ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย - บทที่ 40: อาหลงมีพ่อแล้ว

ตงฟางเจี๋ยกอดปลอบนางอยู่ในห้องครู่ใหญ่ ก่อนแม่
นมหลี่จะพาอาหลงเข้ามาเยี่ยมนาง

อาหลงของนางขอบตาแดงชํ้า ก่อนจะโผเข้ามากอด
มารดาเอาไว้แน่น เฉินรั่วซีพลันจุกไปทั้งอก

“ท่านแม่ อาหลงจะตั้งใจเรียนหนังสือ อาหลงจะเป็นหมอ
มารักษาท่านเอง ท่านแม่ต้องอดทนนะขอรับ ฮือๆ รออาหลงโต
อีกหน่อย อาหลงจะรักษาท่านแม่ให้หายเอง” เด็กชายบอก นํ้าตา
คลอดวงตาทั้งสองข้าง เฉินรั่วซีใจอ่อนยวบ กอดบุตรชายแนบอก

“ได้สิ แม่จะอดทนรอให้อาหลงรักษาแม่ดีหรือไม่”
เด็กชายผละออกห่างมารดาเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก
สองแม่ลูกกอดปลอบกันสักพัก ก่อนอาหลงจะเงยหน้าขึ้นมอง
มารดาตาแป๋ว สีหน้าคล้ายลังเลว่าควรถามออกไปดีหรือไม่

“ท่านลุงบอกว่าท่านลุงไม่ใช่ท่านลุง แต่เป็นท่านพ่อ
เมื่อก่อนเพราะท่านแม่จำไม่ได้ เลยบอกว่าท่านพ่อไปสวรรค์แล้ว
จริงหรือขอรับ” เฉินเฮ่าหลงถามอย่างมีความหวัง แม้ท่านลุงใจดี
จะบอกเขาแล้ว แต่หากยังไม่ได้รับการยืนยันจากมารดา อาหลงก็
ยังไม่มั่นใจนัก
ซือเซียน | 307

เฉินรั่วซีมองบุรุษอีกคนที่กำลังมองมาที่พวกตนแม่ลูก
ด้วยสายตารักใคร่ มุมปากงามหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพยัก
หน้าลงช้าๆ

เฉินเฮ่าหลงตาโต แม่นมหลี่ยิ้มกริ่ม ดีใจที่ในที่สุดท่าน
โหวก็มีครอบครัวเสียที คราแรกที่ท่านโหวบอกจะให้ตนไปดูแล
เด็กและสตรีนางหนึ่ง

หลี่จิ้งก็แปลกประหลาดใจไม่น้อย ทว่าเมื่อได้เห็นใบหน้า
ของอาหลง พร้อมปานแดงรูปดอกบัวนั่น หลี่จิ้งก็เข้าใจในทันทีว่า
สองแม่ลูกที่ตงฟางเจี๋ยให้ตนมาดูแลนั้นเป็นใคร ทว่าหลี่จิ้งไม่ใช่
คนชอบพูดมาก นางจึงได้คอยดูแลคุณชายน้อยและนายหญิง
เท่าที่ได้รับอนุญาตจากเฉินรั่วซี

“ท่านลุงใจดี ท่านแม่บอกว่าเป็นเรื่องจริงขอรับ” อาหลง
หันไปหาท่านลุงที่ใจดีที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา ตงฟางเจี๋ยยิ้ม
ออกมาน้อยๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียง
นุ่ม

“เด็กโง่ ยังจะเรียกท่านลุงใจดีอยู่อีก เรียกข้าว่าท่านพ่อสิ”

เฉินเฮ่าหลงนิ่งอึ้งไป ก่อนจะหันมามองหน้ามารดาอีก
ครั้ง เฉินรั่วซีพยักหน้าลงน้อยๆ
308 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

วันหน้าไม่ว่านางจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหรือไม่

นางก็ไม่ต้องกังวลแล้ว

เพราะมีตงฟางเจี๋ยอยู่

ตงฟางเจี๋ยย่อตัวลง ก่อนจะอ้าแขนออกกว้าง

เฉินเฮ่าหลงตาโต ก่อนจะใบหน้าน่ารักจะฉีกยิ้มกว้าง
เเล้วพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดที่ตนเคยกอดมาแล้วหลายครั้ง ทว่า
ครั้งนี้กลับไม่เหมือนในทุกครั้ง

