คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 283 จดหมำยครอบครัวจำกซีเป่ย

จดหมำยจำกนำยท่ำนฉินผู้เฒ่ำหนำมำก อันดับแรกพวกเขำเล่ำ
ว่ำคนในครอบครัวปลอดภัยดี แม้ว่ำระหว่ำงทำงจะไม่ง่ำยนัก มีกำร
เจ็บป่วยบ้ำงเป็นธรรมดำ แต่พวกเขำก็มำถึงอย่ำงปลอดภัย ตอนนี้
พวกเขำได้ปักหลักอยู่ที่บริเวณเขตเนรเทศของซีเป่ย นอกจำกนำย
ท่ำนผู้เฒ่ำที่ก ำลังพักฟื้นอยู่ที่บ้ำนพักชั่วครำว โดยมีเด็กๆ สองคน
คอยดูแล บรรดำนำยท่ำนอีกสำมคนที่เหลือได้ออกไปหำงำนท ำเพื่อ
แลกเงินมำประทังชีวิต
ฉินปั๋วหงและคนอื่นๆ รู้ดีว่ำหำกบอกแต่ข่ำวดีไม่บอกข่ำวร้ำยก็มี
แต่จะท ำให้นำงฉินผู้เฒ่ำและคนอื่นๆ คิดฟุ้งซ่ำน ดังนั้นพวกเขำจึง
ไม่ได้บอกแต่ข่ำวดีทั้งหมด ยังบอกถึงควำมยำกล ำบำกที่พวกเขำ
ประสบระหว่ำงทำง แต่ก็สำมำรถผ่ำนมันไปได้ ไม่มีอุปสรรคอันตรำย
ใหญ่หลวง ที่ส ำคัญก็คือพวกเขำยังได้รับควำมช่วยเหลือจำกผู้สูง
ศักดิ์ ดังนั้นแม้ว่ำพวกเขำจะป่วยก็ยังมีเงินเหลือไว้หำหมอและซื้อยำ
เรื่องที่มำถึงซีเป่ยแล้ว พวกเขำก็เอ่ยถึงบ้ำงเล็กน้อย อย่ำงที่อยู่
อำศัยในตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีนัก อำหำรกำรกินส่วนใหญ่นั้นเป็นพวก
อำหำรหยำบและของตำกแห้ง พวกเขำจะให้นำยท่ำนผู้เฒ่ำและเด็ก
ทั้งสองคนกินก่อน
แล้วยังมีเรื่องกำรหำงำนท ำอีกด้วย เมื่อไปถึงที่นั้น นอกจำก
ข้ำรำชกำรที่ถูกเนรเทศแล้ว ยังมีนักโทษบำงคนที่ก่ออำชญำกรรม
ร้ำยแรงอีกด้วย เพียงแต่ว่ำทำงกำรมักจะส่งนักโทษเหล่ำนั้นไปท ำงำน

หนัก อย่ำงเช่นขุดเหมือง ดังนั้นงำนที่พวกเขำหำอยู่ก็จะไม่มีทำงได้
ร่วมงำนกับนักโทษเหล่ำนั้น นอกจำกว่ำจะไปโดยสมัครใจเพรำะ
อยำกได้เงิน หรือถูกเรียกตัวให้ไปที่นั่น
ตอนนี้งำนเดียวที่พวกเขำหำได้เป็นงำนชั่วครำว เป็นเพรำะพึ่ง
มำถึงที่นี่ ดังนั้นจึงรอให้คุ้นเคยก่อนแล้วค่อยวำงแผน
จำกนั้นพวกเขำก็ถำมถึงควำมเป็นอยู่ของคนในครอบครัว และ
ได้พูดถึงฉินหลิวซี ฉินหมิงชิงยังได้เอ่ยถึงบุญคุณที่นำงช่วยสะใภ้กู้
และลูกๆ นำยท่ำนฉินผู้เฒ่ำก็ชื่นชมว่ำนำงเป็นคนฉลำดมีไหวพริบ
แสดงให้เห็นถึงควำมเป็นพี่หญิงใหญ่ของตระกูล จึงขอให้นำงช่วย
ดูแลเด็กๆ และสตรีในครอบครัว
ในจดหมำย พวกเขำเพียงแค่บรรยำยถึงสถำนกำรณ์กำร
เดินทำงของพวกเขำ แต่ทุกคนที่ฟังอยู่ตรงนั้นต่ำงก็พำกันปำดน ้ำตำ
หลังจำกที่ทุกคนอ่ำนจดหมำยจบแล้ว ก็มีจดหมำยสองสำมฉบับ
จำกบรรดำพี่ชำยน้องชำย สะใภ้หวังเก็บของบ้ำนใหญ่ไว้ และมอบ
ของบ้ำนรองและบ้ำนสำมให้กับสะใภ้เซี่ยและสะใภ้กู้
ทำงด้ำนสะใภ้เซี่ยไม่ได้มีอะไร แต่ทันทีที่สะใภ้กู้เปิดจดหมำย
ครอบครัวแล้วเห็นลำยมือของฉินปั๋วชิง น ้ำตำก็ไหลลงบนกระดำษ
แต่ก็กลัวกระดำษจะเลอะเทอะ นำงจึงรีบเช็ดมัน เมื่อเห็นประโยคที่เขำ
เขียนว่ำ ‘ล ำบำกเจ้ำแล้ว’ น ้ำตำก็ไหลออกมำอีกครั้งรำวกับเม็ด
ลูกปัดตกลงมำ

ทำงด้ำนสะใภ้หวัง จดหมำยครอบครัวของฉินปั๋วหงเป็นทำงกำร
มำก เนื้อหำไม่มีอะไรมำกไปกว่ำกำรดูแลนำงฉินผู้เฒ่ำ อบรมสั่งสอน
บุตร ดูแลเรื่องในเรือน เอ่ยขอบคุณที่นำงท ำงำนหนัก และบอกให้
ดูแลตัวเอง ในใจของนำงรู้สึกเหมือนมีคลื่นซัด
เมื่อนำงเห็นลำยมือของฉินหมิงเยี่ยนบุตรชำยของนำงใน
ตอนท้ำยของจดหมำย จมูกของนำงก็เริ่มแดง เมื่อเห็นเขำเขียนว่ำ
‘ท่ำนแม่ ลูกคิดถึงท่ำน’ นำงก็น ้ำตำไหลพรำก รีบหันหลังหนี กด
จดหมำยไว้แนบอก สูดหำยใจเข้ำลึกๆ ปำดน ้ำตำก่อนที่จะหันกลับมำ
หำนำงฉินผู้เฒ่ำ
“ท่ำนแม่ ตอนนี้ท่ำนพ่อและคนอื่นๆ ไปถึงอย่ำงปลอดภัย และได้
มีที่ให้พักพิง เช่นนี้ก็จัดกำรได้ง่ำยแล้ว ตอนนี้อำกำศหนำว ข้ำจะไป
จัดเตรียมของสักหน่อยแล้วหำคนส่งไปให้เจ้ำค่ะ”
นำงฉินผู้เฒ่ำก็ใช้ผ้ำเช็ดหน้ำซับน ้ำตำจนเปียกชุ่ม พยักหน้ำ
แล้วเอ่ยตอบ “ดีแล้ว เจ้ำรีบไปจัดเตรียม ที่นั่นอำกำศหนำว เตรียม
เสื้อกันหนำวเพิ่มสักหน่อย ไม่ต้องพิถีพิถันว่ำต้องเป็นแบบไหน สิ่งที่
ส ำคัญคือหนำพอที่จะให้ควำมอบอุ่นได้ หำกเป็นไปได้ก็ให้จัดกำร
พวกวัตถุดิบยำเสียหน่อย พวกเขำเอำแต่พูดถึงข่ำวดี ไม่บอกข่ำว
ร้ำย กำรเดินทำงครั้งนี้หนทำงยำวไกล เกรงว่ำจะเป็นไข้ทั้งเด็กและ
ผู้ใหญ่ คงจะยังไม่หำยดีอยู่สักระยะหนึ่ง ซีเป่ยก็เป็นสถำนที่ทุรกันดำร
ควรจะจัดเตรียมวัตถุดิบยำให้มำกจะดีกว่ำ”

สะใภ้หวังพยักหน้ำเห็นด้วย เอ่ยกับบรรดำน้องสะใภ้ทั้งสองว่ำ
“หำกพวกเจ้ำมีสิ่งใดอยำกจะส่งไป ก็ไปเตรียมไว้ อย่ำงเช่นจดหมำย
ครอบครัวหรือของอื่นๆ”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้ำมีเจ้ำค่ะ” สะใภ้กู้รีบเอ่ย
เมื่อนำงฉินผู้เฒ่ำเห็นว่ำพวกนำงเริ่มนั่งไม่นิ่งแล้วจึงเอ่ยว่ำ “พวก
เจ้ำทุกคนกลับไปเถิด”
บรรดำสะใภ้ย่อเข่ำค ำนับก ำลังจะถอยออกไป แต่สะใภ้หวังถูกรั้ง
ให้อยู่ต่อ
นำงฉินผู้เฒ่ำให้ติงหมัวหมัวน ำกล่องออกมำมอบให้ “ตอนนี้
ตระกูลของเรำจะเปิดร้ำนขำยผลไม้แช่อิ่ม ทั้งยังต้องจัดหำสิ่งของให้
พวกเขำ และต้องเก็บเงินไว้ให้พวกเขำใช้ในยำมฉุกเฉิน ในนี้มีเงินไม่
มำกนัก เจ้ำเอำไปทั้งหมดเถิด”
“ท่ำนแม่ ทำงด้ำนของข้ำยังพอมีอยู่บ้ำง ท่ำนเก็บเอำไว้ใช้เถิด
เจ้ำค่ะ” สะใภ้หวังปฏิเสธ
นำงฉินผู้เฒ่ำเอ่ย “ตอนนี้ตระกูลฉินอยู่ในสถำนกำรณ์ที่อ่อนแอ
ข้ำเป็นหญิงชรำที่เจ็บป่วยเช่นนี้ ไม่ได้ออกนอกประตูไปพบเจอใคร
ของใช้ทั้งหมดก็ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว ยังจะเหลือเก็บไว้ใช้ส่วนตัวท ำไม
อีก อย่ำงไรก็ต้องใช้ในสถำนกำรร์คับขันก่อน รอให้มีมำกพอเมื่อไหร่
เจ้ำค่อยหำของคืนให้ข้ำ ต่อไปเมื่อข้ำแก่ตัวลงก็จะได้มีของที่ระลึกให้
พวกเขำ”

สะใภ้หวังเห็นว่ำริ้วรอยบนใบหน้ำของนำงฉินผู้เฒ่ำเพิ่มขึ้นอย่ำง
เห็นได้ชัดตอกย ้ำว่ำนำงดูมีอำยุมำกขึ้น เมื่อนึกถึงค ำพูดของฉินหลิว
ซี นำงจึงเม้มริมฝีปำกก่อนจะเอ่ยว่ำ “ท่ำนแม่วำงใจเถิด ทุกอย่ำง
จะต้องดีขึ้น เงินเหล่ำนี้ข้ำจะน ำไปใช้ก่อน เมื่อเปิดร้ำนและมีรำยได้
แล้วจะน ำมำเติมคืนใส่กล่องให้ท่ำนเจ้ำค่ะ”
นำงฉินผู้เฒ่ำยิ้มพลำงพยักหน้ำ จำกนั้นก็ให้นำงออกไป
หลังจำกที่สะใภ้หวังกลับไปแล้ว นำงก็น ำจดหมำยครอบครัวมำ
อ่ำนแล้วอ่ำนอีก น ้ำตำไหลพลำงเอ่ย “ก็ไม่รู้ว่ำข้ำจะสำมำรถอยู่ได้
นำนพอที่จะเห็นพวกเขำกลับมำหรือไม่”
ติงหมัวหมัวปำดน ้ำตำที่หำงตำ เอ่ย “ท่ำนวำงใจเถิด ต้องได้พบ
แน่นอนเจ้ำค่ะ”
นำงฉินผู้เฒ่ำถอนหำยใจ หยิบจดหมำยขึ้นมำอ่ำนอีกครั้ง
สะใภ้หวังกลับไปที่เรือน เห็นว่ำฉินหลิวซีก็อยู่ที่นั่นด้วยจึงยิ้ม
พลำงเอ่ย “เจ้ำอยู่ที่นี่ก็ดี มีจดหมำยมำจำกซีเป่ย ท่ำนพ่อของเจ้ำก็
เขียนจดหมำยถึงทำงบ้ำนด้วย รีบมำอ่ำนเร็ว อนุวั่น เจ้ำก็มำฟัง
ด้วยกันเถิด”
อนุวั่นแทบรอไม่ไหว นำงขยับเท้ำ เหลือบมองไปที่ฉินหลิวซีด้วย
ควำมกลัวเล็กน้อย
ฉินหลิวซีเหลือบมองนำง “ตัวอักษร ‘เต๋อ’ กลับไปคัดลอกห้ำสิบ
ครั้ง”

