ข้าเกิดใหม่เป็นคุณหนูตกอับตระกูลบัณฑิต - ตอนที่ 137

บางทีการที่นางเป็นเช่นนี้อาจจะดีกว่าก็ได้

หนิงอันเปิดประตูเข้าไปก็เห็นร่างของกุ้ยฮวาที่ยังคงสลบ
อยู่ นางถูกทิ้งอย่างไม่ไยดีอยู่บนเตียงเก่า ๆ หลังหนึ่ง

“พี่สาวฮวา” หนิงอันเขย่าตัวเรียกหญิงสาวหลังจาก
ตรวจดูร่างกายของนางแล้วไม่พบสิ่งผิดปกติ

‘นางน่าจะโดนพิษนิทราเข้าแล้ว’ กุยเฮยพูดขึ้นหลังจาก
จมูกน้อย ๆ ได้กลิ่นหอมฉุนที่ออกมาจากร่างกายของคนที่ยังนอน
หมดสติ

ในขณะที่หนิงอันกำลังจะถามหายาแก้พิษ ประตูห้อง
แห่งนี้ก็ถูกถีบเข้าอย่างแรง หนิงอันจึงได้หันหลังกลับไปดู

“พี่รองหลาง” หนิงอันเรียกชื่อผู้มาใหม่ด้วยความ
ประหลาดใจ

หลางจิ้นเฟยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เจ้าตัวจึงได้รู้สึกโล่งใจ
“อันอัน ฮวาเอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มมองผ่านร่างของอันอัน
มายังร่างน้องสาวที่ยังไม่รู้สึกตัวถามขึ้นอย่างกังวล
459

“นางโดนพิษนิทราเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านรีบพานางออกไป
ก่อนเรื่องอื่นเอาไว้ค่อยปรึกษากัน” แม้ว่าหลางจิ้นเฟยจะตกใจ
กระนั้นเขาก็ยอมทำตามคำพูดของเด็กสาวแต่โดยดี

เมื่อหนิงอันเดินตามชายหนุ่มร่างสูงที่มีร่างของน้องสาว
อยู่ในอ้อมแขนออกมา เจ้าตัวก็เห็นทหารมากมายกำลังจับตัวคน
กลุ่มหนึ่งที่อยู่ในสภาพน่าอดสูเอาไว้กลางลานปูนของจวน

“หมิงหมิง น้องบาดเจ็บหรือไม่ รวมถึงพวกเจ้าด้วย” หนิง
อันรีบก้าวเท้าเดินไปหาน้องชายที่ยืนอยู่ข้างเสือตัวใหญ่

“ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ รวมถึงพวกเราทุกตัวด้วย”

“พวกเจ้าไม่เป็นอะไรก็ดี แล้วพี่ชายมู่ตงกับซินซินล่ะอยู่ที่
ไหน” หนิงอันกวาดตามองไปจนทั่วถามออกมาอย่างสงสัย

หมิงหมิงส่ายศีรษะไปมา เช่นเดียวกับสัตว์ร้ายที่เหลือ
เนื่องจากในขณะที่พวกมันแยกย้ายกันจัดการคนในจวนแห่งนี้

ในตอนนั้นค่อนข้างชุลมุน จนกระทั่งมีทหารกลุ่มใหญ่เข้า
มาพวกมันจึงได้มารวมตัวกัน
460

หลางจิ้นเฟยเมื่อรู้ว่าใครหายไปเจ้าตัวเองก็กังวลไม่แพ้
หนิงอัน แต่ความเป็นห่วงที่มีต่อน้องสาวก็ทำให้เจ้าตัวลำบากใจ
ไม่แพ้กัน

‘อันอัน ข้าติดต่อซินซินได้แล้ว มันบอกว่าอยู่กับเจ้าเด็ก
นั้น ในตอนนี้พวกเขากำลังตามคนที่จับตัวกุ้ยฮวามา’

‘พวกเขาอยู่ตรงไหน’ หนิงอันถามขึ้นอย่างใจชื้นเมื่อรู้ว่า
ชายหนุ่มกับซินซินไม่เป็นอะไร

‘มันบอกว่าอยู่หลังกำแพงห้องตำรา’ จบคำของกุยเฮย
หนิงอันก็เดินเข้าไปหาบ่าวภายในจวนแห่งนี้ที่ถูกทหารของจวน
หลางควบคุมตัว

