ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย - บทที่ 34: ความปรารถนาอันคลุ้มคลั่ง

“รั่วซี อ๊า! อย่างนั้นแหละ อ๊า!” ชายชราโขยกเขยื้อนไปใน
กายสาว มือดึงสะโพกงอนงามขึ้น ก่อนจะกระทุ้งเข้าหาอย่าง
รุนแรง ไม่นำพาว่าร่างเล็กนั้นจะหวีดร้องเสียงหลงด้วยความทุกข์
ทรมานปนรังเกียจเพียงใด

ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจํ้าสลับกับรอยกัดจน
เลือดซึม นํ้าตาไหลพรากลงมาตามสองข้างแก้ม ขณะที่ชายชรา
วัยหกสิบกว่ากลับไม่นำพาแม้แต่น้อย ร่างเล็กที่ถูกยาปลุก
กำหนัดรุมเร้ายากจะต้านทาน แม้จะแสนรังเกียจจนแทบจะอ้วก
ออกมา ทว่าก็ไม่อาจหลีกหนีได้

“เจ้าช่างรัดแน่นยิ่งนัก สมกับการรอคอย อ๊า!” ชายชรา
คำรามเสียงดังลั่น ก่อนจะเกร็งกระตุก สายธารอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้า
ไปในกายสาว ก่อนจะล้นเอ่อออกมาไหลเยิ้มลงตามเรียวขางาม
ร่างเล็กทรุดตัวลงกับเตียงเหมือนตุ๊กตาที่ถูกใช้จนบอบชํ้า นํ้าตา
ไหลอาบแก้มด้วยความอดสู

ชายชราไม่ได้ก้มลงมองนางแม้แต่น้อย ดวงตายังคงจับ
จ้องภาพวาดที่ได้มาจากหว่านเฉียน และจินตนาการว่าคนที่ตน
ควบขี่อย่างเมามันนี้คือเฉินรั่วซี
ซือเซียน | 273

ซีกหน้าด้านข้างของนางยังคงตราตรึง และเขาก็ไม่ต้อง
จินตนาการถึงนางอีกแล้ว

เพราะตอนนี้คนสนิทของตนไปนำตัวนางมาให้เขาแล้ว

ไม่ง่ายเลยที่สบโอกาสอันดีเช่นนี้ เดิมทีตนคิดไปรับตัว
นางมาตั้งแต่เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ทว่าหย่งหนานโหวกลับคอย
ตามประกบนางอยู่ตลอด และสิ่งนี้ทำให้ตงฉางแทบคลั่ง

เพียงแค่คิดว่าชายหนุ่มรุ่นลูกได้ดื่มกินเรือนร่างนวลผ่อง
นั่น ในอกก็ร้อนรนจนทรมาน นึกเสียใจที่อดีตเขายอมปล่อยนาง
ไป ต่อให้นางจะตั้งท้องเขาก็น่าจะรับนางเอาไว้ แต่ตอนนั้นเฉินรั่ว
ซีตกอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเฉินกัง ตนย่อมไม่อาจเข้าไปยุ่ง
เกี่ยวกับนางได้ เวลาผันผ่านตงฉางที่ได้เสพสมสตรีอ่อนเยาว์
คล้ายคลึงกับเฉินรั่วซีในอดีตในทุกวัน ก็ทำให้เขาเกือบจะหลงลืม
นางไป

หากไม่เพราะหว่านเฉียนมาจุดชนวนปรารถนาของตน
ขึ้นอีกครั้ง

เขาจึงต้องฉุดคร่านางมาเป็นของตน ต่อให้จะได้
ครอบครองนางชั่วระยะเวลาหนึ่งก็ไม่เป็นไร หว่านเฉียนเขียน
274 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

สัญญาลงนามมอบตัวนางให้เขาแล้ว เฉินรั่วซีเป็นบุตรเลี้ยงของ
นาง ทั้งยังไม่ได้แต่งงานออกไป

มารดาเลี้ยงอย่างหว่านเฉียนสามารถขายนางให้กับเขา
ได้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาเรียวรีของชายชราก็พลันหยักโค้ง
ขึ้น ก่อนจะผลักร่างที่อ่อนระทวยอยู่ตรงหน้าตนออกไป

เมื่อก้มลงมองอีกครั้ง จึงได้เห็นว่าเป็นเพียงสตรีหน้าตา
ธรรมดานางหนึ่ง ที่คนของตนไปนำตัวนางมาขัดดอกที่บิดา
มารดาของนางไม่มีเงินจ่าย เป็นบุตรสาวของชาวบ้านธรรมดา
ทั่วไป หากแต่มีผิวพรรณที่นวลเนียนคล้ายกับเฉินรั่วซี

ทว่าต่อให้คล้ายกันแค่ไหน ก็ไม่ใช่อยู่ดี!

พลั่ก! พลั่ก!

ชายชราถีบร่างเปลือยเปล่านั่นอย่างแรง เสียวหวู่กรีดร้อง
ออกมาด้วยความเจ็บปวด นางก็คือสตรีคนเดียวกันกับที่เฉินฮู
หยินและบุตรสาวพบในวันนั้น ริมฝีปากงามเม้มเข้าหากันอย่าง
อดกลั้น ยอมเป็นกระสอบทรายให้ชายชราทุบตี ดวงตาที่หลบ
ซ่อนอยู่ฉายประกายเหี้ยมโหด
ซือเซียน | 275

ตงฉางมีรสนิยมชอบทำร้ายร่างกายสตรีหลังจากร่วมรัก
เป็นเพราะอดีตเขาเคยเป็นชายบำเรอให้กับเหล่าบุรุษในหอนาง
โลม ชีวิตผ่านความอดสูมามาก สู้บากบั่นจนมีทุกวันนี้ แต่รสนิยม
ประหลาดนี้ก็ไม่เคยเลือนหายไปตามเวลา ทุกครั้งที่ทุบตีพวกนาง
เขาเหมือนได้ปลดเปลื้องอารมณ์ในอดีต ก่อนจะรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ
ยามได้ยินเสียงร้องครํ่าครวญขอชีวิตจากพวกนาง

ก่อนมือเหี่ยวย่นจะรั้งสะโพกกลมกลึงขึ้นอีกครั้ง หมาย
จะร่วมรักกับนางต่อ ทว่าเสียงเคาะประตูห้องกลับดังขึ้นเสียก่อน

“นายท่าน คนของเราพานางมาแล้วขอรับ”

ดวงตาของตงฉางวาววับขึ้น ผลักร่างตรงหน้าออก
ในทันที มุมปากของชายชราเผยรอยยิ้มกว้าง

ในที่สุด ในที่สุดก็ถึงวันนี้เสียที

ชายชราเเหงนใบหน้าขึ้นหัวเราะ ชวนให้ร่างที่หมอบอยู่
กับเตียงสะอิดสะเอียนจนแทบอ้วก

276 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย