คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 1233 บุตรจะจำกไปไกล

………………..
ฉีเชียนมองดูกุญแจหัวสุนัขจิ้งจอกในมือ รู้สึกลวกมือเล็กน้อย
มำกไปกว่ำนั้นคือควำมรู้สึกซำบซึ้งและละอำยใจ
เขำมองไปยังเสนำบดีลิ่น กล่ำวว่ำ “เรื่องนี้มีเพียงเรำสำมคน
เท่ำนั้นที่รู้ หำกไม่จ ำเป็นจริงๆ เรำจะไม่ใช้กุญแจนี้”
เสนำบดีลิ่นกับอวี๋เหมี่ยวยกมือขึ้นค ำนับ ใบหน้ำเต็มไปด้วย
ควำมนับถือ กล่ำวว่ำ “ลัทธิเต๋ำมีแนวคิดกอบกู้โลกรับใช้อำณำจักร
ในยำมล ำบำก ถอยกลับไปบ ำเพ็ญเต๋ำในยำมเจริญรุ่งเรืองนั้นเป็น
เรื่องจริง พวกเขำเป็นผู้ฝึกบ ำเพ็ญที่แท้จริง เป็นห่วงใต้หล้ำ”
ฉีเชียนกล่ำวว่ำ “ดังนั้นเรำอยำกจะสร้ำงร่ำงทองให้พวกเขำ ได้
ยินมำว่ำพลังแห่งควำมปรำรถนำก็ช่วยผู้ที่ฝึกบ ำเพ็ญได้มำกเช่นกัน”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลำอันเหมำะสม ก่อนหน้ำนี้มีเรื่องวุ่นวำยมำกมำย
เกี่ยวกับเทพเจ้ำน ้ำ รำษฎรก็วิพำกษ์วิจำรณ์กันอย่ำงมำก หำกตอนนี้
ฝ่ำบำทต้องกำรจะสร้ำงร่ำงทองให้อำจำรย์ เกรงว่ำจะท ำให้รำษฎร
สูญเสียควำมมั่นใจในฝ่ำบำทและรำชส ำนัก เมื่อเกิดหำยนะใหญ่ขึ้น
พวกเรำจะยิ่งด ำเนินกำรได้ยำก” เสนำบดีลิ่นกล่ำวพลำงส่ำยหน้ำ
ฉีเชียนขมวดคิ้ว “เช่นนั้นพวกเรำช่วยอะไรไม่ได้เลยหรือ”

อวี๋เหมี่ยวก้ำวไปข้ำงหน้ำพลำงเอ่ย “หรือว่ำจะลองสร้ำงกระแสใน
หมู่แวดวงผู้มีอ ำนำจในเมืองหลวงก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
ฉีเชียนมองไป
“คนเรำชอบไปตำมกระแส หำกเป็นควำมชอบส่วนตัวของฮ่องเต้
ไม่ว่ำจะเพื่อเอำใจพระองค์หรือเพื่อสิ่งอื่น ก็จะต้องคล้อยตำมไปด้วย”
อวี๋เหมี่ยวกล่ำวว่ำ “ควำมศรัทธำของฮ่องเต้คืออะไร ขุนนำงที่อยู่
ภำยใต้กำรปกครอง เพื่อที่จะท ำให้ฝ่ำบำทถูกใจ ก็จะคล้อยตำมไป
ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“แต่เสนำบดีลิ่นเพิ่งกล่ำวไปเมื่อครู่ว่ำไม่ใช่ช่วงเวลำที่เหมำะสม
ไม่ใช่หรือ”
“อำรำมชิงผิงก็สืบทอดมำนับพันปี นับว่ำเป็นนิกำยโบรำณ
ไม่ใช่สิ่งชั่วร้ำยที่เกิดจำกเทพเจ้ำน ้ำ และอำรำมชิงผิงก็ไม่เคยหยุดท ำ
กำรกุศล ท่ำนเจ้ำอำวำสก็คือไต้ซือที่มีจิตใจฝักใฝ่ในควำมดี สองปีนี้
เกิดภัยพิบัติ นำงก็ได้พำลูกศิษย์ในอำรำมชิงผิงช่วยรักษำโรคระบำด
แก่ผู้คน บุญกุศลที่นำงท ำแต่ภำยนอกก็เพียงพอที่จะท ำให้ฮ่องเต้นับ
ถือในตัวนำงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ส่วนสิ่งที่อยู่ข้ำงในนั้นไม่สำมำรถเปิดเผย
ต่อสำธำรณชนได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ตรำบใดที่ในใจมีควำมศรัทธำก็
พอแล้ว
อวี๋เหมี่ยวยกมือขึ้นค ำนับพลำงกล่ำวว่ำ “วันพระรำชสมภพของ
ฮ่องเต้ใกล้มำถึงแล้ว แม้ว่ำจะไม่สำมำรถจัดงำนใหญ่ได้ แต่เชิญข้ำ

