คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 1121 เร็วเข้ำ ต่อสู้เสร็จก็เก็บเครื่องรำงไปด้วย

………………..
ครั้งนี้เฟิงซิวนับว่ำประสบปัญหำในสิ่งที่ตัวเองถนัด เดิมทีคิดว่ำ
ตัวเองเป็นปีศำจ กำรค้นหำปีศำจที่หำยไปนั้นไม่ใช่เรื่องยำก ไม่
จ ำเป็นต้องรบกวนฉินหลิวซี
ใครจะไปคิดว่ำเมื่อหำพบแล้ว ไม่ง่ำยเลยกว่ำจะสังหำรปีศำจ
ใหญ่สองตัวนั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่ำจิ้งจอกสังหำรปีศำจ กลับมีไต้ซื
ออยู่ข้ำงหลัง เขำถูกลอบท ำร้ำย ตกหลุมพรำงของคนผู้นั้น แทบจะ
รักษำปรำณปีศำจเอำไว้ไม่ได้
เฟิงซิวมองดูนักพรตแคระที่เรียกตัวเองว่ำเซวียนอี่ท่ำทำงรำวกับ
คนบ้ำ รวบรวมวิญญำณปีศำจหล่อหลอมเข้ำกับแผนภำพค่ำยอำคม
ทีละตน ท ำเอำวิญญำณปีศำจเหล่ำนั้นกรีดร้องค ำรำมอย่ำงน่ำสังเวช
ในแผนภำพค่ำยอำคม พลังขุ่นเคืองพุ่งทะยำน
และปรำณปีศำจก็ถูกเขำใส่ไว้ในกล่องหยกขนำดใหญ่ มีเตำ
หลอมอยู่ข้ำงๆ ข้ำงในเต็มไปด้วยแก่นเลือดปีศำจอันเข้มข้น
ให้ตำยเถอะ คนบ้ำผู้นี้ไม่เพียงแต่ตำมล่ำฆ่ำปีศำจมำหล่อหลอม
แผนภำพร้อยปีศำจ ซ ้ำยังหล่อหลอมปรำณปีศำจเพื่อเพิ่มกำร
บ ำเพ็ญตบะ บ้ำไปแล้ว
โลกในทุกวันนี้ขำดพลังวิญญำณ สัตว์ประหลำดที่สำมำรถฝึก
บ ำเพ็ญจนมีจิตวิญญำณนั้นหำได้ยำก แม้ว่ำสัตว์ประหลำดจะเป็น

ปีศำจ แต่ก็ไม่ใช่เผ่ำพันธุ์เดียวกันกับข้ำ จิตใจนั้นแตกต่ำงกัน พวก
เขำตระหนกได้ดีถึงหลักกำรนี้ ดังนั้นจึงไม่ได้ไว้วำงใจคนมำกนัก อีก
ทั้งยังมีกฎของสวรรค์ สัตว์ประหลำดส่วนใหญ่จึงไม่กล้ำมำก่อเรื่อง
วุ่นวำยในโลกมนุษย์ ทั้งยังหวงแหนตบะของตนเองเป็นอย่ำงมำก เต็ม
ใจที่จะหลบซ่อนตัวฝึกบ ำเพ็ญ ยอมไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์ เพื่อ
หลีกเลี่ยงกำรถูกไต้ซือสังหำร
ดังนั้นไม่ใช่เรื่องง่ำยเลยที่จะบรรลุแผนภำพร้อยปีศำจได้ แต่เขำ
เห็นว่ำแผนภำพค่ำยอำคมนั้นมีสัตว์ประหลำดอย่ำงน้อยสิบตัว
ไต้ซือเซวียนอี่ผู้นี้ได้ตำมล่ำสังหำรสัตว์ประหลำดมำกมำยแล้ว
“สวยงำมมำก” ไต้ซือเซวียนอี่ผู้นั้นเดินมำ สำยตำมองเฟิงซิว
ด้วยควำมหลงใหล กล่ำวว่ำ “เจ้ำวำงใจเถิด ข้ำจะถลกหนังของเจ้ำ
ออกมำอย่ำงสมบูรณ์แบบ หลังจำกที่หล่อหลอมวิญญำณปีศำจของ
เจ้ำแล้ว ข้ำจะให้เจ้ำเป็นหัวหน้ำของแผนภำพร้อยปีศำจ เมื่อถึงเวลำ
นั้นเจ้ำก็จะเป็นผู้น ำในแผนภำพนี้ ไม่มีปีศำจตนไหนกล้ำไม่เชื่อฟัง
เมื่อเจ้ำเป็นรำชำปีศำจ เจ้ำก็จะ…”
เฟิงซิวถ่มน ้ำลำย “คนแคระอย่ำงเจ้ำน่ะหรือจะสยบข้ำได้ ถุย!”
ดูเหมือนเซวียนอี่จะไม่พอใจเล็กน้อย กล่ำวว่ำ “ปีศำจที่ไม่เชื่อ
ฟังจะต้องถูกสั่งสอน”

