ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย - บทที่ 15: ลูกไม่มีพ่อ

หม้อไฟตระกูลเฉินโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองอู่จง เฉินรั่วซีที่แม้
จะสุขภาพไม่เป็นใจ ทว่ากลับมีแรงใจล้นเปี่ยม จึงได้ปรับปรุงสูตร
มีทั้งแบบเผ็ดร้อนแรงและแบบนํ้าแกงธรรมดา รวมถึงเพิ่มเนื้อ ผัก
และเห็ดนานาชนิด มีลูกค้ามารอตั้งแต่ก่อนเปิดร้าน รวมถึงมี
บริการจัดส่งถึงที่จวนของลูกค้า หากใครพักที่โรงเตี๊ยมยังจะได้
ส่วนลดพิเศษ ทำให้มีลูกค้าบางคนที่ไม่อยากนั่งรอ จึงได้จองที่พัก
กับโรงเตี๊ยมสกุลเฉินไปด้วย

แม้จะอยู่ในช่วงแรกเริ่มของกิจการ แต่ก็เห็นหนทางสุข
สว่างอยู่ตรงหน้า เฉินรั่วซีรับคนงานเพิ่มอีกสองคน เพื่อให้การ
บริการเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

“เชิญลูกค้าขอรับ” อาหลงเอ่ยต้อนรับลูกค้าด้วยท่าทาง
เป็นมิตร หลังจากกิจการเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เฉินรั่วซีก็อยากจะหา
อาจารย์ดีๆมาสั่งสอนบุตรชายเช่นกัน ตอนนี้มีเพียงนางที่คอย
สอนสั่งความรู้ให้อาหลงน้อย ทว่าสมกับเป็นตัวร้ายสุดเทพใน
นิยาย ว่าที่เสนาบดีของแคว้นเจี้ยนคนต่อไป เฉินเฮ่าหลงนั้น
ความจำดีมาก สอนสั่งเพียงครั้งสองครั้งก็จดจำได้ขึ้นใจ
ซือเซียน | 121

เดิมทีเฉินรั่วซีเองก็ไม่อยากให้เขาก้าวเข้าไปในวังวนแห่ง
อำนาจนั้น อยากให้เขาเป็นเพียงบุรุษธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างสงบ
สุขกับครอบครัวไปตลอดชีวิต ทว่าก็อดเสียดายความเฉลียว
ฉลาดของอาหลงไม่ได้

“ข้านึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ลูกไม่มีพ่อนี่เอง!” เสียงที่ดังขึ้น ทำ
ให้เฉินรั่วซีตื่นจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นมองปากทางเข้าประตู
โรงเตี๊ยม ก่อนจะเห็นเด็กชายที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายนาง มากับ
สหายอีกสามคน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสหายที่สำนักศึกษาของเฉิน
โหลว สายตาเหยียดหยามที่น้องชายต่างมารดาของเฉินรั่วซีมอง
มาที่บุตรชาย ทำให้เฉินรั่วซีขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

มารดาเป็นอย่างไร บุตรชายก็ไม่แตกต่างจริงๆ

เฉินโหลวไม่ได้นิสัยของบิดาตนมาแม้แต่น้อย ทว่ากลับ
ทำตัวหยิ่งยโสถือดี ทั้งยังชอบดูแคลนคนอื่นไม่ต่างจากมารดา
ของเขา

เพราะไม่ได้มีดีอยู่ในตัว จึงได้ชอบกดข่มผู้อื่นเช่นนี้

อาหลงมีสีหน้าไม่พอใจนัก ทว่าท่านอามู่และมารดาบอก
ไว้ว่าจะต้องบริการลูกค้าให้ดีที่สุด หากเขาดูแลลูกค้าดีๆ ท่านแม่
ก็จะมีเงินเยอะๆ หากเจ็บป่วยอีกก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินรักษา
122 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