เพราะนี่เป็นอ้อมกอดของท่านพ่อ

ท่านพ่อของอาหลง

“อาหลงมีพ่อแล้ว อาหลงมีพ่อแล้ว” เด็กชายเอ่ยอย่างดี
ใจ ก่อนจะหลั่งนํ้าตาออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เสียงก่นด่าต่อว่า
ว่าเขาเป็น ‘เด็กเหลือขอ’ เป็น ‘มารหัวขน’ หรือ ‘ลูกที่ไม่มีพ่อ’
คล้ายจะดังสะท้อนเข้ามาในหัว

ก่อนภาพเหล่านั้นจะเลือนหายไป เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นพบ
กับใบหน้าที่หล่อเหลาและประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนของตง
ฟางเจี๋ย
ซือเซียน | 309

“เป็นท่านพ่อจริงๆหรือ? ข้าไม่ได้ฝันอยู่ใช่หรือไม่ ข้าเอง…
ข้าเองก็มีบิดาเหมือนคนอื่นเช่นกัน ฮึกๆ” เด็กชายหลั่งนํ้าตา
ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

ตงฟางเจี๋ยก้มลงจุมพิตที่กลางกระหม่อมของบุตรชาย

“เด็กโง่ ข้าเป็นบิดาเจ้า แถมยังเป็นบิดาที่ดีกว่าบิดาของ
ใครๆด้วย เจ้านำไปโอ้อวดได้เลย” ตงฟางเจี๋ยสั่งสอนลูกชาย เล่น
เอาเฉินรั่วซีทั้งฉุนทั้งขำกับการสอนลูกของบิดามือใหม่ แน่นมหลี่
เองก็สบตากับนายหญิงแล้วกลั้นยิ้มอย่างคิดเห็นไม่ต่างกันนัก

คาดว่าหลังจากนี้ คงได้ยินเสียงกังวานใสโอ้อวดบิดาของ
ตนไม่เว้นวันแน่

ทั้งผู้เป็นบิดาเอง ก็คงจะโอ้อวด ‘ภรรยา’ และ ‘บุตรชาย’
ของตนกับผู้อื่นไปทั่วเช่นกัน

ก็ท่านโหวน่ะ หลายปีมานี้ไม่สนใจสตรีนางใดเลย

หากไม่ใช่เพราะ ‘รอ’ นายหญิงอยู่ จะให้คิดเป็นอย่างอื่น
ได้อย่างไร

เฉินรั่วซีพักฟื้นที่โรงหมอของท่านลุงซ่งอีกสองวัน
ก่อนนางจะกลับโรงเตี๊ยมสกุลเฉินพร้อมกับตงฟางเจี๋ยและ
บุตรชาย
310 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

“หลิวจาง เจ้ายกของให้เร็วหน่อย ชักช้ายิ่งนัก นั่นก็ระวัง
หน่อย หม้อไฟจะตกใส่หัวลูกค้าอยู่แล้ว” มู่อินตะโกนเเข่งกับเสียง
จอแจภายในโรงเตี๊ยม โดยมีท่านปู่มู่ที่คอยมองหลานสาวอย่าง
อ่อนใจ พลางคิดว่าตนควรจะเก็บเงินไว้ให้นางมากอีกหน่อย นิสัย
โผงผางเช่นนี้ คงไม่มีบุรุษใดขอไปเป็นภรรยา

“เอ๊ะ…มีลูกค้าเข้ามาใหม่…นะ…นายหญิง นายหญิงท่าน
กลับมาแล้ว!” มู่อินที่รู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง จึงได้หันไปทางประตู
เข้าร้าน คราแรกนึกว่าเป็นลูกค้า ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็น
ว่าเป็นใคร

“ท่านอามู่ ข้ามาพาท่านแม่กับท่านพ่อกลับมาเเล้ว” เฉิน
เฮ่าหลงบอกเสียงดังฟังชัด ใบหน้าภูมิใจนิดๆ จนเฉินรั่วซีอ่อนใจ
ก่อนจะหันไปกระซิบกับตงฟางเจี๋ยที่คอยโอบประคองนางอยู่
ด้านข้าง

“นิสัยนี้เหมือนท่าน”

ตงฟางเจี๋ยยิ้มรับ มองบุตรชายอย่างภูมิใจนิดๆ

“เช่นนั้นก็นับว่าเป็นข้อดีของบุตรชายเรา”