รำชบริพำรคนส ำคัญมำงำนเลี้ยงเล็กๆ จำกนั้นก็ให้ทำงฝั่งไทเฮำจัด
งำนเลี้ยงเชิญบรรดำฮูหยิน เพียงแค่บอกต่อกันเล็กๆ น้อยๆ ก็จะ
สำมำรถแพร่กระจำยได้แล้ว”
เสนำบดีลิ่นพยักหน้ำเล็กน้อย “ควำมจริงแล้วในเมืองหลวงก็มีฮู
หยินมำกมำยที่บูชำแผ่นป้ำยอำยุยืนของท่ำนอำจำรย์”
ฉีเชียนแบกุญแจจิ้งจอกในมือ กล่ำวว่ำ “ได้”
เขำไม่รู้ว่ำกุญแจดอกนี้เก็บสิ่งของไว้มำกมำยเท่ำไหร่ แต่หำก
สำมำรถบรรเทำควำมวุ่นวำยได้อย่ำงรวดเร็ว ก็จะสำมำรถช่วยรำษฎร
ได้มำกมำย ท ำให้ใต้หล้ำสงบสุข
เสนำบดีลิ่นกับอวี๋เหมี่ยวต่ำงก็มองเครื่องรำงหยกในมือ บีบมัน
แล้วแขวนไว้บนเอวอย่ำงเงียบๆ
หลำยคนรู้สึกเคร่งขรึมเล็กน้อย
กำรจำกลำครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่ำจะมีโอกำสได้เจออีกหรือไม่ ดังนั้นนำง
จึงได้ให้สิ่งของเหล่ำนี้?
ด้ำนนอกประตูวัง ฉินหลิวซีเหลือบมองเฟิงซิวที่มีท่ำทำงห่อเหี่ยว
กล่ำวว่ำ “เอำล่ะ เจ้ำก็ไม่ใช่มังกรเสียหน่อยที่จะได้มำสะสมของสีทอง
แวววำว เป็นถึงรำชำปีศำจ ใจกว้ำงหน่อย พวกสิ่งของไร้สำระ
เหล่ำนั้นสละได้ก็สละ”

เฟิงซิวยิ้มใบหน้ำนิ่ง “ก็จริง สิ่งของไร้สำระเหล่ำนั้น เดิมทีข้ำ
สะสมไว้ให้กับคนที่รักเงินทองเท่ำชีวิตคนหนึ่ง หมดแล้วก็หมดไป”
เขำท ำท่ำทำงจะทิ้งใบสัญญำกู้ยืมที่ประทับตรำแล้วในมือ
“สัญญำนี่ ทิ้งมันไปก็ดี”
ฉินหลิวซีชะงักฝีเท้ำ “ใครบำงคน ข้ำหรือ”
เฟิงซิวยิ้มอย่ำงร้ำยกำจกว่ำเดิม ใช่แล้ว ประหลำดใจหรือไม่
เจ็บปวดหรือไม่
ฉินหลิวซีรีบแย่งใบสัญญำกู้ยืมมำทันที กล่ำวว่ำ “เก็บไว้ๆ ไม่แน่
อำจจะได้ใช้”
เฟิงซิวหัวเรำะเยำะ “ไม่ใจกว้ำงหน่อยแล้วหรือ”
ฉินหลิวซียิ้มอย่ำงล ำบำกใจ มองไปทิศทำงใต้
เฟิงซิวเก็บรอยยิ้มหยอกล้อ กล่ำวว่ำ “กลับไปกินน ้ำแกงร้อนๆ
เถิด”
“ไม่ ข้ำไม่ชอบอะไรน่ำเบื่อเช่นนั้น…”
เฟิงซิวหำยตัวไปจำกจุดนั้น เหลือเพียงเสียง “อย่ำมำไร้สำระ เจ้ำ
ก็เป็นสตรีคนหนึ่ง เป็นบุตรสำวสุดที่รักของคนในครอบครัว”
ฉินหลิวซีส่ำยหน้ำ มุ่งหน้ำไปยังทิศทำงตระกูลฉิน
ฤดูหนำว กลำงวันสั้นกลำงคืนยำว ท้องฟ้ำมืดลงอย่ำงรวดเร็ว

ฉินหลิวซีเข้ำไปในเรือนของตระกูลฉินอย่ำงเงียบๆ เห็นว่ำใน
เรือนจุดโคมไฟสว่ำงแล้ว แสงไฟสีส้มท ำให้หัวใจคนรู้สึกอบอุ่น
อำจูเด็กสำวใบ้ ไม่ใช่เด็กสำวใบ้อีกต่อไป ฉินหลิวซีได้รักษำให้
นำงหำยนำนแล้ว
ฉินหลิวซียิ้มพลำงเอ่ย “หรือว่ำข้ำเป็นผี”
“ถุยๆๆ ท่ำนจะกล่ำวอัปมงคลเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้ำคะ” อำจูดเอ่ยดุๆ
“บ่ำวจะไปบอกฮูหยินใหญ่เจ้ำค่ะ”
“ไม่ต้อง ข้ำจะไปคำรวะเอง”
อำจูรีบวำงน ้ำมันตะเกียงลง กล่ำวว่ำ “บ่ำวจะน ำทำงให้ท่ำนเอง
เจ้ำค่ะ”
เรือนหลัก
สะใภ้หวังก ำลังพูดคุยอยู่กับอนุวั่น เมื่อรู้ว่ำฉินหลิวซีกลับมำแล้ว
ก็ลุกขึ้นยืนด้วยควำมประหลำดใจทันที
เมื่อเห็นว่ำฉินหลิวซีปรำกฏตัวอยู่ต่อหน้ำจริงๆ นำงก็ตำแดง
ก่อนที่จะเอ่ยอะไรออกมำ พลันรู้สึกจุกอยู่ในล ำคอ
ฉินหลิวซีคำรวะนำง “ท่ำนเป็นอย่ำงไรบ้ำง”
“สบำยดี เรียบร้อยดีทุกอย่ำง” สะใภ้หวังยิ้มทั้งน ้ำตำ
จำกนั้นฉินหลิวซีก็คำรวะอนุวั่น อนุวั่นรู้สึกประหลำดใจเล็กน้อย
ที่ได้รับกำรคำรวะ กล่ำวว่ำ “พอกลับมำก็จริงจังเช่นนี้ เกรงว่ำเจ้ำคิด