อาหลงจึงได้ข่มกลั้นอารมณ์ที่อยากจะซัดหน้าเฉินโหลว ซึ่งถึงแม้
จะตัวใหญ่กว่าตนเกือบเท่าตัว ทว่าเฉินเฮ่าหลงมั่นใจว่าหากอีก
ฝ่ายไม่รุมตน เขาต้องสู้ได้แน่

“เชิญลูกค้าขอรับ” ท่าทีของบุตรชายทำให้เฉินรั่วซีเลิกคิ้ว
ขึ้นเล็กน้อย ในใจอดนึกทึ่งไม่ได้

อาหลงของนางไม่เพียงแต่เฉลียวฉลาด ทว่ายังรู้จัก
ควบคุมอารมณ์และสีหน้าของตนเองอีกด้วย สมแล้วที่ภายภาค
หน้าเขาจะถูกเรียกขานว่าเป็นอัจฉริยะ

ต่อให้จะเป็นตัวร้ายในนิยายแต่เฉินเฮ่าหลงก็นับว่าเป็น
คนเหนือคน

“เจ้ารู้จักเขาหรือ?” เด็กชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งอายุพอๆ
กับเฉินโหลวเอ่ยถามขึ้น มองเด็กชายตัวผอมผิวขาวตรงหน้าด้วย
ความแปลกประหลาดใจ เขาก็คือ ‘ตงฟางเหยียน’ หลานชายของ
ตงฟางเจี๋ยนั่นเอง

เสียงของตงฟางเหยียนทำให้สหายอีกสองคนหันมา
สนใจเด็กชายหน้าตาดีตรงหน้าเช่นกัน เฉินโหลวแค่นเสียงใน
ลำคอ ก่อนจะเอ่ยอย่างเหยียดหยามว่า
ซือเซียน | 123

“ก็แค่คนชั้นตํ่าคนหนึ่ง ข้าจะไปรู้จักมันได้อย่างไร”
แน่นอนว่าตนไม่อยากนับญาติกับเจ้าเด็กเหลือขอนี่ด้วยซํ้า

“เป็นคนชั้นตํ่าเหมือนมารดาของมันไม่มีผิด!”

เกินไปแล้ว เฉินรั่วซีขยับกายลุกขึ้น ทว่ากลับช้ากว่า
บุตรชายที่ต่อยหน้าเฉินโหลวทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ

พลั่ก!

“เจ้าอย่ามาว่าท่านแม่ของข้านะ ท่านแม่ของข้าเป็นคนดี
ที่สุดในใต้หล้า!” เฉินโหลวต่อว่าเขาอาหลงไม่ใส่ใจได้ ทว่าเขาจะ
ไม่ยอมให้อีกฝ่ายดูแคลนมารดาของตนเเน่ เฉินเฮ่าหลงตาแดงกํ่า

“นี่เจ้ากล้าต่อยข้าหรือ ไอ้เด็กชั้นตํ่า! มารดาเจ้าก็สำส่อน
หลับนอนกับผู้ชายไม่เลือกหน้า…ซ่า!” เฉินโหลวยังพูดไม่ทันจบ
นํ้าเย็นเยียบหนึ่งก็สาดเข้ามาที่ร่างของเขา เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น
จึงได้เห็นเฉินรั่วซีมองมาที่ตนด้วยสายตาน่ากลัว เฉินโหลวพลัน
สะอึกอยู่ในอก

“เจ้าจะหยุดบ้าได้หรือยัง” เฉินรั่วซีถามเสียงตํ่า แม้ใน
ร้านตอนนี้ลูกค้าจะไม่เนืองแน่นนัก หากแต่ก็ทำให้ทุกสายตามอง
มาที่จุดนี้เพียงจุดเดียว
124 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

