คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 1061 คนที่รู้จักเจ้ำดีที่สุดมักจะเป็นศัตรู

ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เป็นสีขำวหรือด ำไปทั้งหมด หำกลี่เสวียฟู่
เป็นผู้ท ำร้ำยผู้คน เขำก็ไม่มีทำงมำหำฉินหลิวซี และเรื่องนี้ก็คงไม่มี
วันเกิดขึ้น ครอบครัวของเขำคงได้แต่รอควำมตำยก็พอแล้ว
แต่ผู้ที่ก่อกรรมนี้กลับเป็นบรรพบุรุษของตระกูลลี่ และบรรพบุรุษ
ผู้นั้นตำยจำกไปนำนแล้ว ก ำลังรับโทษทัณฑ์ในนรกภูมิในนรกภูเขำ
มีด บิดำมำรดำของเด็กเหล่ำนี้เองก็เช่นกัน หลังจำกผ่ำนไปสองถึง
สำมชั่วอำยุคนคงไม่มีผู้ใดหลงเหลือควำมรู้สึกโศกเศร้ำใดๆ พี่น้อง
ของพวกเขำที่อำจยังมีชีวิตอยู่ก็มิได้ใส่ใจนัก มีแต่ญำติพี่น้องที่ยุยง
ให้เรียกร้องค่ำชดเชยเท่ำนั้น ทว่ำเอ่ยตำมควำมจริงแล้ว กฎหมำย
ของต้ำเฟิงจะสำมำรถชดเชยให้ได้มำกเพียงใดกัน และเมื่อพวกเขำ
ได้รับเงินแล้ว พวกเขำจะรู้สึกเสียใจมำกแค่ไหนกันเชียว
บำงคนเมื่อได้รับเงินไปแล้วกลับเสียนิสัย ท ำตัวเกียจคร้ำน ยิ่ง
กลับท ำให้ตนเองตกต ่ำ นั่นจึงเรียกว่ำผลำญบุญ
สิ่งที่ฉินหลิวซีเวทนำคือเด็กๆ เหล่ำนี้ที่มีอำยุสั้นยิ่งนัก ดังนั้นนำง
จึงให้ลี่เสวียฟู่แอบช่วยเหลือครอบครัวของเด็กๆ เหล่ำนี้เป็นกำร
ชดเชย (ซึ่งลี่เวิงก็ได้เคยสั่งให้บุตรชำยท ำเรื่องนี้แล้วเช่นกัน)
นอกจำกนี้ยังให้ท ำบุญสร้ำงกุศลในนำมของเด็กๆ เหล่ำนี้ แม้ว่ำพวก
เขำจะสูญเสียโอกำสในกำรเวียนว่ำยตำยเกิดไปแล้วก็ตำม แต่ผู้ใดจะ
รู้ได้ว่ำในโลกสำมพันนี้ พวกเขำจะกลับมำในรูปแบบของชีวิตใด

ส ำหรับควำมทุกข์ยำกที่ลี่เสวียฟู่และครอบครัวต้องเผชิญต่อไป
นั้น มันคือสิ่งที่พวกเขำสมควรได้รับ เพรำะพวกเขำเคยได้รับควำม
ร ่ำรวยจำกเหตุกำรณ์นี้มำแล้ว เมื่อผลกรรมย้อนกลับมำ พวกเขำก็
ต้องยอมรับ นี่เป็นควำมยุติธรรม
หำไม่แล้ว ค ำสำปแช่งและจิตวิญญำณที่ถูกบูชำยัญคงไม่ใช่สิ่งที่
ง่ำยต่อกำรแก้ไข
ลองนึกถึงตระกูลซือเหลิ่งเย่ว์ที่ต้องเผชิญกับค ำสำปเลือด
ยำวนำนถึงร้อยปี กว่ำจะฝ่ำฟันผ่ำนเปลวไฟแห่งกรรมได้ ต้องทุ่มเท
อย่ำงหนัก ตระกูลลี่ในวันนี้เพียงต้องกระจัดกระจำยทรัพย์สินออกไป
บ้ำง แต่ยังมีภูเขำสีเขียวเหลืออยู่ มีโอกำสฟื้นตัวในวันข้ำงหน้ำอีก
ครั้ง
นี่คือค ำแนะน ำที่ดีที่สุดที่ฉินหลิวซีคิดออก หำกลี่เสวียฟู่ยังมีใจที่
คิดจะทรยศต่อค ำสอน นั่นก็เท่ำกับว่ำเขำน ำตระกูลลี่ไปสู่หำยนะด้วย
ตนเอง
ฉินหลิวซีได้ติดตำมลี่เสวียฟู่กลับไปยังตระกูลลี่และรักษำ
บุตรชำยของเขำ ขจัดพลังอำฆำตและเขียนใบสั่งยำให้เพื่อกำรฟื้นฟู
อย่ำงช้ำๆ คุณชำยลี่ก็จะหำยดีได้
“เจ้ำรอถึงอำยุสี่สิบค่อยแต่งงำนมีบุตรเถิด” นี่คือค ำแนะน ำที่ฉิน
หลิวซีให้แก่คุณชำยลี่และตัวลี่เสวียฟู่เอง
หลังจำกอำยุสี่สิบไปแล้ว ชีวิตของเขำจะรำบรื่นขึ้น