ขณะที่เขำเอ่ยจบก็พึมพ ำอะไรบำงอย่ำง มีแสงสีม่วงแวบขึ้นมำที่
ข้อมือของเขำ ตำข่ำยแสงสีม่วงที่ปกคลุมร่ำงกำยของเฟิงซิวก็รัด
แน่นขึ้นทันที
ก็ไม่รู้ว่ำเซวียนอี่ผู้นี้มีที่มำอย่ำงไร จึงได้มีเครื่องรำงอย่ำงตำข่ำย
เชียนจีนี้ ทรงพลังเป็นอย่ำงมำก เมื่อมันกักขังเขำ ตำข่ำยรำวกับ
สำยฟ้ำ สะกดวิญญำณปีศำจของเขำไว้ เมื่อเขำมีกำรต่อต้ำน ตำ
ข่ำยก็จะกระชับแน่นขึ้น แค่กำรต่อต้ำนเพียงเล็กน้อยก็ยังรำวกับมี
สำยฟ้ำโจมตีไปที่วิญญำณปีศำจของเขำ แม้แต่ปรำณปีศำจก็ยัง
ได้รับควำมเสียหำย
นี่ต้องเป็นเครื่องรำงที่ท ำขึ้นมำส ำหรับล่ำสัตว์ประหลำด
โดยเฉพำะ
เหล่ำฉิน หำกยังไม่มำ ข้ำจะต้องตำยจริงๆ แล้ว!
แต่เมื่อเผชิญหน้ำกับคนแคระผู้นี้ เฟิงซิวกลับไม่ได้แสดงท่ำทีขี้
ขลำดและยอมสยบ แสยะยิ้มพลำงกล่ำวว่ำ “หำกแน่จริงก็ตีข้ำให้ตำย
มิเช่นนั้นเจ้ำรอได้เลย”
เซวียนอี่ไม่โกรธแต่กลับหัวเรำะ กล่ำวว่ำ “ฟังเจ้ำพูดเช่นนี้ มีคน
จะมำช่วยเจ้ำหรือ ข้ำก็อยำกรู้เหมือนกันว่ำใครที่ไม่อยำกจะมีชีวิตอยู่
แล้ว”

ทันทีที่เขำกล่ำวจบก็หันหลังกลับอย่ำงรวดเร็ว เอำกระบี่ทองแดง
สังหำรปีศำจออกมำ ทันทีที่กระบี่อันแวววำวไปด้วยเลือดปรำกฏขึ้น
ก็โจมตีไปยังบุคคลที่มำ
ฉินหลิวซีร้องสบถ ระเบิดคำถำสำยฟ้ำออกมำโดยไม่ต้องคิด
ปัง
คำถำสำยฟ้ำระเบิดดำบสังหำรปีศำจกระเด็นออกไปเสียงดังปัง
ก่อนจะไปเสียบตรงที่ผนังหน้ำผำถ ้ำ
เฟิงซิวตะโกนร้อง “ท่ำนมำได้เสียที หำกยังไม่มำอีก ข้ำจะถูกคน
ถลกหนังเอำปรำณปีศำจไปแล้ว”
ฉินหลิวซีมองไป เห็นเฟิงซิวคืนสู่ร่ำงเดิม ถูกตำข่ำยแสงสีม่วงปก
คลุม ขนบนร่ำงกำยรำวกับถูกเผำไหม้เล็กน้อย มีรอยสีด ำไหม้
“เจ้ำเป็นถึงปีศำจจิ้งจอกที่สำมำรถสร้ำงดินแดนในอำกำศได้
เหตุใดจึงได้ถูกคนจับตัวไว้ได้” ไต้ซือทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฟิงซิว
แต่เขำกลับมีสภำพอนำถเช่นนี้
“มีคนไม่ใช่คน หลบอยู่ข้ำงหลังรอกอบโกยผลประโยชน์ อำศัย
จังหวะที่ข้ำได้รับบำดเจ็บหลังจำกต่อสู้กับปีศำจใหญ่สองตัว ใช้ตำ
ข่ำยนี้จับตัวข้ำไว้” เฟิงซิวกล่ำวว่ำ “ได้ยินเจ้ำคนแคระผู้นี้บอกว่ำมัน
คือตำข่ำยเชียนจีอะไรสักอย่ำง เมื่อถูกมันปกคลุม ข้ำไม่สำมำรถใช้
พลังปีศำจใดๆ ได้ ซ ้ำยังต้องถูกบดขยี้ เป็นเครื่องรำงที่ไม่เลวเลย
ทีเดียว เร็วเข้ำ ต่อสู้เสร็จก็เก็บเครื่องรำงไปด้วย”

เมื่อฉินหลิวซีได้ฟังดังนั้นก็ดวงตำเป็นประกำย เครื่องรำงที่แม้แต่
เฟิงซิวก็ยังท ำอะไรไม่ได้นั้นนับว่ำเป็นของดีจริงๆ
เซวียนอี่มองดูหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกคุยกันรำวกับไม่มีใครอยู่รอบๆ
ด้วยสำยตำที่น่ำกลัว เขำมองไปยังฉินหลิวซีแล้วจึงเอ่ย “เจ้ำก็คือ
ก ำลังเสริมที่จิ้งจอกตัวนี้เรียกมำหรือ นับว่ำข้ำประเมินมันต ่ำไป โยน
ตำข่ำยเชียนจีออกไปแล้วก็ยังสำมำรถเรียกเจ้ำมำที่นี่ได้”
เซวียนอี่อ้ำปำก เฟิงซิวจึงตะโกนเสียงดังว่ำ “อย่ำให้เขำท่อง…
โอ้ย”
ฉินหลิวซีเห็นแสงสีม่วงสว่ำงขึ้นมำบนข้อมือของเซวียนอี่ จึงยก
ไม้จินกังขึ้นมำฟำดลงไปในทันที แสงสีทองกระทบกับแสงสีม่วง แสงสี
ม่วงดับลง คำถำถูกท ำลำย
เซวียนอี่รูม่ำนตำหดลง เมื่อเห็นไม้ด้ำมนั้น หรือว่ำจะเป็นไม้เทียน
เผิงในต ำนำน
เมื่อเขำเห็นว่ำไม้ด้ำมนั้นโจมตีมำที่เขำอีกครั้งก็รีบหยุดควำมคิด
เอำธงอันล ้ำค่ำออกมำ ธงนั้นมีแสงหลำกสีสันกระจำยออกมำ วำด
ด้วยลวดลำยสัตว์ประหลำดที่ดุร้ำย เป็นธงปีศำจ
ทันทีที่ธงปีศำจออกมำ เต็มไปด้วยแสงเจ็ดสี ท ำเอำจิตใจคนสั่น
สะท้ำน รำวกับดวงวิญญำณจะถูกดูดเข้ำไป ท ำให้รู้สึกเวียนศีรษะ
เล็กน้อย
ฉินหลิวซีนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

