ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 91 ให้คำแนะนำพี่สะใภ้

บทที่ 91 ให้คำแนะนำพี่สะใภ้

ท่ามกลางท้องฟ้าแจ่มใส

จ้าวอู่เจียงออกเดินตรวจตราภายในตำหนักพระสนมตามปกติ

เขาไปที่ตำหนักฉีเฟิงเพื่อตรวจดูอาการของตู๋กูหมิงเยว่ และให้คำแนะนำตามสมควร

หลังจากตู๋กูหมิงเยว่ตั้งครรภ์มาระยะหนึ่ง นางก็มีอาการคงที่มากขึ้น และความงดงามรวมไปถึงเสน่ห์ที่เคยมีอยู่นั้นก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นไปอีกเช่นกัน

เวลาจับชีพจรของตู๋กูหมิงเยว่จ้าวอู่เจียงก็รู้สึกเหมือนกำลังสัมผัสการเต้นของหัวใจลูกตนเอง

จ้าวอู่เจียงกำชับให้นางควบคุมเรื่องอุณหภูมิร่างกายให้ดี ก่อนจะขอตัวเดินกลับออกมา

จากนั้นจึงโดยสารรถม้า เดินทางไปยังสำนักมังกรเกล็ดศิลาต่อ

…

ห้องตำราภายในสำนักมังกรเกล็ดศิลา

ฉีหลินซึ่งเป็นผู้มีอำนาจสูงส่งในโลกใต้ดิน ขณะนี้กำลังนั่งแผ่นหลังเหยียดตรงให้จ้าวอู่เจียงตรวจชีพจร

ฮั่วหรูอี้จิบน้ำชา ดวงตาอันงดงามจ้องมองยังฉีหลินและจ้าวอู่เจียงสลับกันไปมา

สองสามีภรรยาทานยาตามที่จ้าวอู่เจียงสั่งให้อย่างดี และยังขอรับคำปรึกษาเพิ่มเติมจากจ้าวอู่เจียงด้วย

หลังดื่มน้ำชาไปได้ครึ่งถ้วย จ้าวอู่เจียงก็พยักหน้าช้า ๆ และกล่าวว่า

“สภาพร่างกายของพี่ฉีดีมาก แต่ยังจำเป็นต้องทานยาต่อไป ไม่ทราบว่าเมื่อคืนพวกท่านได้ร่วมรักกันหรือไม่?”

ฉีหลินพยักหน้า

“เจ้าช่างคาดการณ์ได้แม่นยำนัก น้องจ้าว ยาของเจ้าใช้ได้ผลดีทีเดียว…”

“เช่นนั้นก็ทานต่อไปนะขอรับ” จ้าวอู่เจียงลุกขึ้นยืน

“ข้าขออนุญาตตรวจพี่สะใภ้”

“เมื่อคืนนี้ ข้าลองตรวจสอบกระบี่มังกรฟ้าให้เจ้าแล้ว ปรากฏว่ากระบี่ได้รับความเสียหายมากเกินไป ไม่สามารถนำมาหลอมรวมกันได้อีก นับว่าช่างน่าเสียดายยิ่งนัก” ฉีหลินส่ายศีรษะและถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เขารู้สึกเสียดายเหลือเกินที่กระบี่ชั้นดีเช่นนี้ต้องเสียหายไปต่อหน้าต่อตา

วันนี้ ฮั่วหรูอี้สวมใส่ชุดเสื้อคลุมสีดำ ขับเน้นให้เห็นถึงทรวดทรงองค์เอวของนางอย่างชัดเจน จ้าวอู่เจียงเข้าไปนั่งข้างกายและเริ่มจับชีพจรของนาง

เพียงไม่กี่ลมหายใจ จ้าวอู่เจียงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า

“พิจารณาจากชีพจรแล้ว พี่สะใภ้มิได้มีปัญหาใหญ่อันใด… และจากการตรวจร่างกายครั้งที่แล้ว ก็ไม่พบปัญหาใด ๆ เช่นกัน…”

“หรือจะเป็นเพราะสามีของข้า?” ฮั่วหรูอี้พูดออกมาอย่างยากลำบาก ประกายในดวงตาวูบไหวสั่นระริก

