คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 302 บุญก็ไม่ส ำคัญเท่ำกับกำรเอำชีวิตรอด

เมื่อฉินหลิวซีคิดได้ว่ำเจ้ำคนต ่ำช้ำซื่อหลัวก ำลังปิดบังกำรใหญ่ที่
พยำยำมตำมหำกระดูกพุทธะของตัวเอง นำงก็รู้สึกไม่ดี
ตอนนี้กระดูกนิ้วข้อเดียวก็ท ำให้ผีใหม่มีพลังเสียจนสำมำรถท ำ
ร้ำยนำงได้ แม้ว่ำจะไม่ร้ำยแรง แต่อย่ำงไรเสียก็ท ำร้ำยนำงได้บ้ำงแล้ว
เช่นนั้นหำกคนต ่ำช้ำผู้นั้นรวบรวมกระดูกพุทธะได้ครบเล่ำ
จะไม่ถึงขึ้นอันเชิญเทพมังกรได้เลยหรือ
ฝ่ำยนั้นเป็นถึงตำเฒ่ำเมื่อหลำยพันปีก่อน เป็นผู้ทรงพลัง แต่โลก
ในปัจจุบันนี้เป็นยุคที่เรียกคนธรรมดำทั่วไปว่ำฮ่องเต้ ไม่ใช่ผู้ที่ฝึก
บ ำเพ็ญเป็นเซียนและมีเวทมนต์คำถำ หำกปล่อยให้ร่ำงกำยของตำ
เฒ่ำรวมร่ำงขึ้นมำอีกครั้งจริงๆ ใครจะสำมำรถต้ำนทำนได้
หำกโศกนำฏกรรมครั้งก่อนเกิดขึ้นอีกจนโลกพังทลำยลง ยังจะ
กล้ำเล่นอยู่หรือไม่
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ นำงก็อยำกจะประจำนข้อผิดพลำดทั้งหมด เห็น
ได้ชัดว่ำต้ำเฟิงเป็นเพียงระบบอ ำนำจฮ่องเต้ ไม่มีนักพรตบ ำเพ็ญเป็น
เซียน เหตุใดจู่ๆ จึงได้มีจอมพุทธะปรำกฏตัว
ช่ำงไร้สำระ
นำงเป็นเพียงคนอ่อนแอที่ต้องกำรมีชีวิตสงบสุข
ฉินหลิวซีรู้สึกสับสนเล็กน้อย คิดว่ำควรจะหำถ ้ำเซียนสถิตดี
หรือไม่ พำตำเฒ่ำไปด้วย กลับคืนสู่ดินแดนเร้นลับ ดฯฌซ,ฑ๊โฌฮฤ

เมื่อเห็นสีหน้ำที่ไม่แน่นอนของฉินหลิวซี อำจำรย์สืออวิ๋นก็อดยิ้ม
ไม่ได้แล้วจึงเอ่ย “ท่ำนไม่จ ำเป็นต้องกังวลมำกเกินไป ในเมื่ออย่ำงไร
ก็มำถึงก็ท ำใจให้สงบเถิด สวรรค์ย่อมเตรียมกำรไว้แล้ว”
“กำรเตรียมกำรของสวรรค์ก็คือให้คนธรรมดำอย่ำงพวกเรำที่ไม่
มีพลังอ ำนำจไปเผชิญกับภัยคุกคำมครั้งใหญ่ แล้วจะให้สงบได้
อย่ำงไร ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนก็บอกแล้วว่ำในตอนนั้นพุทธศำสนำกับ
เต๋ำต้องรวมพลังกันจึงจะจับเขำได้ แล้วตอนนี้ล่ะ”
อำจำรย์สืออวิ๋นเอ่ย “พุทธศำสนำกับเต๋ำคงอยู่เสมอมำ หำก
ร่วมมือกันได้ครั้งหนึ่ง ย่อมสำมำรถร่วมมือกันได้เป็นครั้งที่สอง”
ฉินหลิวซียิ้ม “ท่ำนช่ำงเป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่มำรเอ้อฝูซื่อ
หลัวผู้นั้น นับว่ำเป็นผู้ทรงพลัง ไหนเลยพวกเรำจะสำมำรถเปรียบได้”
“ได้สิ” อำจำรย์สืออวิ๋นมองนำง กล่ำวว่ำ “ซื่อหลัวก็เป็นเพียงคน
ธรรมดำที่ฝึกฝนบ ำเพ็ญจนได้เป็นพุทธะ เขำถูกมองว่ำเป็นตัว
อัปมงคลมำตั้งแต่ก ำเนิด จึงยึดมั่นอุทิศตนแก่พุทธะเพื่อต้องกำร
พิสูจน์ให้ชำวโลกเห็น…”
“ควำมจริงพิสูจน์แล้วว่ำเขำเป็นตัวอัปมงคลจริงๆ!” ฉินหลิวซี
กล่ำวต่อบทสนทนำของเขำ “ชั่วร้ำยจนถึงแก่นแท้!”
อำจำรย์สืออวิ๋น “!”

เขำส่ำยหัวอย่ำงจนปัญญำ เอ่ย “อำตมำอยำกบอกท่ำนว่ำเขำ
เป็นพุทธะที่ฝึกฝนบ ำเพ็ญมำจำกคนธรรมดำ ไม่ใช่เทพเซียน ต่อให้
เป็นเทพเซียนก็ย่อมมีแท่นประหำรเซียน กระบี่ประหำรเทพ”
“ท่ำนอำจำรย์ พวกเรำอยู่ในโลกมนุษย์ ท่ำนและข้ำต่ำงก็เป็นคน
ธรรมดำ พวกเรำอย่ำเอ่ยถึงสิ่งที่เป็นเพียงมำยำเหล่ำนั้นเลย” ฉินหลิว
ซีไม่รู้ว่ำจะหัวเรำะหรือร้องไห้ดี โนเวลพีดีเอฟ
อำจำรย์สืออวิ๋นยิ้มมุมปำกพลำงเอ่ย “ท่ำนบอกว่ำพุทธศำสนำ
และเต๋ำเป็นสิ่งมำยำ เช่นนั้นควำมสำมำรถของท่ำนจะอธิบำยอย่ำงไร
ไม่ต้องพูดถึงรำษฎรธรรมดำทั่วไป เพียงแค่สหำยร่วมลัทธิเต๋ำของ
ท่ำน แม้กระทั่งอำจำรย์ผู้อำวุโส มีสักกี่คนที่มีควำมสำมำรถเช่นท่ำน
เห็นได้ว่ำเส้นทำงกำรฝึกบ ำเพ็ญ ประกำรแรกอยู่ที่กำรปฏิบัติ
ประกำรที่สองอยู่ที่กำรรู้แจ้ง ท่ำนมีควำมรู้แจ้งที่แข็งแกร่ง ย่อมเก่ง
กว่ำผู้อื่น”
“หำกเอ่ยถึงเรื่องเทพเซียน ไม่ต้องเอ่ยถึงเทพทั้งสำมแห่งลัทธิเต๋ำ
ของท่ำน เพียงแค่ศิษย์ภำยใต้กำรดูแลของพวกเขำในแต่ละรุ่น
อย่ำงเช่นเจ้ำลัทธิจำงเต้ำหลิง มหำเทพกวนตี้และคนอื่นๆ ก็ฝึกฝนจน
กลำยเป็นเทพเซียนอยู่บนสวรรค์จำกที่เป็นคนธรรมดำไม่ใช่หรือ
หรือว่ำบุคคลเหล่ำนี้ก็เป็นสิ่งมำยำ”
ฉินหลิวซีท่ำทำงล ำบำกใจ เอ่ย “ท่ำนอำจำรย์ควำมรู้กว้ำงขวำง
จริงๆ เข้ำใจลัทธิเต๋ำของข้ำอยู่ไม่น้อย”