ลี่เสวียฟู่เอ่ยขอบคุณพร้อมมอบเงินหนึ่งหมื่นต ำลึงเป็นค่ำ
พิธีกรรมแก่ฉินหลิวซี ฉินหลิวซีมอบเครื่องรำงปัดเป่ำควำมอัปมงคล
ให้เขำหลำยชิ้นและแอบเตือน “เมื่อเรื่องรำวนี้จบลง เป็นชำวนำผู้
ยำกไร้ ควำมก้ำวหน้ำของรุ่นที่สำมของเจ้ำดีกว่ำที่จะท ำกำรค้ำ”
ฉินหลิวซีและเฟิงซิวไม่ได้อยู่ในเมืองชังนำน เดินทำงกลับโดยใช้
เส้นทำงหยิน ขณะเดินทำงนำงก็เอ่ยถึงเหตุผลที่ตระกูลลี่ยึดติดกับ
กำรปลูกชำ
“ท่ำนว่ำเรื่องนี้จะจบลงอย่ำงไร กำรล้ำงแค้นเช่นนี้จะสิ้นสุดลง
เมื่อใดกัน ที่ลี่เวิงวำงแผนเช่นนี้ ควำมร ่ำรวยของตระกูลไม่เกินสำม
ชั่วอำยุคน แล้วก็จะถึงจุดจบ ผลลัพธ์กลับเป็นเพียงควำมว่ำงเปล่ำ
หำกไม่มีบุญกุศลบำงอย่ำงมำชดเชยก็คงไม่เหลือสิ่งใดเลย ท่ำนว่ำ
เขำท ำถูกหรือท ำผิดกันแน่”
ฉินหลิวซีเอ่ย “จะมีถูกหรือผิดอะไรเล่ำ ยังคงเป็นค ำเดิม สุดท้ำย
แล้วมันก็เป็นเพียงเรื่องของผลกรรมที่เกิดจำกกำรกระท ำของมนุษย์
เท่ำนั้นเอง”
เฟิงซิวเอ่ย “ท่ำนคิดว่ำลี่เสวียฟู่จะคิดซุกซ่อนทรัพย์สินไว้บ้ำง
หรือไม่”
“หำกเขำฉลำดพอ ก็ควรน ำทรัพย์สินที่เหลืออยู่ไปสร้ำง
เครือข่ำยกับผู้คน ใช้ชีวิตเป็นชำวนำผู้ยำกไร้ อดทนอยู่สองถึงสำม
รุ่นก็คงมีโอกำสที่จะเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง แต่ทั้งหมดนี้ต้องอยู่ภำยใต้

เงื่อนไขที่พวกเขำยังคงปฏิบัติตำมค ำสั่งสอนของบรรพบุรุษ ท ำบุญ
ท ำทำนต่อไป” หำกพวกเขำเป็นชำวนำผู้ยำกไร้แต่ยังคงท ำควำมดี
อย่ำงสม ่ำเสมอ ชะตำกรรมของลูกหลำนตระกูลลี่ก็จะพลิกกลับได้
ตระกูลลี่แม้จะท ำผิดพลำดจริง แต่กำรท ำบุญให้ผู้อื่นได้รับ
ประโยชน์ก็เป็นควำมจริงเช่นกัน ไม่มีค ำว่ำถูกหรือผิด มีเพียงแค่
กรรมที่ส่งผลตำมกำรกระท ำเท่ำนั้น
นี่เหมือนกับขุนนำงบำงคนที่เป็นคนชั่ว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ำเขำ
เคยท ำสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ประชำชนเช่นกัน ถ้ำเช่นนั้นขุนนำงคน
นั้นถือว่ำผิดหรือถูกกันแน่
ไม่มีผู้ใดสำมำรถตัดสินได้
เฟิงซิวไม่เอ่ยถึงตระกูลลี่อีก แต่กลับเอ่ยถึงนักพรตที่ชื่อว่ำ
เสวียนหมิงแทน เขำถอนหำยใจ เอ่ย “อยู่ในต้ำเฟิงมำตั้งนำน ไม่เคย
ได้ยินฉำยำเต๋ำเช่นนี้มำก่อน นั่นแสดงให้เห็นว่ำยังมีคนที่ซ่อนตัวอยู่
ในโลกมนุษย์มำกมำย ท่ำนว่ำมีคนดีๆ มำช่วยต่อสู้ก็คงดีไม่น้อยใช่
หรือไม่”
ฉินหลิวซีหัวเรำะเบำๆ “แม้จะมีคนดีๆ ก็ใช่ว่ำจะยินดีเข้ำร่วมเรื่อง
แบบนี้”
“ใช่ว่ำจะไม่มี ภำยใต้รังที่พังทลำยจะมีไข่รอดอยู่ได้อย่ำงไร พวก
เขำไม่อยำกช่วยก็เตรียมตัวตำยไปเถิด” เฟิงซิวแค่นเสียงเย็นชำ

ฉินหลิวซีใช้ไม้จินกังเคำะฝ่ำมือ เอ่ย “แล้วไม่ปล่อยให้พวกเขำ
หมอบกรำบอยู่ใต้เท้ำของปีศำจเฒ่ำหรือ”
เฟิงซิวอึ้งไป “คงไม่กระมัง”
ฉินหลิวซีไม่ตอบ เป็นไปได้หรือไม่ก็ไม่รู้ แต่นำงรู้ว่ำไม่ควรเอำ
ควำมหวังไปฝำกไว้ที่ผู้อื่น ควำมแข็งแกร่งของตัวเองถึงจะเป็นสิ่งที่
ส ำคัญที่สุด
เฟิงซิวขมวดคิ้ว “วัสดุพอจะให้คนช่วยหำได้ แต่กำรหลอมแท่น
ค่ำยอำคมแบบนั้นต้องสิ้นเปลืองพลังและจิตใจมำก หำกพลำดไปจะ
ได้รับกำรพลังสะท้อนกลับที่รุนแรง ท่ำนต้องมีควำมเชี่ยวชำญด้ำน
ค่ำยอำคมจนถึงขีดสุดจึงจะลองได้”
เขำรู้ว่ำนำงเก่ง แต่ค่ำยอำคมขังเซียนนั้น วำงค่ำยอำคมยังยำก
เลย ยังไม่นับว่ำต้องหลอมมันเป็นแท่นค่ำยอำคมอีก
กำรหลอมแท่นค่ำยอำคมไม่ง่ำยเหมือนปรุงยำ ต้องมีควำมรู้
ลึกซึ้งเกี่ยวกับธำตุทั้งห้ำและแปดทิศ รวมถึงควำมสำมำรถด้ำนค่ำย
อำคมสูงมำก อีกทั้งยังต้องมีพลังลมปรำณที่แข็งแกร่ง ทั้งหมดนี้ไม่
อำจขำดได้แม้เพียงอย่ำงเดียว จึงจะสำมำรถแกะสลักลวดลำยค่ำย
อำคมได้ส ำเร็จ
ส่วนกำรแกะสลักลวดลำยค่ำยอำคมนั้น ต้องสลักแนวคิดและ
กฎเกณฑ์ของค่ำยอำคมลงในแท่นเพื่อให้กลำยเป็นลวดลำยที่มีพลัง