จะท ำอะไรประหลำดๆ ข้ำกับท่ำนแม่ของเจ้ำอำยุมำกแล้ว ทนรับควำม
ตกใจไม่ไหวหรอกนะ”
“พระคุณแม่ผู้ให้ก ำเนิด ท่ำนได้รับกำรคำรวะเป็นเรื่องที่สมควร
แล้ว” ฉินหลิวซีหันไปมองสะใภ้หวัง “จัดงำนเลี้ยงในครอบครัวเถิด”
สะใภ้หวังตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง รีบกล่ำวทันทีว่ำ “ได้ แม่นมเสิ่น เจ้ำ
รีบไปจัดกำร พอดีเลย เมื่อวำนนี้หมิงฉุนกลับมำก็เตรียมจะฉลองปี
ใหม่ ทุกคนอยู่พร้อมหน้ำพร้อมตำกัน เจ้ำกลับมำได้เวลำพอดี”
ทันทีที่กล่ำวจับ สองร่ำงแข็งแกร่งก็เข้ำมำพร้อมกับลมหนำว เมื่อ
เห็นฉินหลิวซีก็ตะโกนพร้อมกันว่ำ “พี่หญิงใหญ่”
ฉินหลิวซีหันไป ฉินหมิงเยี่ยนกับฉินหมิงฉุนซึ่งเติบโตเป็นชำย
หนุ่มรูปงำมยืนอยู่ด้วยกัน ใบหน้ำทั้งสองเต็มไปด้วยควำมดีใจ
“แต่งงำนก่อนแล้วค่อยสร้ำงตัว ท่ำนแม่ควรจะมีหลำนชำยได้แล้ว
ให้ก ำเนิดบุตรหลำยคนหน่อย พวกนำงเลี้ยงไหว” ฉินหลิวซีมองฉินห
มิงเยี่ยนพลำงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ฉินหมิงเยี่ยนหน้ำแดงเล็กน้อย “เหตุใดพอท่ำนกลับมำก็พูดเรื่อง
นี้”
ฉินหมิงฉุนก้ำวไปข้ำงหน้ำ เอ่ย “พี่หญิงใหญ่ ท่ำนกลับมำตั้งแต่
เมื่อไหร่ อยู่ที่นี่ไม่ไปไหนแล้วใช่หรือไม่”
ดวงตำหลำยคู่จ้องมองมำ

“ข้ำเป็นผู้ที่ออกบวช ผู้ฝึกบ ำเพ็ญจะอยู่ที่เรือนได้อย่ำงไร” ฉิน
หลิวซีดีดหน้ำผำกเขำ กล่ำวว่ำ “หัวหน้ำส ำนักถังเป็นอำจำรย์ที่ดี เจ้ำ
ต้องตั้งใจศึกษำเล่ำเรียน อย่ำผิดต่อค ำสอนของอำจำรย์”
“อ้อ”
สะใภ้หวังหัวใจเต้นรัว ค ำพูดนี้เหตุใดจึงดูเหมือนค ำสั่งเสียอะไร
บำงอย่ำง นำงกระทั่งริเริ่มที่จะจัดงำนเลี้ยงครอบครัวเอง จะจำกไป
ไกลหรือ
ตระกูลฉินดีใจเป็นอย่ำงมำกกับกำรกลับมำอย่ำงกะทันหันของ
ฉินหลิวซี ส่วนบ้ำนรอง ได้ถูกนำยท่ำนผู้เฒ่ำไล่ไปอยู่ในหมู่บ้ำน
เนื่องจำกเจ้ำรองเกือบจะก่อกบฏกับลูกเขยของตน เป็นเพรำะฮ่องเต้
องค์ใหม่ไม่ได้ถือสำเอำควำมจึงได้รักษำชีวิตไว้ได้ แต่ก็ท ำได้เพียงไป
อำศัยอยู่ในหมู่บ้ำนทบทวนตัวเอง
เมื่อไม่มีบ้ำนรองแล้ว บ้ำนใหญ่กับบ้ำนสำมก็สนิทสนมรำวกับ
ครอบครัวเดียวกัน งำนเลี้ยงเต็มไปด้วยเสียงหัวเรำะอย่ำงมีควำมสุข
และฉินหลิวซีก็ได้มอบเครื่องรำงหยกคุ้มภัยให้แต่ละคน ซ ้ำยังเก็บ
สูตรยำอันล ้ำค่ำหลำยแผ่นไว้ที่ตระกูลฉินเพื่อเป็นมรดกตกทอดของ
ตระกูล
นำงไม่ได้ปฏิเสธที่สะใภ้หวังรั้งให้อยู่ต่อ และพักอยู่ที่ตระกูลฉิน
เป็นเวลำหนึ่งคืน จนกระทั่งถึงรุ่งเช้ำ นำงได้ปลุกเสกค่ำยอำคมของ
ตระกูลฉินเพิ่ม จำกนั้นจึงจำกไปอย่ำงเงียบๆ

ท้องฟ้ำสว่ำง เมื่อคนตระกูลฉินมำที่เรือนของนำงอีกครั้ง คนผู้
นั้นได้หำยตัวไปแล้ว น ้ำตำไหลอำบแก้มทันที
บุตรจะจำกไปไกล ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง