้สึกว่าไม่เหมือนกับคนอื่น เขาไม่ได้ประหลาดใจกับความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ของจ้าวอู่เลี่ยง

สิ่งที่เขาสนใจคือสัญชาตญาณของเขาที่มีต่อจ้าวอู่เลี่ยง

ตอนนั้นแม้จะอยู่ห่างกันมาก แต่แค่ชำเลืองมอง เขาก็อยากจะจับตัวจ้าวอู่เลี่ยงมาให้ได้ ความรู้สึกในใจที่มีต่อจ้าวอู่เลี่ยงเป็นทั้งความยินดีและความเกลียดชังที่ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

ความรู้สึกนี้รุนแรงจนทำให้เขาไม่ได้สนใจจ้าวอู่หยางที่ดูธรรมดาแม้แต่น้อย ทั้งยังดูแคลนเสียอีก

แต่ตอนนี้ ความดูแคลนถูกความแข็งแกร่งและความบ้าคลั่งของจ้าวอู่หยางทำลายลงแล้ว

ตอนนี้พวกเขาเหมือนกันคือ กำลังต่อสู้กับคนหลายคน

เขากำลังสู้กับเหล่าผู้บำเพ็ญที่แย่งชิงกระดูกจอมจักรพรรดิอย่างดุเดือด ต่างฝ่ายต่างใช้วิชาและศาสตราวุธโจมตีกัน

แต่จ้าวอู่หยางในอีกสนามรบหนึ่งนั้นสังหารศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

ตอนแรกมีคนตระกูลหลี่อยู่ยี่สิบถึงสามสิบคน เขาแค่เผลอไม่มองครู่เดียว พอหันมองอีกครั้ง หลี่เสวียนทงกับหลี่เสินทง สองพี่น้องก็ตายไปแล้ว เช่นเดียวกับยอดฝีมือตระกูลหลี่เกินครึ่ง

และตอนนี้จ้าวอู่หยางยังคงไล่ฆ่าไม่เลิก คงคิดฆ่าให้หมดไม่มีใครเหลือ

ความเอาแต่ใจคืออะไร?

นี่แหละคือความเอาแต่ใจ!

แม้แต่เขาที่อวดอ้างว่าไร้เทียมทานหากเผชิญกับคนระดับเดียวกันก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา