ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 975 เข้าใจผิด

บทที่ 975 เข้าใจผิด

ผู้ฝึกฝนส่วนใหญ่เริ่มหมดความอดทน

ท้องฟ้าใกล้มืด วิญญาณอาฆาตแปลกประหลาดอาจปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ

แต่ทุกคนได้แต่โกรธอยู่ในใจ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร

ทว่าแม้พวกเขามีจำนวนมากและมีกำลังมาก

แต่ที่นี่คือดินแดนลับเต๋อเหลียนชี่นที่สามสิบเอ็ด สถานที่ที่สิบสองราชาแห่งภูเขาคือสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุด

นอกจากนี้ยังมีสัตว์ปีศาจอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ราชาแห่งภูเขาแต่ก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิแล้วก็มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แม้พวกเขาจะรู้ว่าบรรดาราชาแห่งภูเขาเหล่านี้มีการต่อสู้แย่งชิงกันเอง

แต่ทุกครั้งที่ดินแดนลับเต๋อเหลียนเปิดขึ้น พวกราชาแห่งภูเขาเหล่านี้ก็มักจะรวมตัวกันต่อต้านศัตรูภายนอกเป็นหลัก!

พวกเขามีจำนวนมากและมีอิทธิพล แต่หมาป่าอสูรตรงหน้าที่มีขนาดเทียบเท่าภูเขาลูกเล็กนี้ อาจจะเพียงแค่ส่งเสียงร้องครั้งเดียว ชั่วขณะถัดมาก็จะมีสัตว์ปีศาจมากมายพุ่งออกมาจากทั่วทุกหนแห่ง ล้อมพวกเขาไว้ เมื่อเทียบกับจำนวนคน ต้องดูสถานที่ด้วย

อีกทั้งมังกรที่แข็งแกร่งก็ยังยากที่จะกดข่มงูเจ้าถิ่น

ราชาหมาป่ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากอีกครั้ง

“พวกเจ้าเคยพบกับผู้ฝึกตนนามจ้าวอู่หยางหรือไม่?”

ทันทีที่ราชาหมาป่าเอ่ยออกมา เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นในหมู่ผู้คนทันที

อะไรนะ? จ้าวอู่หยาง?

เหตุใดจึงถามถึงจ้าวอู่หยาง?

หรือว่าราชาปีศาจจะมีความสัมพันธ์เก่าแก่กับจ้าวอู่หยาง?

ทุกคนพลันนึกถึงใบหน้าเย็นชาของราชาหมาป่า ท่าทีเย็นชาที่มีต่อพวกเขา

พวกเขาต่างร้องอุทานในใจ…แย่แล้ว! จ้าวอู่หยางdHคงไม่รู้ว่าตนเองได้ทำอะไรไปจนทำให้ราชาปีศาจโกรธ

ราชาปีศาจถึงได้มาดักรออยู่ตรงนี้ เพื่อสั่งสอนเขาสักหน่อย

จูกัดเซี่ยวไป๋หายวาบ สีหน้าเย็นชาของราชาปีศาจเหมือนจะบอกทุกอย่างแล้ว

จ้าวอู่หยางเหมือนจะก่อเรื่องไว้อีกแล้ว ไปที่ใดก็ดูเหมือนจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทไปทั่ว

เขาอดเป็นห่วงจ้าวอู่หยางไม่ได้

หากจ้าวอู่หยางผ่านชั้นที่สามสิบมาอย่างปลอดภัย แล้วมาถึงที่นี่ ก็คงเหมือนแกะเดินเข้าปากหมาป่า

หลู่เสี่ยวจินได้ยินก็ขมวดคิ้ว

นางกำลังเป็นห่วงจ้าวอู่หยาง ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง ไม่คิดไม่ฝันว่า แม้จ้าวอู่หยางจะผ่านด่านยากจากชั้นที่สามสิบมาได้ ก็ยังยากมีด่านยากของชั้นนี้รออยู่

ที่นี่คือชั้นที่สามสิบเอ็ดของดินแดนลับเต๋อเหลียน เป็นโลกของสัตว์ปีศาจ หากจ้าวอู่หยางทำให้หมาป่าปีศาจขุ่นเคืองจริง ก็ยากที่จะจบลงด้วยดี

ปีาจหมาป่าหน้าบึ้งตึง เย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง เพียงสายตาที่มองมายังพวกนางก็เย็นชาอย่างยิ่ง หากจ้าวอู่หยางมาถึงจริง ๆ คงเกิดการต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง

แต่ไม่ว่าอย่างไร หลู่เสี่ยวจินก็จะยืนอยู่เคียงข้างจ้าวอู่หยางสมอ

แววตาของกู้เหนียนหยวนค่อย ๆ คมกริบขึ้นมา

จ้าวอู่เจียงไม่เป็นอะไรแล้ว

นางรู้ดี เพราะนางสามารถรับรู้ถึงสภาวะปัจจุบันของจ้าวอู่เจียงได้

อีกทั้งกระบี่พลังปราณที่อาจารย์มอบให้ก็บินเข้าไปอยู่ในมือของจ้าวอู่เจียงแล้ว

กู้เหนียนหยวนเชื่อมั่นในอาจารย์ และเชื่อว่าจ้าวอู่เจียงจะต้องปลอดภัยแน่นอน

ตอนนี้คงกำลังอยู่ระหว่างทางมาที่นี่

“ท่านผู้อาวุโส จ้าวอู่หยางล่วงเกินท่านหรือไม่?” บรรดาศิษย์ในสำนักเติมฟ้าต่างขมวดคิ้ว มีศิษย์คนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว โค้งคำนับต่อราชาหมาป่า ท่าทีนอบน้อม “หากว่าจ้าวอู่หยางได้ล่วงเกินท่าน พวกข้าจะลงโทษเขาแทนท่านเอง แต่ว่าตอนนี้ เขาถูกกักขังอยู่ในชั้นที่สามสิบ เขาเคยล่วงเกินท่านผู้อาวุโสมาก่อน ฟ้าดินมีจิตวิญญาณ เขาคงไม่มีทางผ่านมาได้แน่”

“ถูกต้อง” ผู้บำเพ็ญเพียรอีกคนยืนยัน

ก่อนหน้านี้จ้าวอู่หยางแข็งแกร่ง พวกเขาต่างไม่พอใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและหวาดกลัว กล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูดออกมา สถานการณ์ตอนนี้ จากท่าทีของราชาปีศาจ แทบจะยืนยันได้แล้วว่า จ้าวอู่หยางมีโอกาสสูงมากที่จะได้ล่วงเกินราชาปีศาจที่อยู่ตรงหน้า

นี่จึงเป็นโอกาสอันดีในการล้มจ้าวอู่หยาง

ศิษย์หลายคนของสำนักเติมฟ้าต่างกระสับกระส่าย เกือบจะตะโกนพร้อมเพียงว่า…โค่นล้ม จ้าวอู่หยาง ชิงศิษย์น้องเล็กคืนมา

“ท่านผู้อาวุโส คนผู้นี้หยิ่งผยองเกินขอบเขต บัดนี้กรรมตามสนอง กำลังฝ่าด่านวิกฤตอยู่”

“ท่านผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องรออีกแล้ว การรอจ้าวอู่หยางผู้ต่ำต้อย จะทำให้ท่านเสียเวลาอันมีค่าเปล่า ๆ เท่านั้น”

“ท่านผู้อาวุโส เพียงท่านออกคำสั่ง พวกข้าจะยืนเฝ้าอยู่ที่นี้ รอจนกว่าเขาจะปรากฏตัว แล้วจับตัวเขามา! หรือไม่ก็รอจนรุ่งสาง พวกข้าจะกลับไปยังชั้นที่สามสิบ ไม่ว่าเป็นหรือตาย พวกข้าจะนำตัวเขามาให้ท่านผู้อาวุโสให้ได้!”

พวกเขาไม่ทันสังเกตแววตาของราชาหมาป่าที่เย็นชาลงเรื่อย ๆ เลยสักนิด

ผู้คนออกมาพูดมากมาย แต่สุดท้ายราชาหมาป่าก็ยังคงนิ่งเฉย มองผู้คนด้วยความเฉยชา ราวกับว่าฟ้าดินเป็นหนี้มันอยู่หนึ่งความยุติธรรม และมันจะต้องทวงคืนให้ได้