คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 1028 ใส่ใจท ำไม หมู่บ้ำนกระจอกๆ นี้คู่ควรด้วยหรือ!

แม้ว่ำจะพักค้ำงคืนที่หมู่บ้ำนสตรีผู้เสียสละแห่งนี้ แต่ฉินหลิวซีก็
ไม่ได้นอน เพียงแต่นั่งขัดสมำธิท ำสมำธิอยู่บนเตียง เถิงเจำเห็นดังนั้น
ก็ท ำตำม
เจ้ำโสมน้อยที่คิดว่ำตัวเองไร้ประโยชน์ก็นอนหลับไปอย่ำงไม่
ลังเล กลำงดึกเขำก็ได้เดินออกไปยิงกระต่ำยอย่ำงสะลึมสะลือ
จำกนั้นก็เงยหน้ำขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ร้องตะโกนออกมำ
ฉินหลิวซีลืมตำขึ้นมำในทันที กระโจนออกมำอย่ำงรวดเร็วไปที่
หน้ำประตู กล่ำวว่ำ “ร้องโวยวำยอะไรกัน”
เถิงเจำมองส ำรวจไปรอบๆ พลำงขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ย “มีพลังห
ยิน”
“ผี มีผี เมื่อครู่นี้มันจ้องมองมำที่ข้ำ แล้วก็หำยไปในพริบตำ” เจ้ำ
โสมน้อยกล่ำวด้วยควำมสั่นเทำ
ลู่สวินและคนอื่นๆ ก็ตำมมำเมื่อได้ยินเสียง เมื่อได้ยินค ำพูดนี้ก็
พำกันมองไปด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็น “อยู่ไหน”
เจ้ำโสมน้อยชี้ไปที่ป่ำอันมืดมิด “มันหำยไปตรงนั้น”
ฉินหลิวซีเหลือบมอง เอ่ยเสียเรียบว่ำ “เอำล่ะ เลิกพูดเรื่องผีได้
แล้ว แม้ว่ำจะมี ก็ใช่เรื่องที่เจ้ำจะตะโกนโวยวำยเช่นนี้หรือ ต่อให้มีผีก็
ท ำอะไรเจ้ำไม่ได้ ตื่นตระหนกท ำไมกัน”

นำงกล่ำวพลำงเหลือบมองไปทำงห้องด้ำนขวำ เมื่อผู้ใหญ่บ้ำน
เหมยได้ยินเสียงควำมเคลื่อนไหวก็สวมชุดคลุมเดินออกมำ ฉินหลิวซี
เหลือบมองเขำ ทั้งสองคนสบตำกัน เขำรู้สึกร้อนตัวขึ้นมำอย่ำงไร้
เหตุผล
“กลับไปนอนเถิด” ฉินหลิวซีหันหลังแล้วเดินจำกไป
ทุกคนเห็นดังนั้นก็มองหน้ำกัน แต่ต่ำงคนก็กลับไปที่ห้องของ
ตัวเอง
เจ้ำโสมน้อยกล่ำวว่ำ “ข้ำดูไม่ผิดจริงๆ นะ เป็นผีผู้หญิง”
เถิงเจำครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่ำวว่ำ “บำงทีอำจจะเป็นดวง
วิญญำณในหมู่บ้ำนแห่งนี้”
ขณะที่กล่ำวค ำพูดนี้เขำก็มองไปยังฉินหลิวซี อยำกรู้ควำมเห็น
ของนำง
ฉินหลิวซีน ้ำเสียงเย็นชำ กล่ำวว่ำ “สตรีบริสุทธิ์ผู้เสียสละไหนเลย
จะเป็นง่ำยเช่นนั้น ต้องหักห้ำมใจและอยู่กับควำมเหงำ บำงทีชื่อเสียง
นี้อำจเป็นโซ่ตรวนหนักที่กดทับท ำให้คนหำยใจไม่ออก มีสตรีบำงคน
ไม่ได้เต็มใจที่จะเป็นสตรีบริสุทธิ์ผู้เสียสละอะไรเหล่ำนั้น รักษำชื่อเสียง
สตรีผู้เสียสละทั้งชีวิตอย่ำงโดดเดี่ยวโดยเปล่ำประโยชน์ ซุ้มประตูหก
ซุ้มหน้ำทำงเข้ำหมู่บ้ำนแห่งนั้น มีสี่ซุ้มที่แฝงไว้ด้วยพลังควำมแค้น”
ซึ่งหมำยควำมว่ำอย่ำงน้อยเจ้ำของซุ้มประตูทั้งสี่ก็ไม่ได้สมัครใจ
ที่จะเป็นสตรีบริสุทธิ์ผู้เสียสละอะไรนั่น