ชายหนุ่มสั่นศีรษะ

“ไม่ใช่ขอรับ น่าจะเป็นเพราะพลังหยินหยางไม่สมดุลกันมากกว่า”

ฮั่วหรูอี้มีสีหน้าพิศวงงงงวย เมื่อได้ฟังเหตุผลนั้น ซึ่งนางยังเข้าใจได้ไม่แจ้งชัด

จ้าวอู่เจียงกล่าวออกมาช้า ๆ

“นี่ก็ผ่านมาสิบปีแล้ว แต่ท่านไม่เคยตั้งครรภ์เลย บางทีปัญหาอาจอยู่ระหว่างการร่วมรักก็เป็นได้ขอรับ”

“หรืออาจเป็นเพราะช่วงเวลา?” ฮั่วหรูอี้สอบถาม

“ช่วงเวลาไม่ใช่ปัญหาขอรับ แม้ว่าพี่ฉีอาจจะเพิ่มเวลาให้ชงน้ำชาได้อีกสักถ้วยก็ตาม” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยความกระตือรือร้น

“ปัญหาอาจจะอยู่ที่ท่วงท่า… ท่วงท่าที่แตกต่างกันจะนำมาซึ่งโอกาสที่แตกต่าง…”

สองแก้มของฮั่วหรูอี้ร้อนผ่าวกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ นางอุทานด้วยความเหลือเชื่อ

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ไม่ทราบว่าในระหว่างการร่วมรัก พวกท่านใช้ท่วงท่าใดบ้าง? พี่สะใภ้ได้โปรดสาธิตให้ข้ารับชมโดยละเอียด…”

ใบหน้าของฮั่วหรูอี้กลายเป็นสีแดงก่ำ นางรีบหันไปมองฉีหลินซึ่งกำลังหันหลังไปรับชมความงดงามของกระบี่บนผนังอยู่ไม่ไกล จากนั้นนางจึงรับคำในลำคอเบา ๆ

ฮั่วหรูอี้สูดลมหายใจ แล้วจึงก็เอนตัวนอนลงบนโต๊ะ กางขาออก พลางพูดด้วยความเขินอาย

“เพียงเท่านี้…”

“มีท่วงท่าอื่นอีกหรือไม่?” จ้าวอู่เจียงสอบถาม

ฮั่วหรูอี้สั่นศีรษะ

“ไม่มีแล้ว…”

จ้าวอู่เจียงพูดอะไรไม่ออก ชำเลืองมองไปที่ฉีหลินซึ่งกำลังยืนรับชมกระบี่อยู่ไม่ไกล

ฉีหลินลืมไปแล้วว่าจะต้องมอบกระบี่มังกรฟ้าให้แก่จ้าวอู่เจียง เขากำลังลูบไล้บรรดากระบี่ที่แขวนอยู่บนฝาผนังด้วยความลุ่มหลง แม้ไม่หยิบมันออกมาดู ก็ต้องชักกระบี่ออกมาจากฝักเพื่อฟังเสียงของมันบ้าง บางครั้ง ฉีหลินก็จะนำกระบี่บนผนังเหล่านั้นลงมาเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นิ้วมือที่ลูบไล้ไปตามตัวกระบี่มีความนุ่มนวลไม่ต่างจากกำลังลูบคลำเรือนร่างของสตรีอันเป็นที่รัก…

หากท่านจะสนใจฮั่วหรูอี้มากกว่านี้อีกสักเพียงเล็กน้อย เกรงว่าป่านนี้ท่านคงมีลูกเต็มบ้านไปแล้ว… จ้าวอู่เจียงได้แต่ส่ายศีรษะด้วยความเหนื่อยใจ ฉีหลินผู้นี้เป็นบุคคลที่มีคลั่งไคล้กระบี่ขั้นรุนแรง ลุ่มหลงในกระบี่เป็นชีวิตจิตใจ เรียกได้ว่ารักกระบี่มากยิ่งกว่ารักภรรยาเสียอีกกระมัง