“เฉินโหลว เจ้าเป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่ บุตรชายอดีต
เจ้ากรมพิธีการ แต่กลับมีอุปนิสัยชอบดูแคลนผู้อื่น รังแกเด็กเล็ก
และสตรี ก่นด่าพี่สาวแท้ๆด้วยถ้อยคำหยาบคาย การกระทำเช่นนี้
ยังกล้าเรียกตนเองว่า ‘บัณฑิต’ อีกหรือ หากบ้านเมืองมีคน
อุปนิสัยเช่นเจ้ามาคอยดูแล ประชาชนจะอยู่อย่างสงบสุขได้
อย่างไร เจ้าลองไตร่ตรองดูให้ดี การกระทำของเจ้าในตอนนี้
คู่ควรกับว่าที่จอหงวน*ของแคว้นเจี้ยนหรือไม่ คู่ควรเป็นขุนนางใน
ราชสำนักหรือไม่” เฉินรั่วซีพูดด้วยนํ้าเสียงนิ่งสงบ ท่าทางดูสูงส่ง
แม้นางจะสวมเพียงอาภรณ์สีสมอ่อนแสนธรรมดา หากกลับมี
กิริยาเหมือนชนชั้นสูง

ทำให้คนที่พยายามเป็นชนชั้นสูงด้วยการกดข่มผู้อื่น
อย่างเฉินโหลวรู้สึกว่าตนเองดูต้อยตํ่าขึ้นมาในทันที ผู้คนต่างหัน
ไปซุบซิบกัน ก่อนจะกระจ่างชัด

นี่คือโรงเตี๊ยมตระกูลเฉิน คุณชายผู้นั้นก็มิได้แซ่เฉินหรอก
หรือ? เหตุใดจึงได้ก่นด่าพี่สาวของตนต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้

กิริยาเหมือนไม่เคยได้รับการสั่งสอนมาก่อน กลับเป็นเถ้า
แก่เนี้ยเสียอีกที่ดูนิ่งสงบกว่ามาก ดูเป็นผู้ดีมาจากเนื้อใน
ซือเซียน | 125

“จะ…เจ้า นี่เจ้ากล้าตำหนิข้าอย่างนั้นหรือ?” เฉินโหลวชี้
หน้าเฉินรั่วซีอย่างไม่พอใจ ดวงตาข้างหนึ่งขึ้นสีชํ้าเพราะถูกต่อย
ส่วนเนื้อตัวก็เปียกมะล่อกมะแล่ก สภาพเรียกได้ว่าดูไม่จืด ทั้งยัง
ถูกสายตาของผู้คนมากมายมองมาอย่างทิ่มแทง เฉินโหลวอับ
อายจนแทบจะร้องไห้

“เฉินโหลว ข้าในฐานะพี่สาว เมื่อเห็นเจ้าทำสิ่งไม่ถูกต้อง
ก็สมควรบอกกล่าวกับเจ้าตามตรง ต่อไปก็อย่าได้ทำนิสัยเช่นนี้
กับผู้อื่นอีก” เฉินรั่วซีพยายามเอ่ยกับเขาอย่างใจเย็น อย่างไรอีก
ฝ่ายก็อายุเพียงแค่สิบกว่าขวบ และคำพูดพวกนี้เฉินโหลวคงจะ
ฟังมาจากมารดาและพี่สาวของเขานั่นเอง

“เจ้า! เจ้าไม่ใช่พี่สาวข้า ข้าจะฟ้องท่านแม่ว่าเจ้ารังแก
ข้า!” เฉินโหลวที่ทนสายตาตำหนิติเตียนของผู้คนในร้านไม่ไหว
จึงได้รีบวิ่งออกไปขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ไม่ไกลของตน ในขณะที่
สหายของเขาทั้งสามได้แต่รีบเดินตามอีกฝ่ายไปด้วยความเป็น
ห่วง

“เฉินโหลว รอพวกเราด้วย” แน่นอนว่าวันนี้พวกตนคง
ต้องอดกินหม้อไฟที่กำลังเป็นที่นิยมของผู้คนในเมืองอู่จงแห่งนี้
126 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

