คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 314 ครั้งนี้เขาทำเงินได้ไม่น้อย

เถิงเจาเต็มใจฝากตัวเป็นศิษย์ฉินหลิวซี ต่อให้เถิงเทียนฮั่นที่เป็น
พ่อจะไม่เต็มใจก็ต้องปล่อยมือ แต่กลับยืนกรานจะไปส่งบุตรชายที่
เมืองหลี
เถิงเทียนฮั่นเข้าใจดีว่านี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายสำหรับพวกเขา
สองพ่อลูกที่จะมีความสัมพันธ์อันอบอุ่น เมื่อเข้าสู่เมืองหลีแล้ว เกรง
ว่าอาจใช่เวลานานกว่าจะได้พบเถิงเจาอีกครั้ง
เมื่อฉินหลิวซีเห็นการยืนหยัดของเถิงเทียนฮั่นจึงไม่ได้ปฏิเสธ
อย่างไรเสียตัวเองก็ลักพาตัวบุตรชายของเขาไป คงจะไม่สามารถ
ปฏิเสธคำขอร้องเพียงเท่านี้ได้
เพียงแค่เข้าสู่สำนักของนางเท่านั้น ไม่ได้ตัดประสาทสัมผัสทั้ง
หกและเรื่องทางโลกสักหน่อย
ในเมื่อเถิงเทียนฮั่นจะไปส่ง เช่นนั้นก็ใช่ว่าจะไปก็ไปได้เลย สิ่งที่
ควรจัดเตรียมก็ต้องจัดเตรียม ซ ้ายังต้องเตรียมคนร่วมเดินทาง และสิ่ง
ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องเก็บข้าวของส่วนตัวของเถิงเจาด้วย
ฉินหลิวซีมองไปยังกล่องขนาดใหญ่หลายกล่อง มุมปากกระตุก
เอ่ย “ในเมื่อเขาฝากตัวเป็นศิษย์ข้าแล้ว ก็ย่อมต้องบำเพ็ญฝึกฝนกับ
ข้า ไม่จำเป็นต้องมีเครื่องประดับหยกใดๆ เพียงแค่เก็บเสื้อผ้าสีพื้นให้
เขาสักหลายๆ ชุดก็พอ”

ทุกคนตกตะลึง หันไปมองเถิงเจาอย่างทำตัวไม่ถูก จากนั้นก็หัน
ไปมองเถิงเทียนฮั่นกับท่านอาจารย์ฉีที่อบรมสั่งสอนเขาเสมอมา
ท่านอาจารย์ฉีกล่าวว่า “เขาเคยชินกับ…” ดฯฌซ,ฑ๊โฌฮฤ
“ความเคยชินเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น เมื่อไปถึงสถานที่ใหม่ ย่อม
ต้องฝึกความเคยชินและปรับตัวใหม่อีกครั้ง” ฉินหลิวซีมองไปยังเถิง
เจา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความหมายแอบแฝง
เถิงเจา “…”
“เช่นนั้นของกิน ของใช้ อีกทั้งยาล่ะ”
ฉินหลิวซีเอ่ย “เกรงว่าท่านจะลืมสถานะของข้า วิชาแพทย์ข้าก็รู้
ร่างกายของเขาย่อมมีอาจารย์อย่างข้าช่วยรักษาให้เขา แต่วัตถุดิบ
ยาก็นำไปด้วยเถิด ข้าจะได้ปรุงยาให้เขา”
อย่างไรเสียเมื่อกลับไปเมืองหลีก็ต้องซื้อ ตอนนี้มีเงินไม่มากนัก
เลี้ยงศิษย์สองคนในคราวเดียว ทุกอย่างต้องใช้เงิน จึงต้องคำนวณให้
ละเอียดมากขึ้น
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ฉินหลิวซีก็เอ่ยต่อไปอีกว่า “เงินของเจาเจามี
ทั้งหมดเท่าไหร่ เอาไปให้หมด”
ทุกคนหายใจไม่สะดวก สายตาที่มองไปยังฉินหลิวซีแฝงไว้ด้วย
ความไม่พอใจ
แม้แต่เถิงเจาก็มองไปยังฉินหลิวซี เถิงเทียนฮั่นยิ่งสูญเสียความ
สงบนิ่งที่ขุนนางระดับสูงควรมี ใบหน้าหล่อเหลาบูดเบี้ยวเล็กน้อย

