ความในใจของพ่อบ้านในหูเหล่าวายร้าย นิยายแปล - บทที่ 73 : ฉันจะปล่อยให้คุณตายไปกับฉัน

พนักงานจำนวนมาก เริ่มรอดูอย่างสงสัย ด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน ซู่เหมี่ยนยืนอยู่ในกลุ่มคน หน้าเขาเริ่มซีด “คุณ
สนับสนุนท่านประธานหลี่ขนาดนี้ เขาคงให้ผลประโยชน์คุณแน่ๆ ใช่ไหม?”
จิงอี้ตอบกลับ “คุณด่าท่านประธานหลี่ขนาดนี้ เหมือนเขาคงให้ผลประโยชน์คุณเหมือนกัน?”
ซู่เหมี่ยน “……พูดไรเพ้อเจ้อไป!”
จิงอี้ตอบกลับเบาๆ “พูดไปเรื่อยๆ น่ะสิ ทำไมคุณต้องร้อนรนด้วยล่ะ?”
ซู่เหมี่ยนอ้าปากค้าง “……”
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมสองผู้ช่วยถึงทะเลาะกัน?” กลุ่มคนเริ่มซุบซิบกัน
“ไม่เข้าใจเลย ที่แท้ในตำแหน่งรองเลขา ก็มีมาตรฐานในที่ทำงานแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“ฉันดูหมดแล้ว เข้าใจแล้วล่ะ”
“โอ้? ขอให้เล่าหน่อยสิ?”
“ผู้ช่วยซู่ต้องการรางวัลจากงานเลี้ยงประจำปี ด่าท่านประธานหลี่ว่าเป็นนายทุนเห็นแก่ตัว ผู้ช่วยจิงกำลังปกป้อง
ท่านประธานหลี่ จึงสงสัยว่าเขาอาจจะไปกินข้างในข้างนอก”
“……”
จิงอี้หันไปทันที “ใครพูดได้ดีขนาดนี้? ขอรางวัลบทสรุปประจำปีหน่อย!”
“ว้าว มันรุนแรงจริงๆ”
“เฮ้”
“เหอะ”
จิงอี้: “……”
ท่านประธานหลี่ถามว่า เขาเคยฝึกพวกนักแสดงตลกให้กับบริษัทหรือไง?
“ทำอะไรอยู่กันตรงนี้?”
ขณะที่พูดถึงท่านประธานหลี่ เขาก็มาถึงพร้อมหน้าตาที่จริงจัง ฟ่านหมิงเปิดทางให้เขาและจัดแถวพนักงานให้
เรียบร้อย
【เกิดอะไรขึ้น? 】 ประธานหลี่หันมามองจิงอี้
จิงอี้: 【จับสายลับ】
เขามองซู่เหมี่ยนแล้วพูดต่อ: 【คนนี้ทำลายชื่อเสียงของคุณในบริษัท ผมคิดว่าเขาน่าจะเป็นสายลับของเสิ่นซูไป๋】
ประธานหลี่มองซู่เหมี่ยนด้วยสายตานิ่งๆ
ตั้งแต่จิงอี้เข้ามา ทุกอย่างที่เขาภูมิใจในบริษัท ก็กลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลงกินไม้ เพื่อนร่วมงานที่เคย
สนิทและทำงานกันราบรื่น กลับกลายเป็นคนที่เขาไม่สามารถทนได้ หยิบเรื่องเล็กๆ มาเชื่อมโยงกันจนเกิดเรื่องใหญ่
ประธานหลี่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนเด็ดขาด ในบริษัทควรจะสะอาดแล้ว
แต่ความจริงกลับกระแทกหน้าเขา
ในบริษัทหลี่เหมือนจะมีสายลับที่ขุดไม่หมด
เสิ่นซูไป๋ทำอย่างไรถึงได้แทรกคนเข้าไปได้ขนาดนี้?
“ท่านประธานหลี่ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น…” ซู่เหมี่ยนบีบชายเสื้อแล้วอธิบายเบาๆ “ผู้ช่วยจิงต่างหาก ที่
เข้าใจผิดครับ”
เขามีท่าทางถ่อมตัว “ผมแค่รู้สึกผิดหวังที่งานเลี้ยงประจำปีถูกยกเลิก, พูดออกมาบ้างไม่ได้หมายความว่าจะโจมตี
ท่านประธาน ผมรู้ผิดแล้วครับ ครั้งหน้าไม่ทำอีก”
จิงอี้หันไป “เมื่อกี้ไม่ใช่ท่าทางแบบนี้นะ!”
ซู่เหมี่ยน: “……”
เขาทำเป็นไม่สนใจจิงอี้ ยิ้มอย่างสุภาพเหมือนเคย ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่มีความสามารถในการประจบเจ้านาย
ที่ดีขึ้น
จิงอี้มองแล้วรู้สึกทึ่ง
เขาเหมือนเห็นจิ้งจก ที่สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ เห็นคนแต่ละคนแล้วพูดตามสภาพ
ซีอีโอหลี่ไม่ได้สนใจการแก้ตัวของซู่เหมี่ยน เขาหันไปพูดกับพนักงาน “เวลาทานข้าวแล้ว ไปทานกันเถอะ”
ฟ่านหมิงเข้าใจ และเริ่มกระจายกลุ่มคนออกไป
อยากเลี้ยง
จิงอี้ดื่มน้ำเร็วไปหน่อย “แค่กๆ.”
หลี่เหวินเฉาวางมือบนไหล่ของจิงอี้เบาๆ พลางนวดและตบเบาๆ “ดีขึ้นหรือยัง?”
จิงอี้: “อืม อืม”
คุณชายใหญ่นวดดีมาก
หลี่เหวินเฉามองโทรศัพท์ ดูข้อความล่าสุดที่ฟ่านหมิงส่งมา “ตรวจสอบเรื่องของซู่เหมียนเรียบร้อยแล้ว”
จิงอี้ยกหัวขึ้นสั้นๆ พลางส่งชิ้นปลาน้ำแดงเข้าไปในปากแล้วรีบพูด “ทำไม?”
“เขาไม่ใช่สายลับของเสิ่นซูไป๋”
จิงอี้: “o.o?”
“ฟ่านหมิงตรวจสอบพบว่า บัญชีของซู่เหมียนเริ่มมีความผิดปกติเมื่อสามเดือนที่แล้ว มีการใช้จ่ายจำนวนมาก
หลายครั้ง เงินไหลไปที่เมืองเอ๋อเฉิง”
จิงอี้เคี้ยวปลาน้ำแดง “เล่นพนันเหรอ?”
“ใช่ ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เขาเป็นหนี้หลายแสน”
จิงอี้เบิกตากว้าง “แล้วเขาที่เพิ่งจะซื้อมือนาฬิกาหรูเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว?”
หลี่เหวินเฉาหัวเราะเยาะ “เขาคงคิดว่าฉันจะทุ่มเงินในงานเลี้ยงปีใหม่ เพื่อแย่งชื่อเสียงกับเสิ่นกรุ๊ป แล้วเขาก็จะมี
โอกาสได้รับรางวัลไปใช้ทดแทนหนี้”
จิงอี้เบาเสียง “ใช้เงินล่วงหน้าเหรอ?”
แต่มันแปลกนะ แม้ว่าจะมีการจับรางวัลในงานเลี้ยงปีใหม่ แล้วทำไมซู่เหมียนถึงมั่นใจว่าเขาจะเป็นผู้ชนะ?
พึ่งพาความคิดในหัวหรือไง?
เห็นหนุ่มคนนี้ที่ฉลาดแต่ทำไมถึงคิดอะไรที่เบี่ยงเบนไปจากความเป็นจริงแบบนี้นะ?
“ประมาณนั้น” หลี่เหวินเฉาดื่มชาอย่างสงบ
จิงอี้รับรู้ถึงอารมณ์แปลกๆ ของหลี่เหวินเฉา จึงเงยหน้าขึ้น “ทำไมดูเหมือนคุณจะพอใจ?”
หลี่เหวินเฉาจิบชาแล้วยิ้มบางๆ “ก็ยังดีนะ อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าบริษัทของฉันไม่ได้เต็มไปด้วยคนที่ไม่รู้คุณคน”
การพบเจอกับนักพนัน ยังดีกว่าพบกับสายลับที่แทงข้างหลัง
ช่วงนี้เขารู้สึกเครียดไปหน่อย เพียงแค่ได้ยินว่าพนักงานมีปัญหา ปฏิกิริยาแรกของเขาคือสงสัยว่าอีกฝ่ายทรยศต่อ
เขาอีกครั้ง
ทานข้าวจนเกือบเสร็จ
จิงอี้จะไปห้องน้ำ ส่วนหลี่เหวินเฉาไปที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระเงินก่อน
“โอเค” จิงอี้ส่ายหัว “ผมเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ดังนั้นผมจะไม่รีบจ่ายบิลกับคุณ”
“……”
ไม่กี่นาทีต่อมา จิงอี้ออกจากห้องน้ำ มองเห็นกลุ่มลูกค้าที่มากินข้าวกำลังผลักกันเดินมาทางนี้ บางคนดูเหมือนจะ
ดื่มไปมากแล้ว เดินโซเซ
จิงอี้จึงยืนนิ่งอยู่ข้างหลังต้นไม้ในกระถางขนาดใหญ่ รอให้คนเหล่านั้นเดินผ่านไปก่อน
“ประธานหวาง วันนี้ขอโทษที่บริการไม่ดี น้องชายขอขออภัย ห้าร้อยคนที่ท่านประธานต้องการ ช่วยผมด้วยนะ
ครับ”
“ได้เลยๆ” ชายร่างใหญ่พูดพร้อมตบท้อง “แค่หาคนมากดด่าใช่ไหม? พี่เก่งเรื่องนี้ น้องไม่ต้องห่วง ซอฟต์แวร์ของ
หลี่เหวินเฉาน่ะ อย่าคิดที่จะออนไลน์อีกเลยในช่วงชีวิตนี้”
“ประธานหวาง พูดเบาหน่อยนะครับ”
“พูดเบาๆ ทำไม? ที่นี่เป็นพื้นที่ของฉัน ใครจะกล้าพูดลับหลังฉันล่ะ? คุณวางใจได้เลย รูปภาพเคลื่อนไหวเรา
พร้อมแล้ว สัปดาห์หน้าเราจะส่งคนไปรีวิวตามเวลา”
“ขอบคุณครับ ประธานหวาง ขอบคุณครับ…”
จิงอี้ยืนอยู่ข้างหลังต้นไม้ในกระถาง รอให้คนทั้งสองเดินผ่านไปก่อน แล้วก็แอบฟังเสียงพวกเขา
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกปวดหูจนต้องเอามือปิด—เสียงบี๊บมันหนวกหูมาก!
จิงอี้ค่อยๆ วิ่งไปที่เคาน์เตอร์ หน้าเต็มไปด้วยความตกใจ ราวกับว่าเขาค้นพบแผนการลับ
หลี่เหวินเฉา: “ห้องน้ำมีผีเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้น” จิงอี้พูด “ยุคสมัยตกต่ำ ศีลธรรมเสื่อมทราม ใจคนไม่เหมือนเดิม ผีร้ายเป็นใหญ่ครับ”
หลี่เหวินเฉา: “…” เป็นครั้งแรกที่พ่อบ้านน้อยพูดถูกทั้งคำเลย
พนักงานที่เคาน์เตอร์ทำตั๋วสะดุ้งเล็กน้อย: “ท่านทั้งสองคือ…เซียนจับผีเหรอครับ?”
จิงอี้ยิ้มลึกลับ “ไม่ใช่หรอก แต่จับผีได้”
พนักงานตัวสั่นมากขึ้น: “…”
หลี่เหวินเฉาจับแขนจิงอี้ลากเขาไปข้างหลัง แล้วก็หยิบบัตรธนาคารส่งให้ไป
จ่ายเงินได้อย่างยุ่งยาก หลี่เหวินเฉาพาจิงอี้ออกจากร้านอาหาร “พูดมา เจออะไรอีก?”
“ผมอยากยืนยันหน่อยว่า บริษัทเรามีซอฟต์แวร์ตัวไหนที่จะเปิดตัวไหม?”
หลี่เหวินเฉาพยักหน้า “จริงๆ แล้วมี ตัวหนึ่งที่จะเปิดตัวออนไลน์สัปดาห์หน้า”
จิงอี้: “ฟังก์ชั่นหลักของมันคืออะไรครับ?”
หลี่เหวินเฉา: “ดูวิดีโอ”
จิงอี้: “…” นั่นแหละถึงได้เข้าใจ ซอฟต์แวร์ที่มีฟังก์ชั่นเฉพาะแบบนี้เท่านั้น ที่จะสามารถปล่อยรูปโป๊ได้จำนวน
มากเพื่อขยายผลกระทบ
หลี่เหวินเฉา: “เกิดอะไรขึ้น?”
“จ่ายเงินเพิ่มไปจ้างคน…สักหลายร้อยคนมาช่วยตรวจสอบด้วยครับ” จิงอี้เงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย
“วันเปิดตัวออนไลน์นั้น แอปอาจจะโดนโจมตีด้วยรูปโป๊ที่ไม่รู้ที่มา และเป็น GIF ด้วย”
ภาพคงไม่ค่อยดีนักหรอก
หลี่เหวินเฉา: “…”
หลี่เหวินเฉา: “???”
·
·
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่เหวินเฉาก็เริ่มประชุมอีกครั้ง
จิงอี้รู้สึกว่าเวลาทำงานของหลี่เหวินเฉาส่วนใหญ่หมดไปกับการประชุม
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ใครจะรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามต้องเผชิญกับศัตรูหลายด้าน
ความยุ่งเหยิงของฝ่ายตรงข้ามทำให้เขารู้สึกสงสารหนัก ในช่วงเวลานี้เขาจึงอาสาทำเอกสารและเริ่มทำความ
สะอาดพื้นที่
สองวินาทีต่อมา โทรศัพท์สั่น
[คุณชายน้อย] : จิงอี้ๆ ฉันเจอวงบอยแบนด์ดังเลยนะ!
[คุณชายน้อย] : พวกเราพักในโรงแรมเดียวกับพวกเขา ฉันจะไปขอลายเซ็นดีไหม? นายชอบใครมั้ย? ฉันจะขอ
ลายเซ็นให้!
[คุณชายน้อย] : [ภาพ] [ภาพ] [ภาพ]
จิงอี้: “＝o＝”
วงการบันเทิงในโลกนิยายไม่มีใครที่เขาชอบเลยนะ ถ้าคิดชื่อขึ้นมา ส่วนใหญ่ก็มีครอบครัวแล้ว หรือไม่ก็ล้มเหลว
ไปแล้ว ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย และพวกเขาดูท่าทางยังไม่ดีเท่าหลี่เหวินเฉาเลย
[นอนดึกเลยขี้เกียจตื่น] : ไม่เป็นไรหรอกคุณชายน้อย ผมชอบชีวิตสงบๆ ไม่ชอบตามหาดาราหรอก
[คุณชายน้อย] :…
หลี่หมิงจื้อต่างรู้สึกงุนงง แต่จิงอี้ไม่ได้สนใจ เขาวางมือถือลงแล้วเริ่มขยับกล้ามเนื้อ โอเค ตอนนี้เขาสามารถเริ่ม
ทำงานจริงจังได้แล้ว
ก๊อกก๊อกก๊อก
จิงอี้: “……”
ใครกันนะ? ใครมาขัดขวางการทำงานหนักของเขา?
“สวัสดีค่ะ…” หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง “ฉันคือเสี่ยวเฉินจากฝ่ายการขาย มีเอกสารที่ต้องการ
แปลด่วน แต่แผนกแปลไม่มีคนเลย…”
จิงอี้ยกคิ้วอย่างประหลาดใจ: “แล้วทำไมถึงมาหาที่นี่ได้ล่ะ?”
เสี่ยวเฉิน: “ผู้จัดการของเรา บอกว่าผู้ช่วยจิงช่วยเหลือเราได้มาก เมื่อเราต้อนรับนักธุรกิจต่างชาติครั้งล่าสุด”
จิงอี้: “……???”
เขาน่ะเหรอ?
แค่ภาษาอังกษแย่ๆ ของเขาก็ยากจะหลอกคนอื่นได้แล้ว แล้วใครจะมาหาเขาช่วยแปลกันล่ะ?
หญิงสาวยื่นเอกสารมาอย่างตั้งใจ
“……”
“……”
จิงอี้เงียบไปไม่กี่วินาที: “……จริงๆ แล้วผมไม่ใช่ ‘จิง’ นะ”
“จิงอี้!” หลี่ถิงผลักประตูเข้ามา “ฉันเพิ่งซื้อของขวัญใหม่มา มาดูให้หน่อย? รับรองว่าดีกว่าครั้งที่แล้วแน่นอน”
จิงอี้: “……＝A＝”
เสี่ยวเฉิน: “……”
“ทำอะไรอยู่?” หลี่ถิงถาม
หญิงสาวรีบพูด: “สวัสดีค่ะ คุณชายสาม ฉันคือเสี่ยวเฉินจากฝ่ายการขาย ผู้จัดการให้ฉันมาขอให้ผู้ช่วยจิงช่วย
แปลเอกสาร”
“โอ้” หลี่ถิงมองไปที่จิงอี้ “งั้นก็แปลสิ”
เสี่ยวเฉินมองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร
จิงอี้ถอนหายใจ: “ผมไม่สามารถทำได้”
หลี่ถิงหัวเราะขี้เล่น: “ครั้งที่แล้วไม่ใช่ก็ช่วยพี่ใหญ่แปลเหรอ? ทำไม ฉันเรียกไม่ออกแล้วเหรอ?”
จิงอี้: “นั่นเป็นเพราะคุณให้ผมแปลเอง”
หลี่ถิงยกคางขึ้น: “ใช่ ฉันให้แปล ก็แปลไปเถอะ”
จิงอี้จึงแปลเอกสารไปด้วยความไม่พอใจ ระหว่างนั้นเสี่ยวเฉินได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการแล้วออกไป ทำให้ใน
ห้องทำงานเหลือแค่จิงอี้กับหลี่ถิง
หลี่ถิงดูเหมือนจะกลัวว่าเขาจะหนีไป จึงยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ
จิงอี้โมโหอย่างมาก
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จิงอี้หยุดมือและพิมพ์เอกสารออกมา แต่ในระหว่างนั้นหลี่ถิงก็แย่งเอกสารไป “เร็วขนาดนี้
บอกว่าไม่เป็นยังแปลได้”
หลี่เหวินเฉามองแค่แวบเดียวแล้วดึงเอกสารออกมา “โอเค พักเถอะ การประชุมฉันจะไปเอง”
หลี่ถิงหัวเราะในใจ
พ่อบ้านโง่ๆ จะทำให้นายหงุดหงิด ผลงานแปลที่เหนื่อยทำมา ในที่สุดก็ถูกฉันแย่งไป นายก็ไปนั่งร้องไห้ในมุมห้อง
เถอะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า
หลี่ถิงโบกมือและเดินออกไปอย่างสง่างาม
จิงอี้: “……”
·
·
ในห้องประชุมข้างล่าง หลี่เหวินเฉามองข้อมูลละเอียดตรงหน้า เมื่อฟังรายงานจากลูกน้องเสร็จ เขาถาม: “การ
เจรจากับลูกค้าต่างประเทศเป็นยังไงบ้าง?”
ผู้จัดการฝ่ายขายตอบ: “เราได้ทำข้อตกลงเบื้องต้นแล้วครับ”
“ข้อตกลงล่ะ?”
ผู้จัดการมองไปที่เสี่ยวเฉิน
เสี่ยวเฉินลุกขึ้นทันทีและคิดจะไปหาจิงอี้ที่ชั้นบน
“ผมมาถึงแล้วพี่ใหญ่” หลี่ถิงเดินเข้ามาในห้องประชุมอย่างมั่นใจ พร้อมกับวางเอกสารที่สดใหม่ร้อนๆ ลงบนโต๊ะ
ของหลี่เหวินเฉา “นี่ไง ข้อตกลง ผมแปลเองนะ”
หลี่เหวินเฉาลงสายตาไปที่เอกสาร: “……”
ห้องประชุมเงียบสงัดไปพักหนึ่ง จากนั้นหลี่เหวินเฉาก็เงยหน้าขึ้น “จิงอี้สอนแกแปลมาหรือเปล่า?”
หลี่เหวินเฉา: “???”
สามารถรู้ได้ขนาดนี้เลยเหรอ?