“เจ้าบอกมาห้องตำราอยู่ตรงไหน และมีห้องลับหรือไม่
ห้องลับนั้นมีทางออกอยู่ที่ใด” คำถามของหนิงอันทำให้บ่าวคน
นั้นตัวสั่นด้วยความกลัว “พูด!” เด็กสาวตวาดเสียงดัง

“ได้ ในเมื่อเจ้าไม่ยอมพูดก็อย่าหาว่าข้าร้าย” หนิงอันนำ
ยาของตนใส่ลงไปในปากของมันอย่างไม่ปรานี

เพียงชั่วครู่ความประหลาดใจก็ฉายชัดออกมาทางสีหน้า
ของทหารรวมถึงหลางจิ้นเฟยและผู้มาใหม่
461

“อยู่ทางด้านนั้นขอรับ ทางออกอยู่ในป่านอกกำแพงเมือง
ติดกับแม่นํ้า” บ่าวผู้นั้นชี้นิ้วไปทางเรือนฝั่งตะวันออกพร้อมกับพูด
ขึ้นอย่างเลื่อนลอย

หนิงอันปล่อยบ่าวชายคนนั้นลงกับพื้นก่อนที่เจ้าตัวจะ
หันมาทางสหายของตน

“พวกเจ้าไปทางนั้น ข้าจะตามไปทางนี้”

“ขอรับ” หมิงหมิงรับคำ เช่นเดียวกับสัตว์ทั้งแปด

ทางด้านคนตระกูลหลาง ผู้มาใหม่ก็บอกกับบุตรชายของ
ตนเช่นกัน “เจ้ารอง ส่งฮวาเอ๋อมาให้พ่อ ส่วนเจ้ารีบพาคนของเรา
ไปทางแม่นํ้าจับตัวของมันมาลงโทษให้ได้” หลางจิ้นถงพูดขึ้น
ด้วยนํ้าเสียงดุดันไม่แพ้ใบหน้า

และเมื่อคล้อยหลังบุตรของตน เขาจึงได้หันไปมองทิศที่
หนิงอันหายไป

‘เฮยเฮย เจ้าสำรวจจวนนี้ให้ละเอียดสิว่ามีสิ่งใดหลุดหู
หลุดตาหรือไม่’ หนิงอันพูดขึ้นด้วยคล้ายรู้สึกไม่ชอบมาพากล

เต่าเทพตัวน้อยใช้จิตวิญญาณของตนกวาดไปทั่วทั้งจวน
อย่างละเอียด ‘อันอัน มีผู้หญิงกับเด็กถูกขังไว้ในคุกใต้ดินแห่ง
462

หนึ่ง และข้ายังเจอห้องสมบัติในห้องใต้ดินอีกสองแห่งด้วยในนั้น
มีเงินไม่น้อยทีเดียว’

‘เรื่องสมบัติเอาไว้ก่อน ชีวิตคนสำคัญกว่า เราไปช่วยคน
ก่อน ระหว่างนี้เจ้าก็สื่อสารไปหาซินซินด้วยว่าให้เขากับพี่ชาย
ถอนตัวออกมา’ หนิงอันเปลี่ยนแผนหลังจากที่เจ้าตัวคิดจะตาม
ชายหนุ่มไปทว่ากลับให้ชายหนุ่มกับหมาป่าตัวใหญ่ถอยออกมา
แทน

ซินซินผู้ได้รับการติดต่อจากกุ้ยเฮยรีบใช้ปากดึงชายเสื้อ
ของเหลียนเซียวมู่ตง “เกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มร่างสูงถามออกมา
อย่างสงสัย

ซินซินส่งเสียงพลางหันศีรษะของมันย้อนกลับไปยังทางที่
ลงมา “เจ้าจะให้พวกเรากลับออกไปอย่างนั้นหรือ” สุนัขป่าพยัก
หน้าขึ้นลง

เหลียนเซียวมู่ตงไม่คัดค้าน ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะเขาเชื่อ
ว่าสุนัขตัวนี้ย่อมมีเหตุผลและความคิดนี้ก็ถูกต้องเมื่อชายหนุ่ม
ย้อนกลับมาและเห็นกำแพงห้องลับที่ถูกปิดไปแล้วเปิดอยู่

