ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 955 การโต้กลับที่โหดร้าย

บทที่ 955 การโต้กลับที่โหดร้าย

จ้าวอู่เจียงเปล่งเสียงต่ำหนักแน่น เสียงของเขาแหบแห้งผิดปกติ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่แฝงไปด้วยความชั่วร้าย

ผู้คนที่มุงดูต่างขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าจ้าวอู่เจียงกำลังทำอะไร แต่เข็มเงินนับสิบเล่มทั้งหมดจมหายเข้าไปในร่างของเขา เพียงแค่มองพวกเขาก็เจ็บแทน แต่จ้าวอู่เจียงกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บนใบหน้าของเขาไม่ใช่สีหน้าที่แสดงความเจ็บปวด แต่กลับเป็นรอยยิ้ม

ก่อนจะค่อย ๆ หัวเราะออกมา

จ้าวอู่เจียงใช้เข็มเงินไท่อี่ผนึกตัวเอง ขัดขวางวิชากำหนดผลแปลกประหลาดของตระกูลหลี่ ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้เขายิ่งตื่นตัว เขามองผู้คนอย่างดูแคลนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก

ก่อจะยื่นมือออกไปทางฝูงชนอย่างท้าทายพลางพูดยิ้ม ๆ “มาเลย”

ผู้คนรอบ ๆ ขมวดคิ้วลึกขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ จู่ ๆ พวกเขาก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา

หลี่ชางหมิงสายตาดุร้าย แค่นเสียงเอ่ย “เฮอะ จ้าวอู่หยางอย่าได้แสร้งทำอีกเลย ไม่ว่าเจ้าจะต่อต้านอย่างไร ผลลัพธ์ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว!”

“หากวันนี้เจ้าสามารถหนีรอดไปได้ ข้าหลี่ชางหมิงจะเขียนชื่อกลับหัว!”

หลังพูดจบ หลี่ชางหมิงก็พึมพำคำพูดที่ไม่ชัดเจนออกมาจากปาก ราวกับเป็นคาถาบทหนึ่ง ก่อนจะตบเข้าที่หน้าอกตัวเองอย่างแรง ทำให้อาการบาดเจ็บภายในร่างกายยิ่งทรุดหนัก เขาจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาเย็นชาราวกับจะบอกว่า หากจะเปรียบความโหดร้าย หลี่ชางหมิงไม่เคยด้อยกว่าผู้ใด!

พลังที่มองไม่เห็นแผดเผาจนหยดฝนค่อย ๆ ระเหย ก่อนจะโถมเข้าใส่จ้าวอู่เจียง

หลี่ชางหมิงแลกบาดแผลกับบาดแผลอีกครั้ง

แต่คราวนี้จ้าวอู่เจียงกลับยังยิ้ม ลมหายใจไม่ได้อ่อนลงแม้แต่น้อย

“เป็นไปไม่ได้!” หลี่ชางหมิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มองไปยังจ้าวอู่หยางที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรด้วยความไม่อยากเชื่อ ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บ เหตุใดวิชากำหนดผลร่วมชะตาจึงไม่เกิดผล?

จ้าวอู่หยางทำลายวิชาได้แล้วอย่างนั้นหรือ?

แท้จริงแล้วเขาทำลายได้อย่างไรกัน?

อาศัยเข็มเงินที่ใช้ก่อนหน้านี้หรือ?

เป็นไปได้อย่างไร วิชาลับตระกูลหลี่สืบทอดกันมานานนับหมื่นปี กระทั่งผู้มีวิชาเสมอกัน วิชากำหนดผลไม่เคยพลาดมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าวรยุทธ์ของเขาเหนือกว่าจ้าวอู่หยางขั้นหนึ่ง

ผู้คนมองจ้าวอู่หยางสลับไปมากับหลี่ชางหมิงด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้หลี่ชางหมิงแลกเปลี่ยนบาดแผล และผลก็แสดงให้เห็นชัดเจน แต่คราวนี้กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับจ้าวอู่หยาง เป็นไปได้หรือไม่ว่าการกระทำอันโหดร้ายของจ้าวอู่หยางเมื่อครู่ต้านวิชากำหนดผลของตระกูลหลี่ได้?

