ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 972 เจ้าต้องการอะไร?

บทที่ 972 เจ้าต้องการอะไร?

ตอนนี้จ้าวอู่เจียงไม่สามารถมองเห็นทิศทางทั้งสี่ของฟ้าดินได้อย่างชัดเจน ไม่สามารถแยกแยะทิศทางของเสียงได้ ได้แต่ให้กู้เหนียนหยวนและคนอื่น ๆ ถอยไปก่อน หากยังคงอยู่ที่นี่ก็จะกลายเป็นปลาในสระที่ถูกสายเบ็ดควบคุม

ภายในใจของเขาหนาสะท้าน ผู้อยู่เบื้องหลังมีวิธีการที่เหนือธรรมชาติถึงเพียงนี้ ไม่เพียงแต่ฝ่าฝืนกฎของดินแดนลับเต๋อเหลียนส่งหลี่ชางเซิงและคนอื่น ๆ เข้ามา แต่ตอนนี้ยังสามารถควบคุมหลี่ชางเซิงจากระยะไกล ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพได้

สายฝนกลายเป็นหมอก จูกัดเซี่ยวไป๋ตะโกนท่ามกลางสายฝน

“ระดมหินเสริมพลัง บังคับให้ข้ามไป มุ่งหน้าสู่ชั้นที่สามสิบเอ็ด!”

เสียงตอบรับดังขึ้นไม่หยุดท่ามกลางสายฝน มือจ้าวอู่เจียงบังคับไหลเอื่อยอย่างยากลำบาก ปราณกระบี่รวมตัวกันเป็นกระบี่ยาวที่มองไม่เห็น

เขาถือกระบี่ยาวฟัน ฟันม่านฝนที่ตกมาเป็นเส้น ไม่ยอมให้สายฝนรัดรึงได้

แขนของหลี่ชางเซิงเชื่อมต่อกลับเข้าที่เดิม ใบหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด พึมพำบทกลอนเด็กไม่หยุด

“เด็กน้อย ลูกเอ๋ย เหตุใดเจ้าเลวร้ายเช่นนี้?”

หลี่ชางหมิงงุนงงสับสน ศีรษะของเขาถูกจ้าวอู่หยางทุบจนแหลกไปแล้ว แต่ยามนี้ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เขายังคงมุ่งหน้าบุกเข้าโจมตีจ้าวอู่หยางอย่างแม่นยำไม่ผิดพลาด

ฟึ่บ!

ปราณกระบี่แทรกผ่านม่านฝน มาถึงข้างกายของจ้าวอู่เจียง

สายปราณกระบี่นี้ทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง ราวกับว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันได้อยู่เคียงข้างข้ามาโดยตลอด

เป็นปราณกระบี่แบบที่เขาเพิ่งสัมผัสได้จากตัวของกู้เหนียนหยวน ทว่าเขายังไม่ทันได้สอบถามก็เกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้นเสียแล้ว

กระบี่ส่งเสียงกังวาน จ้าวอู่เจียงฟันกระบี่ใส่หลี่ชางเซิง ครั้งนี้หลี่ชางเซิงไม่ได้ปะทะโดยตรง เขาหลบหลีกต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าพลังของปราณกระบี่ แม้แต่ผู้อยู่เบื้องหลังก็ไม่อาจดูแคลน

เมื่อฟันไม่โดนหลี่ชางเซิง จ้าวอู่เจียงพลิกมือใช้ท่ากระบี่แปลกประหลาด แทงทะลุช่องอกของหลี่ชางหมิง กระบี่สั่นรุนแรง ช่องตรงอกหลี่ชางหมิงพลันระเบิด

เลือดเนื้อกระดูกกระจายฟุ้งในสายฝนที่โหมกระหน่ำ หลี่ชางหมิงตายอีกครั้ง ร่างล้มลงอย่างหนัก ทว่าขาทั้งสองข้างยังเคลื่อนไหว น่าลุกอย่างยิ่ง

“เจ้าเป็นเด็กที่ข้ารักที่สุด ลูกเอ๋ย กลับมาหาข้าเร็วเข้า!” ใบหน้าหลี่ชางเซิงยังคงไร้อารมณ์ ปากก็ขยับร้องเพลง

ละอองน้ำค่อยๆ ปกคลุมร่างของเขา ราวกับกลายเป็นเกราะป้องกันเผชิญหน้ากับ ปราณกระบี่ของจ้าวอู่เจียง เขาไม่หลบหลีกอีกต่อไป แต่เผชิญหน้าอย่างแข็งกร้าว

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เสียงเนื้อและเลือดแตกกระจายดังขึ้น

จ้าวอู่เจียงแทงหลี่ชางเซิงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่สามารถทำให้ร่างของเขาแตกกระจายได้ ราวกับว่าเนื้อและเลือดของหลี่ชางเซิงถูกเย็บรวมกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยสายฝน ยากจะทำลายลง

“เจ้าเป็นใครกันแน่? ต้องการอะไร?”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว รอบข้างไม่ได้ยินเสียงอื่นใดว มีเพียงเสียงหลี่ชางเซิงร้องเพลงกล่อมเด็กน่าขนลุก และเสียงฝนที่กระหน่ำลงบนพื้น ทำให้พื้นเป็นหลุมเป็นบ่อไม่เท่ากัน ราวกับว่าตอนนี้ทุกคนได้ออกไปจากที่นี่แล้ว

จ้าวอู่เจียงถามหลี่ชางเซิง

หลี่ชางเซิงได้ตายไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับฟื้นคืนชีพอย่างน่าพิศวง เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชากำหนดผลของตระกูลหลี่ที่คล้ายกับการฟื้นคืนครั้งสุดท้าย หรืออาจเป็นวิชาหุ่นเชิดก็เป็นได้

นี่น่าจะเป็นฝีมือของผู้อยู่เบื้องหลังแน่ พอเห็นหลี่ชางเซิงพ่ายแพ้จึงตัดสินใจลงมือเองโดยใช้วิชาอันร้ายกาจ

หากเป็นเช่นนั้นก็ควรจะได้ยินเสียงพูดของเขา และเขาก็อยากจะถามเรื่องนี้มานานแล้ว

หลี่ชางเซิงได้ยินก็หยุดการต่อสู้ลงอย่างประหลาด เพลงกล่อมเด็กเงียบไป ดวงตาที่เหมือนตาปลาตายจ้องมองจ้าวอู่เจียงราวกับกำลังพิจารณา

บรรยากาศน่าขนลุกมากขึ้น ฝนเทกระหน่ำ

จ้าวอู่เจียงพลันฟันกระบี่ไปด้านหลัง หยดน้ำกระจายออก สายฝนชะล้างจนเหลือเพียงโคลนเหลว

ร่างของหลี่ชางโส่วล้มลงในแอ่งเลือด เมื่อครู่หลี่ชางโส่วจะโจมตีจ้าวอู่เจียงแบบไม่ให้ตั้งตัว

จ้าวอู่เจียงตวัดกระบี่ สับร่างของหลี่ชางโส่ว หมอกเลือดฟุ้งท่ามกลางสายฝน ต้องทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้หลี่ชางโส่วฟื้นคืนชีพแปลกประหลาดเหมือนกับหลี่ชางเซิงและหลี่ชางหมิง

“ลูกเอ๋ย” หลี่ชางเซิงอ้าปากพูดงุ่มง่าม ราวกับหนาวจนร่างแข็ง ปากแข็ง

“เจ้าต้องการสิ่งใด?”

เมื่อครู่ผู้อยู่เบื้องหลังให้หลี่ชางโส่วโจมตีจ้าวอู่เจียงแบบไม่ให้ทันตั้งตัว พอไม่สำเร็จ ผู้อยู่เบื้องหลังก็ตัดสินใจที่จะเจรจากับ จ้าวอู่เจียงแทน

ได้ยินคำพูดของหลี่ชางเซิง จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว ผู้อยู่เบื้องหลังไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กลับถามกลับมาว่าเขาต้องการอะไร