และไม่คิดว่าเถ้าแก่เนี้ยจะเป็นพี่สาวของเฉินโหลวอีก
ด้วย

แต่ดูเหมือนว่าพี่น้องจะไม่ค่อยลงรอยกันนัก

“นายหญิง อาหลง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่” มู่อินตรงเข้ามา
หาคนทั้งสอง เดิมทีนางเริ่มหยิบไม้กวาดเตรียมหวดเจ้าเด็กปาก
เสียนั่นเเล้วที่มาต่อว่านายหญิงและคุณชายเช่นนี้ ทว่ากลับช้า
กว่าสองแม่ลูกคู่นี้

“ข้าไม่เป็นไร อาหลงเจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” เฉินรั่วซี
ก้มลงถามบุตรชายเสียงนุ่ม เฉินเฮ่าหลงตาแดง

เขาไม่ชอบเลย

เขาไม่ชอบที่มีคนมาว่าท่านแม่ของเขาเช่นนี้

ท่านแม่ของเขาเป็นคนดี แม้อดีตนางจะเย็นชาต่อเขา
บ้าง ทว่าตอนนี้นางดีมาก อ่อนโยนมาก เขาไม่อยากให้ใครพูดว่า
ร้ายให้นาง

เฉินเฮ่าหลงร้องไห้ออกมาเงียบๆ เฉินรั่วซีพลันตกใจ ย่อ
ตัวลงนั่งในระดับเดียวกับบุตรชาย เมื่อครู่เขาไม่ได้ถูกเฉินโหลวตี
เสียหน่อย เหตุใดจึงต้องร้องไห้ด้วย
ซือเซียน | 127

“อาหลง เหตุใดต้องร้องไห้หืม? แม่ไม่ยอมให้ใครรังแก
เจ้าแน่ ไม่ต้องกลัวพวกเขา” คำพูดพร้อมกับมือที่ยื่นออกมาเช็ด
นํ้าตาให้ตนอย่างอ่อนโยนนั้น ทำให้เด็กชายร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่า
เก่า เฉินรั่วซีรั้งบุตรชายเข้ามากอดในทันที มองมู่อินที่กำลังอึ้ง
และงงไม่ต่างจากตน

อาหลงเป็นอะไร?

“ฮึกๆ ข้าไม่ชอบ ไม่ชอบที่มีคนมาว่าท่านแม่แบบนั้น ข้า
เกลียดคนที่ทำเช่นนั้นกับท่าน!” เฉินเฮ่าหลงบอกอย่างเจ็บแค้นใจ
เฉินรั่วซีพลันชะงัก

แน่นอนว่าเรื่องที่นางตั้งท้องแต่ไม่มีสามีคงจะฝังใจเฉิน
เฮ่าหลงมานาน บางทีอาจเป็นเพราะผู้คนมักจะหยิบยกเรื่องนี้
ขึ้นมาก่นด่าว่าเขาซํ้าๆตั้งแต่เล็ก แต่นางควรจะอธิบายให้เขาฟัง
อย่างไรดี

ในเมื่อในความทรงจำขาดๆเกินๆของตน จดจำบิดาของ
เฉินเฮ่าหลงได้อย่างเลือนรางเท่านั้น แถมนางยังไม่ได้ต้องการพ่อ
ของลูกอีกด้วย เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวดีจะตาย

เฉินรั่วซีลูบผมบุตรชายอย่างรักใคร่ปนสงสาร

ข้าจะอธิบายอย่างไรดีนะ
128 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

ก่อนดวงตาจะสว่างวาบ เมื่อนึกบางสิ่งบางอย่างออก

เอาเช่นนี้แล้วกัน
……………………………………………………………………………………………
*จอหงวน: เป็นตำแหน่งราชบัณฑิตซึ่งได้คะแนนอันดับหนึ่งในการสอบขุนนางของ
ประเทศจีนสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์

ซือเซียน | 129