“หำ”
“หนึ่งร้อยครั้ง! ”
“ห้ำสิบครั้ง ข้ำเพียงแค่หำวเฉยๆ ไม่ได้ขอควำมเมตตำ!” อนุวั่น
แทบจะร้องไห้แล้ว เหตุใดนำงต้องมำล ำบำกล ำบนเรียนเขียน
ตัวอักษรเช่นนี้ นำงแค่อยำกเป็นอนุคนสวยไร้ควำมรู้ไม่ได้หรือ
ฉินหลิวซีถอนหำยใจ เดินไปที่ด้ำนข้ำงของสะใภ้หวัง
ฉินหมิงฉุนมองอนุวั่นอย่ำงเห็นอกเห็นใจ ดึงชำยเสื้อของนำง
แล้วเอ่ยว่ำ “แม่เล็ก ท่ำนต้องพยำยำมให้มำก พรุ่งนี้ข้ำก็ต้องไปส ำนัก
ศึกษำแล้ว ท่ำนอยู่เรือนก็ตั้งใจเขียนตัวอักษร ไว้ข้ำเลิกเรียนค่อย
กลับมำตรวจ”
อนุวั่น “!”
เหตุใดมีแค่บุตรสำวปีศำจยังไม่พอ ซ ้ำยังมีบุตรชำยอกตัญญูอีก!
ทำงด้ำนฉินหลิวซีได้รับจดหมำยจำกสะใภ้หวังแล้ว อ่ำนสิบ
บรรทัดในครำวเดียว จำกนั้นก็ส่งให้ฉินหมิงฉุนอย่ำงรวดเร็ว “เจ้ำเอำ
ไปอ่ำน!”
ฉินหมิงฉุนรีบรับมำเริ่มอ่ำนจดหมำย อ่ำนไปอ่ำนมำก็ร้องไห้ เอ่ย
กับสะใภ้หวังว่ำ “ท่ำนแม่ ข้ำคิดถึงท่ำนพ่อกับพี่รอง”
“เช่นนั้นเจ้ำก็เขียนจดหมำยไปบอกพวกเขำ”
“ขอรับ”

ฉินหลิวซีเบะปำก มองไปทำงอนุวั่น นำงมีสีหน้ำดูสิ้นหวัง ยังคง
กังวลที่ตัวเองต้องคัดตัวอักษร ‘เต๋อ’ ห้ำสิบครั้ง เห็นแล้วอดส่ำยหน้ำ
ไม่ได้!
สะใภ้หวังเอ่ยกับฉินหลิวซีว่ำ “ตอนนี้มีที่พักแล้ว ข้ำอยำกจะ
เตรียมเสื้อกันหนำวและวัตถุดิบยำส่งไปให้ ซีเอ๋อร์ ข้ำไม่ต้องกำรสิ่ง
อื่นใด เจ้ำว่ำเจ้ำสำมำรถให้ยันต์แคล้วคลำดแก่พวกเขำไว้พกติดตัว
ได้หรือไม่”
ฉินหลิวซีประหลำดใจ “ท่ำนเชื่อว่ำสิ่งนั้นมีประโยชน์หรือ”
“กำรขอพรจำกเทพเจ้ำก็เพียงแค่ขอควำมสงบใจ ข้ำเองก็
เช่นกัน” สะใภ้หวังยิ้ม เอ่ย “ยิ่งเป็นค ำพูดของเจ้ำ ข้ำยิ่งเชื่อ”
กำรท ำนำยก่อนหน้ำนี้ของฉินหลิวซีนั้นแม่นย ำทั้งหมด ดังนั้น
ยันต์ของนำงจะต้องมีประโยชน์อย่ำงแน่นอน นำงสำมำรถละเลยผู้อื่น
ได้ แต่ส ำหรับบุตรชำยของนำง นำงต้องขอให้เขำสักหนึ่งอัน!