จะว่าไปแล้วเจ้ารับลูกศิษย์ไว้เพื่อหาเงินเลี้ยงดูยามแก่ชรากระมัง
ฉินหลิวซียิ้มอย่างลำบากใจ “ร่างกายของเขาต้องได้รับการ
รักษาระยะยาว หากต้องการวัตถุดิบยาชั้นดี ก็ล้วนมีราคาแพงมาก
ข้ารับงานไม่มาก ซ ้ายังเป็นนักพรต เกรงว่าจะมีเงินใช้จ่ายไม่คล่อง
มือ”
ดูสิ เข้าร่วมสำนักของเขาแล้ว ยังต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองอีก
บ่าวรับใช้ตระกูลเถิงต่างก็มองไปทางคุณชายน้อย สายตาแฝงไว้
ด้วยความสงสาร อย่างไรเสียก็ยังไม่ได้ฝากตัวเป็นศิษย์ เช่นนั้นก็ไม่
ต้องไปหรอก อาจารย์สำนักนี้ดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ ซ ้ายังยากจนอีก
“แต่พวกเจ้าวางใจได้ ข้าเพียงแค่เงินไม่คล่องมือเป็นการชั่วคราว
ข้ามีความสามารถมาก หากรับงานตระกูลใหญ่ๆ เรื่องเงินก็ไม่ใช่
ปัญหา” ฉินหลิวซียิ้มเจื่อนๆ
ใครจะเชื่อเจ้า
เถิงเทียนฮั่นมองไปยังพ่อบ้าน กำชับให้เขาไปเปิดบัญชีที่ร้าน
ฝากเงินในต้าเฟิงทันที นำเงินไปฝากและนำตราประทับกลับมาด้วย
โนเวลพีดีเอฟ
ในเมื่อผู้เป็นอาจารย์พึ่งพาไม่ได้ เขาผู้เป็นพ่อก็ไม่ควรทำตัว
พึ่งพาไม่ได้ด้วย ต้องเตรียมเงินไว้ให้บุตรชาย
เถิงเทียนฮั่นมองดูใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของบุตรชาย ราวกับว่า
การให้เงินเพิ่มอีกสักหน่อยจะสามารถบรรเทาความรู้สึกผิดในใจได้

วั่งชวนยืนอยู่ข้างเถิงเจา เอื้อมมือไปจะจับมือของเขาพลางเอ่ย
“ศิษย์พี่ พวกเราต้องเชื่อมั่นในอาจารย์”
เถิงเจาหลบมือของนางแล้วไขว้หลังไว้
วั่งชวนไม่ได้โกรธ ใช้นิ้วเล็กๆ สองนิ้วจับที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ
วันต่อมา
ประตูด้านข้างของจวนเถิงเปิดออก ด้านนอกประตูมีองครักษ์และ
บ่าวรับใช้นำสิ่งของสำหรับเดินทางไกลมาไว้บนรถม้า
เหล่าโฉวยืนอยู่หน้ารถม้า มองดูความอลังการ คิดในใจว่า
‘อาจารย์ปู้ฉิวท่านนี้รู้จักวางแผนจริงๆ ตอนมากล่าวได้ว่าหัวเดียว
กระเทียมลีบ ตอนกลับกลับมีกระเป๋าเล็กกระเป๋าใหญ่ ซ ้ายังได้ลูก
ศิษย์อีกสองคน หนึ่งในลูกศิษย์นั้นได้นำทรัพย์สมบัติตระกูลไปด้วย’
ครั้งนี้เขาทำเงินได้ไม่น้อย
เถิงเทียนฮั่นเดินออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ด้านหลังคือฉินหลิว
ซีที่มีใบหน้ายิ้มแย้มและลูกศิษย์ใหม่อีกสองคน
ความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงเช่นนี้ รู้สึกไม่พอใจราวกับบิดาที่
ส่งบุตรสาวไปแต่งงาน
เถิงเทียนฮั่นรู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับ บุตรชายคนโตก็ไม่สามารถ
รั้งไว้ได้ จึงถูกคนอื่นพาตัวไปแล้ว
“ในที่สุดเจ้าก็ออกมาแล้ว!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น และมีคนพุ่งมาทางนี้