“พุทธศำสนำและเต๋ำไม่แบ่งแยก เพียงแค่รู้บำงเล็กน้อยก็เท่ำนั้น”
อำจำรย์สืออวิ๋นยิ้มเล็กน้อย กล่ำวอีกว่ำ “ต่อจำกหัวข้อเมื่อครู่นี้ ท่ำน
ก็รู้ว่ำนี่คือโลกมนุษย์ หำกเซียนลงมำ สวรรค์ย่อมระงับพลังเวทมนต์
เพื่อแสดงถึงควำมยุติธรรม มิเช่นนั้นเมื่อเซียนตกลงมำยังโลกมนุษย์
ด้วยพลังเวทมนต์ของเขำ สำมำรถท ำลำยโลกมนุษย์ได้เพียงแค่
ปลำยนิ้ว จะไม่เป็นกำรท ำร้ำยผู้บริสุทธิ์หรือ ในท ำนองเดียวกัน แม้ว่ำ
ซื่อหลัวจะรวบรวมกระดูกพุทธะกลับคืนมำประกอบร่ำงใหม่อีกครั้ง
สวรรค์ก็จะท ำให้พลังของเขำอ่อนแอลงเท่ำเทียมกับมนุษย์โลก”
ฉินหลิวซีชี้ไปบนท้องฟ้ำ “ท่ำนเชื่อวิถีแห่งสวรรค์หรือ หำกเป็น
สิ่งที่ดีจริง ก็ไม่มีทำงปล่อยคนต ่ำช้ำเช่นนี้ออกมำท ำร้ำยผู้คน”
ครื้น ครื้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้ำร้องดังกึกก้องอยู่ข้ำงนอก แล้วท้องฟ้ำก็มืด
ลง
ฉินหลิวซี “…”
ดูสิ ว่ำร้ำยเพียงหน่อยเดียวก็ไม่ได้!
อำจำรย์สืออวิ๋นมองนำงรำวกับเป็นรุ่นน้องจอมซน เอ่ยว่ำ
“อย่ำได้กังวลโดยไร้มูลเหตุ ไม่ต้องพูดถึงว่ำหลำยปีผ่ำนไป วัดพุทธ
ใหญ่เก้ำแห่งสำปสูญไปแล้วหกแห่ง ยังไม่รู้ว่ำกระดูกพุทธะที่เหลืออยู่
หนใด เขำจะสำมำรถรวบรวมได้ครบหรือไม่ก็ยำกจะบอกได้ สิ่งที่
พวกเรำท ำได้คือเฝ้ำระวังและค้นหำร่องรอยของเขำ”

“รวบรวมได้เพียงครึ่งหนึ่งก็เพียงพอที่จะต่อกรกับพวกเรำแล้ว”
ฉินหลิวซีกล่ำวพึมพ ำ
เมื่อคิดเช่นนี้ก็รู้สึกว่ำกระดูกพุทธะที่อยู่ตรงเอวของนำงนั้นร้อน
ดั่งมันเผำที่อยู่ในมือ หำกเจ้ำคนต ่ำช้ำผู้นั้นรู้ว่ำมีกระดูกนิ้วหนึ่งข้ออยู่
ที่นำง เขำจะมำสังหำรนำงในทันทีหรือไม่
ท่ำนผู้เฒ่ำ กำรเดินทำงท ำงำนครั้งนี้นับว่ำขำดทุนไปมำกจริงๆ
หลังคำสีทองเพียงหลังคำเดียวไม่คุ้มที่จะเสี่ยงเลยจริงๆ!
นำงก็ยังไม่เห็นด้วยกับวำจำของท่ำนอำจำรย์สืออวิ๋นที่ว่ำวิถีแห่ง
สวรรค์เชื่อถือได้ รู้สึกว่ำกำรเตรียมหลบหนีตลอดเวลำคือทำงเลือกที่
ดีที่สุด
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉินหลิวซีก็ถำมว่ำ “ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนว่ำในใต้
หล้ำนี้มีสถำนที่ปลอดภัยหรือไม่”
“สถำนที่สุขสงบคืออะไร ที่ใดสุขสงบที่นั่นคือบ้ำน” อำจำรย์สื
ออวิ๋นดูเหมือนจะมองควำมคิดของนำงออก เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่ำนคือ
แสงสว่ำงของเสวียนเหมิน เป็นหน้ำที่ของท่ำนที่จะต้องปรำบสิ่งชั่ว
ร้ำยและยึดมั่นในควำมชอบธรรมอย่ำงเลี่ยงไม่ได้”
ฉินหลิวซียกมือขึ้นทันทีพลำงเอ่ย “ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนยกย่องข้ำ
เกินไปแล้ว ควำมจริงแล้วข้ำเป็นเพียงบุตรสำวขุนนำงที่กระท ำ
ควำมผิดเท่ำนั้น ครอบครัวมีฐำนะต ่ำต้อย สำมำรถถูกครอบครัวส่งไป
แต่งงำนเมื่อใดก็ได้ ไม่อำจแบกรับภำระอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้”

นำงไม่กลัวจะเปิดเผยเพศและที่มำของตัวเองกับสืออวิ๋น อย่ำงไร
เสียในใจของเขำก็รู้อยู่แล้ว
“ท่ำนมีบุญ…”
“ข้ำสำมำรถท ำลำยกำรฝึกฝนทั้งหมดของข้ำได้!”
บุญหรืออะไรก็ไม่ส ำคัญเท่ำกับกำรเอำชีวิตรอด!
แย่ที่สุดก็แค่เป็นสตรีที่ไม่ก้ำวออกจำกบ้ำนไปไหนเลย
อำจำรย์สืออวิ๋น “!”
ช่วยด้วย เขำก็ไม่รู้จะกล่ำวค ำทำงพุทธศำสนำอะไรแล้ว
ซ่ำ ซ่ำ ซ่ำ
ทันใดนั้นข้ำงนอกก็เริ่มฝนตกหนัก
อำจำรย์สืออวิ๋นดูเหมือนจะพบโอกำสที่ดีในกำรเปลี่ยนเรื่อง เอ่ย
ขึ้น “ฝนเริ่มตกแล้ว”
ฉินหลิวซีมองออกไปข้ำงนอก เอ่ย “เมื่อเมฆฝนพัดผ่ำนไปก็จะ
หยุดในไม่ช้ำ”
บทสนทนำกลับมำที่หัวข้อมำรเอ้อฝูซื่อหลัวอีกครั้ง “จะว่ำไปแล้ว
ที่เรำมีเรื่องกลุ้มใจดั่งเช่นตอนนี้ เป็นเพรำะเจ้ำหน้ำที่ในยมโลกไม่ท ำ
อะไรเลย ท่ำนว่ำไม่ง่ำยเลยที่ผู้อำวุโสในกำลก่อนจะจับกุมคนต ่ำช้ำผู้
นี้ได้และขังไว้เป็นเวลำนำนหลำยพันปี ทว่ำกลับยังปล่อยให้หนี
ออกมำได้ พวกเขำแต่ละคนเอำแต่รับเงินที่เผำไปให้และธูปเทียนที่จุด

บูชำแต่กลับไม่ท ำอะไรเลย น่ำเกลียดเสียจริง ไม่กลัวผู้อำวุโสชี้หน้ำ
ด่ำพวกเขำหรืออย่ำงไร”
อำจำรย์สืออวิ๋นเอ่ย “ตอนนี้ยมโลกกังวลเรื่องนี้มำก แม้แต่จะ
กลับชำติมำเกิดใหม่ก็ต้องต่อแถวรอ ส่งผลให้มีวิญญำณเร่ร่อน
หลงเหลืออยู่อีกมำกมำยบนโลก หำกปู้ฉิวได้พบ ก็มองข้ำมสัก
หน่อย”
ฉินหลิวซีตอบรับด้วยน ้ำเสียงหงุดหงิด น ำกระดูกพุทธะที่เอว
ออกมำ เอ่ย “เช่นนั้นตำมควำมเห็นของท่ำน จะจัดกำรสิ่งนี้อย่ำงไรดี
ให้ข้ำเผำมันเลยหรือไม่!”
นำงกล่ำวพลำงยกมือขึ้นมำร่ำยคำถำ ไฟนรกอันสว่ำงไสวจุด
ประกำยบนปลำยนิ้ว แดงรำวกับเลือด
อำจำรย์สืออวิ๋นรูม่ำนตำหดลง ยกมือขึ้นพลำงเอ่ย “ปู้ฉิว อย่ำ
เล่นไฟ”
น ้ำเสียงแฝงไว้ด้วยควำมกังวลและสั่นเครือเล็กน้อย
ฉินหลิวซีเอียงศีรษะ “ข้ำไม่ได้เล่น ข้ำจะเผำมัน ให้มันไม่ครบ
ชิ้นส่วน ดูว่ำจะยังสำมำรถซ่อนไม้เด็ดอยู่ได้หรือไม่” นำงมองไฟที่
ไหววูบไปมำ มีแสงสว่ำงพุ่งมำในหัว นึกอะไรบำงอย่ำงได้จึงเอ่ย “ท่ำน
กล่ำวถูกแล้ว กำรเล่นไฟมันไม่ดี”
นำงเก็บกระดูกพุทธะกลับไปไว้ที่เอวอีกครั้ง

อำจำรย์สืออวิ๋นถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก เอ่ย “ดังค ำกล่ำว
ที่ว่ำธรรมะย่อมชนะอธรรม เต๋ำนั้นสูงกว่ำมำรเสมอ ควำมชั่วร้ำยไม่
สำมำรถเอำชนะควำมดีได้ ท่ำนบ ำเพ็ญฝึกฝนจิตใจอย่ำงสบำยใจ
เถิด ทุกอย่ำงถูกก ำหนดไว้แล้ว”