จ้าวอู่หยางเป็นใครกันแน่ เหตุใดสามารถทำลายวิชากำหนดผลของตระกูลหลี่ได้?

หลี่ชางโส่วสูดหายใจลึก ในใจพลันเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

พวกเขาเข้าใจผิดตั้งแต่แรกแล้วว่า จ้าวอู่หยางไม่ใช่แค่ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่จุดไฟวิญญาณ เพราะเขาเป็นถึงเป้าหมายที่บรรพบุรุษหมายตาให้พากลับไป

สามารถทำลายวิชากำหนดผลของตระกูลหลี่ได้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ยิ่งไม่เคยเห็นมาก่อน

“คนโง่เขลา!” จ้าวอู่เจียงหัวเราะลั่น แล้วหมุนตัว ก้าวเท้า ร่างกายพลันกลายเป็นแสงสายฟ้า หายไปอีกครั้ง

แสงสายฟ้าเด่นชัดภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ่มและสายฝนหนัก

“ไล่ตาม!” หลี่ชางโส่วตะโกนด้วยความโกรธ “ไล่ตามไเต็มกำลัง” เขาไม่สามารถปล่อยให้ศัตรูหนีไปได้!

หลี่ชางหมิงชะงักเล็กน้อย หัวใจสั่นสะท้าน แต่ก็ยังจำต้องก้าวเท้าออกไป

ทว่าชั่วขณะถัดมา เขาก็ตกใจจนเบิกตาโพลง

ตรงหน้าเขา สายฟ้าแลบฉับพลัน แล้วร่างของจ้าวอู่เจียงทะลุผ่านสายฟ้าออกมา

ตู้ม!

มือซ้ายจ้าวอู่เจียงเป็นสายฟ้าสีเงินขาว มือขวาดำสนิทราวกับน้ำหมึก สองมือประสานกัน ฟาดลงบนศีรษะของหลี่ชางหมิงที่ไม่ทันได้ตั้งตั ศีรษะของหลี่ชางหมิงแตกกระจาย เลือดและสมองสาดกระเซ็น

เสียงดังซู่เผาไหม้ กลิ่นเหม็นคาวคลุ้ง ควันดำลอยขึ้นไปในสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำ

เลือดเนื้อที่เหลือหยดลงบนพื้น ไหลไปทั่วตามสายน้ำฝนและโคลนเหลือง

ร่างหลี่ชางหมิงล้มกระแทกพื้น โคลนเหลืองกระจายเป็นวงกว้าง

“ชางหมิง!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธและโศกเศร้าหลี่ชางโส่วดังมาท่ามกลางสายฝน

เขาพุ่งออกไป ก่อนจะรู้ตัวว่า เขาถูกจ้าวอู่หยางหลอกอีกแล้ว

คราวก่อนจ้าวอู่หยางเหมือนจะโจมตี แต่ความจริงหลบหนี คราวนี้ทำทีหลบหนี แต่กลับโต้อย่างรวดเร็วราว

เขาได้เห็นกับตาว่าน้องชายของเขาหลี่ชางหมิงถูกจ้าวอู่หยางทำลายศีรษะจนแหลกเละ ทั้งร่างกายและวิญญาณสูญสลาย

เขาตะโกนด้วยความโกรธแค้น แล้วพุ่งเข้าหาจ้าวอู่หยาง มุ่งมั่นที่จะสังหาร

จ้าวอู่เจียงเหยียบร่างไร้วิญญาณของหลี่ชางหมิงด้วยเท้าข้างหนึ่ง ดวงตากวาดมองไปรอบทิศ

“ผู้ใดอยากไล่ล่าสังหารข้า จ้าวอู่หยาง ก็เตรียมพร้อมที่จะตกตายไป ถูกทำลายทั้งกายหยาบและวิญญาณเสีย!”