เฉินรั่วซีถึงกลับกลอกตาอย่างเหนื่อยใจ
ซือเซียน | 311

ไอ้นิสัยหลงตัวเองประเภทนี้ของเขาช่างเหลือทนจริงๆ
แม้จะคิดเช่นนั้น ทว่ามุมปากงามก็อดหยักโค้งขึ้นไม่ได้ ก่อนจะ
ชะงักไปเมื่ออาหลงถามทุกคนด้วยนํ้าเสียงแปลกประหลาดใจ

“พวกท่านไม่ตกใจหรือ? ท่านลุงใจดี ความจริงแล้วก็คือ
ท่านพ่อของข้า” อาหลงถามอย่างสงสัย ด้วยทุกคนมีสีหน้าที่
ค่อนข้างเฉยมาก ทั้งที่ความลับนี้นับว่าน่าตื่นตะลึงเป็นที่สุด

สองพี่น้องสกุลหลิวส่ายหน้าน้อยๆ แม้แต่คนงานที่ตง
ฟางเจี๋ยให้มาช่วยภรรยาก็ทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ผงกหัว
คำนับนายท่านกับนายหญิงอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปทำงาน
ของตนเองต่อ

ท่านปู่มู่เองก็พูดเพียงคำว่า ‘กลับมาก็ดีแล้ว’ ก่อนจะก้ม
ลงดีดลูกคิดคำนวณบัญชี มู่อินหัวเราะออกมาน้อยๆ ก่อนจะไข
ความกระจ่างให้อาหลงน้อยของพวกตนเข้าใจ

“ความจริงพวกเราก็เดาได้ตั้งแต่เห็นท่านโหวครั้งแรกแล้ว
เจ้ากับท่านโหวหน้าเหมือนกันถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
ไหนจะท่าทีที่ท่านโหวมีต่อสองแม่ลูกอีก คนที่ตาไม่บอดทุกคน
ย่อมมองออกทั้งนั้น ท่านโหวถึงขั้นย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ คอยจับตา
และดูแลแม่ลูกทุกฝีก้าว
312 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย

หากไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ภรรยา บุรุษเช่นตงฟางเจี๋ยจะทำเรื่อง
เสียเวลาเปล่าเช่นนี้ไปเพื่ออะไร

เรื่องนี้กลับเป็นสองแม่ลูกที่ต้องแปลกใจแทน ตงฟางเจี๋ย
ก้มลงมองหน้าเฉินรั่วซี ลูบแก้มนางอย่างอ่อนโยน

“ใครๆเขาก็เดาได้ทั้งนั้น มีแต่เจ้าที่คิดมากให้วุ่นวาย มีข้า
เป็นสามี เป็นพ่อของลูกไม่ดีตรงไหนกัน เกิดชาตินี้ทั้งชาติ เจ้าก็
หาบุรุษที่ดีกว่าข้าไม่ได้แล้ว เพราะฉะนั้น อย่าได้คิดฝืนโชคชะตา
เข้าใจหรือไม่” ตงฟางเจี๋ยบอก มองนางเหมือนมองคนที่มี
ความคิดตื้นเขินคนหนึ่ง เฉินรั่วซีมองอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ปน
ขุ่นเคือง

คนบ้าผู้นี้

บุรุษที่ขอนางแต่งงานอย่างอ่อนโยนในจวนของลุงซ่งเป็น
เพียงเเค่ภาพฝันเท่านั้น

ผ่านไปไม่กี่วัน เขาก็กลายเป็นบุรุษจอมถือดีคนเก่าอีก
แล้ว

“อีกสองเดือน ข้ากับนายหญิงพวกเจ้าจะแต่งงานกัน
หากอยากได้เงินเดือนเพิ่ม ก็ให้ช่วยกันกระจายข่าวนี้ออกไป
เข้าใจหรือไม่” ตงฟางเจี๋ยเอ่ยอย่างเหิมเกริม ก่อนมือหนึ่งจะโอบ
ซือเซียน | 313

เอวภรรยา ส่วนอีกมือหนึ่งก็จูงแขนบุตรชายเพื่อพาขึ้นไปพักผ่อน
ยังชั้นสอง ท่ามกลางสีหน้าเหมือนอยากจะหาอะไรมาทุ่มใส่หน้า
เขาของเฉินรั่วซี และเสียงขานรับอย่างเต็มใจของคนด้านล่าง
แม้แต่ท่านปู่มู่กับเทียนเสียก็ยังไปเป็นกับเขาด้วย

“ขอรับท่านโหว/เจ้าค่ะ ท่านโหว”

314 | ข้านี่แหละ แม่ของตัวร้าย