ซึ่งจะใช้พลังลมปรำณและควำมตั้งใจมำก คนทั่วไปท ำไม่ได้ แม้แต่
พลำดไปเพียงลวดลำยเดียว ค่ำยอำคมนั้นก็จะสูญเปล่ำ
แม้แกะลวดลำยค่ำยอำคมได้ส ำเร็จแล้ว ก็ยังไม่ถือว่ำจบ ต้องดึง
กฎของสวรรค์และโลกให้ตกลงมำที่แท่นค่ำยอำคมนั้น เพื่อให้ได้รับ
พลังและกำรหลอมจำกสวรรค์ เมื่อผ่ำนกำรหลอมแล้วจึงจะถือว่ำ
ส ำเร็จ
ขั้นตอนนี้หำกขำดพลังเพียงนิดเดียวก็ท ำไม่ได้ ยิ่งกว่ำนั้นคือยัง
เป็นค่ำยอำคมขังเซียนซึ่งเป็นค่ำยอำคมที่ยิ่งใหญ่ กำรหลอมมัน
จะต้องใช้พลังและจิตใจอย่ำงมหำศำล
เฟิงซิวไม่ได้สงสัยในควำมสำมำรถของฉินหลิวซี เพียงแต่พวก
เขำในตอนนี้ถือว่ำอยู่ในที่แจ้ง ส่วนซื่อหลัวนั้นอยู่ในที่ลับ ผู้ใดจะไปรู้
ว่ำไอ้หมำนั่นจะโผล่มำท ำลำยเมื่อไหร่
หำกตอนนั้นนำงก ำลังหลอมค่ำยอำคมอยู่ แล้วฝ่ำยตรงข้ำม
เคลื่อนไหว นำงคงไม่ทันได้สู้ด้วยซ ้ำ คงจบชีวิตและรอกำรเกิดใหม่ใน
ชำติหน้ำกันเลยทีเดียว
ฉินหลิวซีเอ่ย “เจ้ำอย่ำกังวลไป หำกไม่มีควำมมั่นใจเต็มสิบข้ำ
ไม่ลองง่ำยๆ หรอก หำกข้ำจะหลอมแท่นค่ำยอำคม ก็จะถือคติที่ว่ำถ้ำ
ไม่ส ำเร็จก็ต้องตำยไปเลย”
ดังนั้นในชีวิตประจ ำวันนอกจำกกำรสร้ำงบุญและควำมเชื่อแล้ว
กำรฝึกฝนก็ยังคงจ ำเป็น นำงยังมีเวลำอยู่บ้ำง

เฟิงซิวเอ่ย “หำกรู้ว่ำเขำจะลงมือเมื่อใดก็คงดี มีดแขวนอยู่เหนือ
หัว ไม่สบำยใจเลย”
“ท ำใจไว้ให้พร้อมว่ำพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ำยของชีวิตก็พอ” ฉิน
หลิวซีลูบอักขระบนไม้จินกัง “เขำเองก็ต้องกำรควำมมั่นใจเต็มร้อย
เช่นกัน คนนิสัยเย่อหยิ่งอย่ำงนั้นครั้งหนึ่งก็ว่ำไปแล้ว หำกมีครั้งที่สอง
คงพอไหว แต่ครั้งที่สำมก็น่ำเบื่อเกินไป หำกข้ำเป็นเขำ หำกทุกอย่ำง
พร้อมแล้วแต่ขำดเพียงลมจำกทิศตะวันออก ข้ำก็จะไม่เปิดเผยตัว
ง่ำยๆ เพรำะปรโลกก็ไม่ใช่สถำนที่ดีนัก คิดดูดีๆ ตั้งแต่เขำหนีออก
จำกปรโลกเพิ่งจะหกปีกว่ำ กระดูกพุทธะที่เหลือก็ยังเก็บกลับมำไม่
ครบด้วยซ ้ำ นั่นแสดงว่ำเขำก็ก ำลังรอเช่นกัน”
ผู้ฝึกเต๋ำต้องหำจังหวะและเตรียมตัวพร้อมก่อนจะบินขึ้นสู่สวรรค์
แล้วกำรเป็นเทพเล่ำจะยิ่งยำกกว่ำนั้นเพียงใด
เขำต้องกำรเป็นเทพ แต่ไม่มีร่ำงกำยที่แข็งแกร่งและพลังที่
เพียบพร้อม เขำจะทนฟ้ำผ่ำเพื่อขึ้นสวรรค์ได้อย่ำงไร
เฟิงซิวจ้องมองนำง
“ท ำไมหรือ”
เฟิงซิวกะพริบตำ เอ่ย “นี่ท่ำนนับว่ำตรงกับค ำนั้นหรือไม่ คนที่
รู้จักท่ำนดีที่สุดคือศัตรูของท่ำน”
ฉินหลิวซี “…”

กำรสนทนำจบลง เชิญกลับไปได้แล้ว