“พี่สะใภ้ ข้าจะสอนกระบวนท่าที่ทำให้ท่านมีโอกาสตั้งครรภ์ง่ายขึ้น…” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง

ฮั่วหรูอี้พยักหน้าอย่างเขินอาย จ้าวอู่เจียงจึงยื่นมือไปจับเอวนาง และพลิกทั้งร่างหมุนกลับ

ในเวลานี้ หญิงสาวถูกจับนอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ความร้อนบนสองแก้มยิ่งทบทวีมากขึ้นเรื่อย ๆ

จ้าวอู่เจียงสัมผัสก้นนางเบา ๆ

“จำเป็นต้องเป็นตรงนี้ขอรับ”

ฮั่วหรูอี้กระดกก้นขึ้นมาเล็กน้อย บั้นท้ายกลมกลึงท้าทายสายตาของจ้าวอู่เจียงนัก เขาจับเอวคอดมั่น และกดลงไปอย่างนุ่มนวล

“ช่วงเอวต้องเอนไปข้างหน้า ลำตัวต้องก้มต่ำลงขอรับ”

ฮั่วหรูอี้ทำตามคำของชายหนุ่มด้วยความเชื่อฟังเป็นอย่างดี ในขณะนี้นางจึงนั่งคู้ตัวอยู่บนโต๊ะด้วยท่วงท่าเย้ายวนใจอย่างร้ายกาจ

“และก็กระบวนท่านี้ขอรับ” จ้าวอู่เจียงจับเอวของฮั่วหรูอี้ และพลิกตัวนางกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะจับขาข้างหนึ่งให้วางลงบนพื้น ยกพลักอีกข้างหนึ่งชี้ขึ้นฟ้า

“และนี่ก็อีกหนึ่งกระบวนท่า”

ท่วงท่าที่น่าอับอายเหล่านี้ทำให้ใบหน้าอันงดงามของฮั่วหรูอี้กลายเป็นสีแดงชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า นางถึงกับนึกกลัวว่าจ้าวอู่เจียงจะจู่โจมตนเองขึ้นมาจริง ๆ อีกด้วย

แต่โดยไม่คาดคิด จ้าวอู่เจียงกลับปล่อยมือ และพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า

“หากเขาไม่ได้เป็นฝ่ายเชิญชวนก่อน พี่สะใภ้ก็ต้องเป็นฝ่ายเชิญชวนแล้ว”

ฮั่วหรูอี้รับคำในลำคอเสียงเบา ห้วงคิดกำลังนึกถึงกระบวนท่าทั้งหลายเมื่อครู่ เพียงแค่จินตนาการนางก็รู้สึกเขินอายแล้ว

ในเวลาเดียวกันนี้ ฉีหลินยังคงรับชมความงามของกระบี่ และหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเป็นระยะ

“พี่ฉี วันนี้การตรวจร่างกายจบลงแล้วขอรับ” จ้าวอู่เจียงกระแอมไอขึ้นมาเบา ๆ

ฉีหลินถือกระบี่เล่มหนึ่งอยู่ในมือ และกำลังใช้สายตาวิเคราะห์ตัวกระบี่

“ให้ตายเถอะ ช่างเป็นกระบี่ที่งดงามเหลือเกิน…”

เสียงถอนหายใจของฮั่วหรูอี้บ่งบอกถึงความเหนื่อยหน่ายใจอย่างชัดเจน

จ้าวอู่เจียงถึงกับพูดอะไรแทบไม่ออก เมื่อเห็นว่าความสนใจทั้งหมดของฉีหลินจดจ่ออยู่กับกระบี่ กระทั่งหลงลืมผู้คนรอบตัวเช่นนี้

“พี่ฉี” จ้าวอู่เจียงตะโกนเรียกด้วยเสียงที่ดังขึ้น

“หา?” ฉีหลินกลับมาได้สติ และสีหน้าก็แปรเปลี่ยนไป

ฉีหลินหยิบกล่องไม้ที่ใส่กระบี่มังกรฟ้าขึ้นมา และรีบเดินตรงเข้ามาหาจ้าวอู่เจียงอย่างรวดเร็ว