“แล้วผีที่ข้ำพึ่งเห็นเมื่อครู่นี้ ใช่ดวงวิญญำณเหล่ำนั้นหรือไม่”
เจ้ำโสมน้อยเอ่ยถำม
ฉินหลิวซีกล่ำวว่ำ “ใช่หรือไม่ใช่ ส ำคัญด้วยหรือ”
ทั้งสองคนเงียบไป เมื่อเห็นนำงไม่กล่ำวอะไรอีกแล้วนั่งท ำสมำธิ
อีกครั้ง พวกเขำจึงหยุดถำม
เพียงแต่ช่วงครึ่งคืนหลัง พวกเขำก็ได้ยินเสียงผีร้องไห้คร ่ำครวญ
อย่ำงเศร้ำใจ น่ำสงสำรเป็นอย่ำงมำก
ฉินหลิวซีหันไป กล่ำวดุด้วยน ้ำเสียงเคร่งขรึมว่ำ “หำกยังร้องอีก
ข้ำจะท ำให้เจ้ำวิญญำณแตกสลำย”
เสียงร้องไห้หยุดลง
หลังจำกนั้นไม่นำนก็เริ่มสะอึกสะอื้นอีกครั้ง
ไม่จบไม่สิ้นกันเสียที!
ฉินหลิวซีเสกคำถำไปที่หน้ำต่ำง ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น เสียง
ร้องไห้ได้หยุดไปในที่สุด เพียงแต่ไม่นำนในห้องก็เต็มไปด้วยควำม
หนำวเย็น ในไม่ช้ำก็มีร่ำงผีเข้ำมำทำงรอยแยกของหน้ำต่ำง มองฉิน
หลิวซีอย่ำงเงียบๆ สำยตำขุ่นเคืองรำวกับมองดูบุรุษทรยศ
“ทั้งๆ ที่รู้ว่ำมีไต้ซืออยู่ที่นี่ เจ้ำก็ยังกล้ำมำ” ฉินหลิวซีมองดูสตรี
วัยยี่สิบปีสวยชุดขำวถักผมเปียใหญ่อย่ำงเย็นชำ เอ่ยขึ้นว่ำ “หำกเจ้ำ
มีควำมแค้นก็ไปแก้แค้น มำหำข้ำท ำไม”

“อำจำรย์ ข้ำ ข้ำมิกล้ำ!” ผีสำวชุดขำวคุกเข่ำลง มองนำงอย่ำง
เขินอำย กล่ำวว่ำ “ข้ำเป็นหม้ำย แต่ข้ำไม่ได้อยำกเป็นสตรีบริสุทธิ์ผู้
เสียสละเลยแม้แต่นิด เป็นพวกเขำที่บังคับให้ข้ำเป็น ข้ำอยำกจะหนี
พวกเขำก็ฝังข้ำไว้ในห้องใต้ดิน ไม่ให้กินให้ดื่ม ท ำให้ข้ำอดตำยทั้ง
เป็น จำกนั้นก็บอกกับคนภำยนอกว่ำข้ำร้องไห้ให้แก่สำมีผู้ล่วงลับจน
ตำยโดยไม่เคยได้เห็นหน้ำกันมำก่อนด้วยซ ้ำ ช่ำงน่ำขันยิ่งนัก”
ฉินหลิวซีมองนำงพลำงเอ่ย “กล้ำวิ่งมำหำข้ำถึงที่ เหตุใดจึงไม่
กล้ำไปคิดบัญชีกับคนที่ท ำร้ำยเจ้ำ”
“พวกเขำร้อนตัว ไปขอยันต์และเทพผู้พิทักษ์เรือนมำบูชำ ข้ำไม่
กล้ำเข้ำ เทพประตูนี้ก็ไม่ใช่เทพประตูที่ดีอะไร คนเช่นนี้ก็ยังไปปกป้อง
พวกเขำ ไม่ยุติธรรมเอำเสียเลย” ผีสำวชุดขำวกล่ำวด้วยควำมโกรธ
เจ้ำโสมน้อยกล่ำวว่ำ “พวกเขำคงไม่สำมำรถท ำตัวเป็นเต่ำหดหัว
อยู่ในกระดองไม่ออกจำกเรือนตลอดชีวิตได้หรอกกระมัง ตรำบใดที่
พวกเขำออกจำกเรือน เจ้ำก็ยังหำโอกำสไม่ได้อีกหรือ”
“พวกเขำพกยันต์แคล้วคลำดติดตัวไปด้วย”
ฉินหลิวซีกล่ำวว่ำ “เจ้ำอยำกแก้แค้น ย่อมหำโอกำสได้เสมอ เมื่อ
ยันต์แคล้วคลำดถูกท ำลำย ก็ปกป้องให้แคล้วคลำดไม่ได้แล้ว แต่เจ้ำ
ต้องคิดให้ดี หำกเจ้ำเอำชีวิตคนไป เมื่อไปคิดบัญชีบุญกรรมที่
ยมโลก ก็ต้องถูกลงโทษ”

ผีสำวชุดขำวเต็มไปด้วยควำมขุ่นเคือง “แล้วบัญชีที่พวกเขำฆ่ำ
ข้ำล่ะ”
“ก็จะถูกตัดสินเช่นกัน” ฉินหลิวซีกล่ำวอย่ำงไม่ใส่ใจว่ำ “หำก
กรรมดีกรรมชั่วไม่มีผลตอบแทน เช่นนั้นจักรวำลย่อมเห็นแก่ตัว และ
บุญกรรมของคนนั้น ใต้หล้ำย่อมรับรู้ ดังนั้นไม่จ ำเป็นต้องเป็นกังวล
ว่ำคนชั่วจะไม่ได้รับผลกรรม”
ผีสำวชุดขำวเม้มริมฝีปำก เงียบไปนำนก่อนที่จะโค้งค ำนับให้ฉิน
หลิวซีแล้วจำกไป
เจ้ำโสมน้อยเอ่ย “ข้ำคิดว่ำท่ำนจะรับนำงไว้”
ฉินหลิวซีกล่ำวว่ำ “หำกนำงอยำกไปก็คงไปตั้งนำนแล้ว เมื่อครู่ก็
จะขอให้ข้ำส่งนำงไป แต่นำงไม่ได้ขอ ทุกอย่ำงล้วนเป็นสิ่งที่นำงเลือก
ข้ำจะไปบังคับนำงท ำไม”
“หำกไต้ซือท่ำนอื่นรู้เขำ เกรงว่ำจะถ่มน ้ำลำยใส่เจ้ำ” เจ้ำโสม
น้อยบ่นพึมพ ำ
ฉินหลิวซีหัวเรำะอย่ำงไม่เห็นด้วย “เจ้ำคิดว่ำข้ำเคยกลัวด้วย
หรือ”
นำงมองออกไปนอกหน้ำต่ำงพลำงเอ่ย “หมู่บ้ำนที่กล้ำท ำสิ่งชั่ว
ร้ำย ก็ต้องกล้ำที่จะรับโทษของบำปที่ท ำด้วย”
นำงจะไปสนใจท ำไม หมู่บ้ำนกระจอกๆ เช่นนี้คู่ควรด้วยหรือ!