ซินซินส่งเสียงเห่าออกมา ก่อนที่มันจะวิ่งนำหน้าเหลียน
เซียวมู่ตงออกไป “นายน้อย” หลินเจ๋ ตะโกนเรียกผู้เป็นนาย
463

“ตามมา” เหลียนเซียวมู่ตงพูดโดยไม่ลดความเร็วในการ
ตามสุนัขป่าไปติด ๆ แม้ผู้ติดตามของชายหนุ่มจะยังจับต้นชน
ปลายไม่ได้ กระนั้นเมื่อผู้เป็นนายสั่งพวกเขาย่อมทำตาม

หนิงอันได้เดินตามคำพูดของกุ้ยเฮย จนมาถึงเรือนที่อยู่
หลังสวนไผ่แห่งหนึ่งเรือนหลังนี้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

เด็กสาวรีบผลักประตูเข้าไป หากคนไม่รู้จะพบว่าเรือน
หลังนี้ไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากความว่างเปล่า

แต่สำหรับหนิงอันที่มีกุ้ยเฮยอยู่บนศีรษะนั้นย่อมแตกต่าง
จากคนอื่นเมื่อนางได้ทำการเลิ่กพรมที่ปูพื้นเรือนแห่งนี้ขึ้น

เด็กสาวเปิดประตูช่องทางลับนั้นออก กลิ่นอับอันไม่พึง
ประสงค์ก็ตีเข้าจมูก จนทำให้เด็กสาวยู่หน้า ก่อนที่นางจะตัดสิน
ก้าวเท้าลงเดินบันไดไปทีละขั้นโดยได้เปิดประตูทิ้งไว้อย่างนั้น

‘เฮยเฮยขอคบเพลิงหรือไม่ก็โคมไฟได้ไหม’ หนิงอันพูด
จบก็มีโคมไฟมาอยู่ในมือของเจ้าตัว ท่ามกลางแสงสลัวของแสง
ไฟอันอันได้ยินเสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังดังขึ้นจนก้องไปทั่ว

“ช่วยด้วย ได้โปรดใครก็ได้ช่วยพวกเราด้วย” นํ้าเสียงนั้น
แหบแห้งคล้ายจะหมดแรงลงทุกขณะ “พวกเจ้าอยู่ตรงไหน อดทน
464

เอาไว้นะ ข้ากำลังจะไปช่วยแล้ว” หนิงอันตะโกนกลับไปพร้อมกับ
เร่งฝีเท้าของตนให้มุ่งไปด้านหน้าเร็วขึ้น

และภาพที่เจ้าตัวเห็นก็ทำให้เด็กสาวไม่อาจจะกลั้นนํ้าตา
เอาไว้ได้ เด็กหญิง เด็กชายหลายคนรวมถึงหญิงสาวต่างอยู่ใน
สภาพยิ่งกว่าขอทานเสียอีกสภาพร่างกายของแต่คนผอมบาง
เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก

“ข้ามาช่วยแล้ว พวกเจ้ารอเดี๋ยวนะ” หนิงอันยกมือปาด
นํ้าตาอย่างลวก ๆ ก่อนที่จะใช้ดาบที่ได้มาจากกุ้ยเฮยฟันลงไปยัง
โซ่ที่ถูกคล้องด้วยกุญแจเหล็กอันใหญ่ เคร้ง! เสียงโซ่เหล็กตกลง
พื้น

“เอาล่ะพวกเจ้าค่อย ๆ เดินตามข้าออกมานะ” หนิงอัน
พูดขึ้น ทว่าได้มีมือเล็กมอมแมมจับชายเสื้อของตนแน่น

“พี่สาว ชะ..ช่วยพี่ฉีเยว่ด้วยเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยชี้นิ้ว
เล็ก ๆ ไปทางหญิงสาวคนหนึ่งที่ขดตัวราวลูกบอลอยู่มุมห้อง

“ได้สิ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้านำโคมไฟอันนี้ไปและเดินไป
กันทางนี้นะ หากเจอพี่ผู้ชายคนหนึ่งกับหมาป่าตัวใหญ่ก็ไม่ต้อง
กลัวเพราะว่าพวกเขาก็มาช่วยพวกเจ้าเช่นกัน” หนิงอันพูดออกมา
อย่างอ่อนโยน
465

ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นที่พยายาม
ขยับกายหนีด้วยความกลัว “ฮือ ๆ อย่าทำอะไรข้าเลย ขะ..ข้ากลัว
แล้ว” หญิงสาวพูดพลางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

และพอสักพักนางก็ส่งเสียงหัวเราะสลับกันไปมาอยู่
อย่างนี้ จนหนิงอันดึงร่างผอมมอมแมมของนางเข้ามากอดอย่าง
ไม่รังเกียจ

‘อันอัน ข้ามียานะสามารถรักษานางได้’ เฮยเฮยพูดขึ้น
ด้วยความสงสารจับใจ

หนิงอันสามารถเข้าใจได้ดีว่าหญิงสาวคนนี้โดนอะไรมา
และเพราะเหตุใดเจ้าตัวจึงได้มีสภาพแบบนี้

‘ยาของเจ้า สามารถลบความทรงจำได้หรือไม่ หากนาง
หายดี’ คำถามของหนิงอันทำให้กุ้ยเฮยไม่เข้าใจ ‘ทำไมต้องลบ
ความทรงจำของนางด้วย’

‘ข้าคิดว่านางคงเจอเรื่องราวเลวร้ายมา ไม่อย่างนั้นนาง
คงจะไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ หากรักษานางให้หายดี แต่ถ้าหาก
ว่าความทรงจำเลวร้ายนั้นติดตามมาด้วย บางทีข้าคิดว่านาง
อาจจะอยากอยู่อย่างนี้ก็ได้’ นํ้าเสียงของหนิงอันชวนหดหู่
สะเทือนใจไม่น้อยจนกุ้ยเฮยรู้สึกได้
466

‘ข้าไม่มี แต่เจ้าสามารถทำได้’ กุ้ยเฮยเหมือนจะเข้าใจจึง
ได้พูดขึ้น

‘ข้าจะทำอย่างไรได้’ ครั้งนี้เป็นหนิงอันสงสัยออกมาบ้าง
แล้ว

‘เจ้าสามารถฝังเข็มทำให้นางลืมได้ และสร้างตัวตนใหม่
ให้นางอย่างไรเล่า ข้าเคยได้ยินท่านเทพซุนซือเหมี่ยวพูดถึงเรื่องนี้
และที่สำคัญข้ามีตำราด้วย’ คำพูดของกุ้ยเฮยทำให้หนิงอันรู้สึก
สนใจ

‘ถ้าเป็นแบบนี้ก็เยี่ยมเลย เอาไว้ค่อยว่ากัน ตอนนี้คงต้อง
รีบพานางออกไปก่อน’ เด็กสาวพูดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะพยายาม
เกลี้ยกล่อมหญิงสาวตรงหน้า

ทางด้านเหลียนเซียวมู่ตงเมื่อตามซินซินมาติด ๆ ก็มาถึง
เรือนร้างแห่งนี้และเมื่อเจ้าตัวมองเห็นแสงไฟชายหนุ่มก็รีบหาที่
ซ่อนตัว

เด็กชายหญิงรวมถึงหญิงสาวที่อยู่ในสภาพมอมแมมหก
เจ็ดคนมองซ้ายแลขวาอย่างหวาดระแวง ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว
ของตนด้วยความสงสัย “พี่สาวคนนั้นบอกว่าจะมีคนมาช่วย แต่
467

ทำไมข้าถึงมองไม่เห็นใครเลย” นํ้าเสียงเล็ก ๆ ของเด็กผู้หญิงคน
หนึ่งพูดขึ้นอย่างสงสัย

“ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร” เหลียนเซียวมู่ตง
ออกมาจากที่ซ่อนเช่นเดียวกับซินซินที่เดินตามออกมาด้วย

เด็กชาย หญิงรวมถึงหญิงสาวตกใจจนใบหน้าซีดเผือด
ก่อนที่เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งจะจำในสิ่งที่หนิงอันบอกเอาไว้ได้
เมื่อเจ้าตัวมองเห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่

“มีพี่สาวคนหนึ่งไปช่วยพวกเราออกมาจากคุกเจ้าค่ะ พี่
คนนั้นบอกว่าหากเจอพี่ชายกับสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็ไม่ต้องกลัว
เพราะท่านจะช่วยพวกเราเช่นกัน”

เหลียนเซียวมองสำรวจสีหน้าของเด็กน้อยอย่างพิจารณา
รวมถึงคนทั้งหมดที่ตนเห็น “หลินเจ๋ อู่หวี่ เจ้าช่วยดูแลคนพวกนี้
ด้วยข้าจะไปหาอันอัน”

ทว่ายังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ทำตามที่พูด เสียงอันคุ้นหูก็
ดังขึ้นเสียก่อน “ท่านจะไปหาข้าทำไม” หนิงอันโต้ออกมาโดยมี
หญิงสาวคนหนึ่งแอบอยู่ด้านหลัง หญิงสาวคนนี้กำชายเสื้อของ
นางเอาไว้แน่น
468

“พี่สาวไม่ต้องกลัว ตอนนี้ท่านปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะ
พาท่านไปอาบนํ้า กินข้าวดีหรือไม่” คำพูดของหนิงอันทำให้หญิง
สาวคนนี้มีสีหน้าดีขึ้น กระนั้นนางก็ยังไม่คลายความระแวง

เหลียนเซียวมู่ตงหรี่ตาพิจารณาหญิงสาวคนนั้นก่อนที่จะ
ถอนหายใจ “อันอัน พวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ” ชายหนุ่มพูด
ขึ้นโดยที่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เด็กสาวด้วยเกรงว่าจะทำให้หญิงคน
นั้นเกิดความไม่สบายใจ

“ข้า จะออกไปก่อนแต่ท่านมีสิ่งที่จะต้องทำ” คำพูดของ
หนิงอันทำให้เหลียนเซียวมู่ตงเกิดความสงสัย

หนิงอันจึงได้บอกสถานที่ซ่อนสมบัติทั้งสองแห่งออกมา
เหลียนเซียวมู่ตงไม่รอช้าเขาจึงได้นำคนของตนแยกตัวออกไป
ทันที (พี่ชายข้ากับอันอันหาเงินเข้าคลังให้ท่านได้อีกแล้ว หวังว่า
ท่านจะมีสิ่งตอบแทนเราสองคนให้คุ้มค่านะ) เจ้าตัวคิด

สมบัติที่ไม่สะอาดเช่นนี้ควรมอบให้กับแผ่นดินนำไปใช้
ประโยชน์ดีที่สุดนี่คือความคิดของคนทั้งคู่

ในขณะที่พี่สาวกำลังช่วยคนอยู่ทางนี้ ฝั่งน้องชายกับ
สหายต่างเผ่าพันธุ์ก็กำลังทำความดีความชอบไม่แพ้กันเมื่อพวก
เขาเห็นกลุ่มคนที่โผล่ออกมาจากปากถํ้า
469

สัตว์ร้ายทั้งเจ็ดกับจงเซ่อก็โอบล้อมพวกมันเป็นวงกลม
“เสือ! หมี! หมาป่า!” หนึ่งในคนเหล่านี้ตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ

“พวกเจ้าจะยืนเซ่อทำไมรีบฝ่าพวกมันออกไปสิ หรือจะ
ยืนโง่ ๆ ให้พวกมันจับกิน” ชายวัยกลางคนที่น่าจะเป็นหัวหน้า
ของคนพวกนี้พูดขึ้น

และก่อนที่คนของเขาจะได้ลงมือทำตามคำสั่ง แสงไฟ
มากมายจากคบเพลิงก็เข้ามาใกล้ ชายวัยกลางคนจึงได้มีใบหน้า
ซีดขาวพลางถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนจะล้มลงกับพื้น

“จับ พวกมันไปให้หมด” หลางจิ้นเฟยออกคำสั่งเสียงดัง
ทหารของชายหนุ่มรีบทำตามคำสั่งทันที แม้ว่าพวกเขาเองออกจะ
หวาดเกรงสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดก็ตาม

“พวกเรา ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” เจ้าลายพูดขึ้นอย่าง
หงุดหงิด

“ในจวนหลังนั้น เจ้ายังสนุกไม่พอหรือ” ฉงฉงย้อน

“ยัง คนเลว ๆ แบบนี้มันต้องกัดให้เลือดออกสักแผลสอง
แผล” เจ้าลายโต้
470