เซวียนอี่ดีใจมำก รีบพุ่งเข้ำหำนำง คว้ำมือของนำงไว้
มือนั้นเรียบเนียนรำวกับปลิงดูดเลือดที่ไร้กระดูก เย็นยะเยือก
กลิ่นคำวทะลุเข้ำไปในจมูกของฉินหลิวซี
นำงสะดุ้งก่อนจะลืมตำขึ้น เมื่อเห็นรอยยิ้มอันภำคภูมิใจของเซ
วียนอี่ก็หัวเรำะ เมื่อรอยยิ้มของเซวียนอี่ค้ำงอยู่ที่มุมปำก นำงอดทน
ต่อควำมสะอึดสะเอียน กลับมำคว้ำมือของเขำไว้ “คิดจะจับข้ำหรือ”
เซวียนอี่ตกตะลึง รีบเรียกธงปีศำจ ฉินหลิวซีดึงเขำไว้ มืออีกข้ำง
หนึ่งก็คว้ำธงปีศำจ พลังอันแรงกล้ำในมือปรำกฏขึ้น ธงปีศำจรำวกับ
สูญเสียควำมเคลื่อนไหวไปในทันที กลำยเป็นธงธรรมดำ
“ของสิ่งนี้มีวำสนำกับข้ำ ขอบใจมำก!” ฉินหลิวซียัดธงปีศำจเข้ำ
ไปในถุงเฉียนคุน “เจ้ำและข้ำต่ำงก็เป็นสหำยเต๋ำ ของดีเช่นนี้ใครใช้
ก็เหมือนกัน ข้ำจะแบ่งเบำภำระให้เจ้ำเอง ตำข่ำยเชียนจีนั้นใช้งำน
อย่ำงไร ก็บอกข้ำมำด้วย”
เซวียนอี่โมโหจัด “บังอำจ!”
เขำดิ้นรนที่จะหลุดพ้นจำกมือของฉินหลิวซี แต่ร่ำงกำยของอีก
ฝ่ำยกลับระเบิดจิตวิญญำณเต๋ำอันทรงพลังออกมำ ห่อหุ้มเขำไว้ จน
ไม่สำมำรถขยับได้
หลังจำกนั้นในทันที พลังอันเย็นยะเยือกก็เข้ำสู่แท่นวิญญำณ
ของเขำอย่ำงไม่ทันตั้งตัว

ร่ำงกำยของเซวียนอี่แข็งทื่อ ในที่สุดดวงตำของเขำก็แสดงควำม
กลัวออกมำ
ขณะที่ฉินหลิวซีค้นวิญญำณ ดวงตำของเซวียนอี่เหม่อลอย มี
น ้ำลำยไหลออกมำจำกมุมปำก
เฟิงซิวมองดูอยู่ในตำข่ำย แอบรู้สึกทอดถอนใจที่ฉินหลิวซีรำว
กับไปกระดกยำมำ ฟื้นตัวอย่ำงแข็งแกร่ง สำมำรถต่อสู้ได้ ส่วนตัวเอง
กลับพลำดท่ำในมือของคนแคระผู้นี้
ดูเหมือนว่ำจะไม่กักตัวฝึกบ ำเพ็ญครั้งใหญ่ไม่ได้แล้ว ตอนนี้ตำม
นำงไม่ทันแล้ว!
ฉินหลิวซีค้นวิญญำณอย่ำงรวดเร็ว สีหน้ำแสดงถึงควำมรังเกียจ
ในตอนท้ำยยังมีร่องรอยของควำมประหลำดใจและควำมเคร่งขรึม
จำกนั้นจึงได้ดึงจิตวิญญำณเต๋ำกลับมำ
เซวียนอี่เอ๋อไปแล้ว
เฟิงซิวกล่ำวว่ำ “รีบรบรีบจบ สมแล้วที่เป็นท่ำน รีบปล่อยข้ำ
ออกมำได้แล้ว ผิวหนังข้ำจะไหม้หมดแล้ว”
ฉินหลิวซีท่องคำถำ ตำข่ำยเชียนจีนั้นเปล่งประกำยไปด้วยแสงสี
ม่วง ลอยขึ้นสู่ด้ำนบน เฟิงซิววิ่งออกมำ จำกนั้นก็สะดุดล้มบนพื้น อด
ร้องอุทำนออกมำไม่ได้ เมื่อเห็นว่ำใครบำงคนไม่มีกำรตอบสนองใดๆ
จึงอดกล่ำวไม่ได้ว่ำ “ไม่มีมโนธรรมเอำเสียเลย ให้ข้ำกินยำดีสักสอง
สำมเม็ดหน่อยสิ!”

ฉินหลิวซีจ้องมองเซวียนอี่ กล่ำวว่ำ “คนผู้นี้เคยได้พบกับซื่อ
หลัว”
เฟิงซิวตกตะลึง