เถิงเจำกับเจ้ำโสมน้อยมองหน้ำกัน ไม่ได้กล่ำวอะไรอีก
เช้ำของวันรุ่งขึ้น ฉินหลิวซีและพรรคพวกถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วย
เสียงกรีดร้องอันน่ำสะพรึงกลัวในหมู่บ้ำน
เดิมทีฉินหลิวซีไม่ได้อยำกไปยุ่งมำกนัก แต่ระหว่ำงทำงที่พวก
เขำจะไป ได้ผ่ำนบ้ำนหลังหนึ่ง มีชำวบ้ำนจ ำนวนไม่น้อยมุ่งอยู่หน้ำ
ประตูชะเง้อมอง อย่ำงไรเสียลู่สวินก็เป็นขุนนำงในรำชส ำนัก เมื่อให้
คนหลบไป ก็ได้เห็นเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นในลำน
หญิงชรำวัยห้ำสิบปีคนหนึ่งเอนกำยอยู่ใต้ชำยคำ มือทั้งสองข้ำง
บีบคอ ดวงตำถลนออกมำ ลิ้นจุกปำก ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำม
หวำดกลัว ก็ไม่รู้ว่ำเห็นอะไรเข้ำ ที่ผนังห้องด้ำนหลังของนำงเขียน
ด้วยตัวอักษรสีแดงไว้ว่ำ ฆ่ำคนชดใช้
และข้ำงหญิงชรำก็มีสำวน้อยคนหนึ่งก ำลังร้องไห้หำแม่
ชำวบ้ำนพำกันชี้มือชี้ไม้ บำงคนก็สีหน้ำซีดร้อนตัวอย่ำงเห็นได้
ชัด ซ ้ำยังหวำดกลัวอย่ำงบอกไม่ถูก
ฉินหลิวซีมองไป ผีสำวชุดขำวตนนั้นดวงตำแดงก ่ำเป็นสีเลือด
บนตัวมีพลังชั่วร้ำยติดอยู่ นำงได้กลำยเป็นผีร้ำยแล้ว นำงก ำลังจ้อง
มองไปยังผู้ใหญ่บ้ำนเหมยที่มำอย่ำงเร่งรีบ พลังแค้นล้นทะลักออกมำ
รำวกับรับรู้ถึงสำยตำของฉินหลิวซี นำงมองมำ สำยตำหลบเลี่ยง
เล็กน้อย แต่ในไม่ช้ำก็กลับมำมั่นคงอีกครั้ง ลอยไปอยู่ข้ำงหลัง
ผู้ใหญ่บ้ำนเหมย เป่ำพลังผีที่ข้ำงหูของเขำ รำวกับกระซิบภำษำผี

ฉินหลิวซีเห็นผู้ใหญ่บ้ำนเหมยสะดุ้งอย่ำงเห็นได้ชัด สีหน้ำ
หม่นหมองซีดขำว ซ ้ำยังกวำดสำยตำมองไปรอบๆ อย่ำงระมัดระวัง
เมื่อสังเกตถึงสำยตำของนำงก็นึกบำงอย่ำงขึ้นมำได้ ยิ่งรู้สึกผิดมำก
ขึ้นเรื่อยๆ และผีสำวชุดขำวตนนั้นก็หำยไปในทันที
ฉินหลิวซีถอนหำยใจเบำๆ
“นี่โดนวิญญำณร้ำยหรือ” เหวินสือไม่รู้ว่ำมำยืนข้ำงนำงตั้งแต่
เมื่อไหร่ เมื่อเห็นเหตุกำรณ์นี้ก็กล่ำวพึมพ ำว่ำ “นี่มันน่ำสงสำรเกินไป
แล้วกระมัง”
ฉินหลิวซีแสยะยิ้ม “นำงน่ำสงสำร ผู้ที่น่ำสงสำรย่อมมีสิ่งที่น่ำ
เกลียดชัง หำกไม่ท ำบำปท ำกรรม ก็ไม่ต้องมำชดใช้กรรมเช่นนี้ ชีวิต
แลกด้วยชีวิต ยุติธรรม”
นำงกล่ำวจบก็จำกไป เมื่อเดินผ่ำนผู้ใหญ่บ้ำนเหมยก็เอ่ยขึ้นมำ
ว่ำ “บำปกรรมที่พวกเจ้ำท ำ ย่อมต้องชดใช้ หำกเจ้ำยังมีควำมเป็นคน
ก็จัดกำรซุ้มประตูเหล่ำนั้นซะ เพื่อไม่ให้หมู่บ้ำนสตรีผู้เสียสละ
กลำยเป็นต ำนำนหมู่บ้ำนสตรีผู้เสียสละขึ้นมำจริงๆ”
เมื่อท ำบำปท ำกรรมมำมำก หมู่บ้ำนแห่งนี้ก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป
ตอนนี้เป็นเพียงแค่กำรเริ่มต้นเท่ำนั้น