คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 357 เงินซื้อชีวิต

หลายวันก่อนเซี่ยชงเก็บถุงเงินได้ถุงหนึ่ง เป็นเงินจำนวนไม่น้อย
เดิมนึกว่าตนเองโชคดี ใครจะรู้ว่านับตั้งแต่เก็บเงินได้ เขากลับโชค
ร้ายในทุกๆ วัน แม้แต่เดินในเส้นทางธรรมดาก็ยังล้มลงไปโดยไม่มี
สาเหตุ โบราณว่าดื่มน ้าเย็นจนเสียวฟัน
ความโชคร้ายเล็กๆ น้อยๆ ก็ช่างเถิด เมื่อวานนี้ตอนที่เขาเดิน
ผ่านร้านร้านหนึ่ง ยันต์คุ้มภัยที่เขาได้มาจากร้านเฟยฉางเต๋า ปกติ
แล้วถูกเขาเก็บเอาไว้ตรงหน้าอก อยู่ดีๆ ก็ร้อนขึ้นมา เขารีบหยุดเดิน
แล้วหยิบมันออกมา ต่อมาพลันมีลูกธนูคมหนึ่งดอกพุ่งออกมาจาก
ร้านนั้น แทบเฉียดปลายจมูกของเขาไป
ลูกธนูปักเข้ากับประตูหน้าร้านฝั่งตรงข้าม ยันต์คุ้มภัยในมือของ
เขากลับมีไฟลุกขึ้นมา ไหม้สลายกลายเป็นผุยผง
เซี่ยชงมองลูกธนูที่ปลายธนูยังสั่นไหวดอกนั้น จากนั้นมองยันต์
คุ้มภัยที่เผาไหม้เป็นผงลอยละล่องไปทั่ว นึกถึงโชคร้ายในช่วงนี้ที่เกิด
ขึ้นมาไม่ขาด ตะโกนร้องเสียงดังออกมาอย่างอดไม่ได้ วิ่งตรงดิ่งไปยัง
ร้านเฟยฉางเต๋าทันที
หากเขาเดินก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ธนูดอกนั้นก็ปักทะลุเข้า
ที่ลำคอของเขาแล้ว ตายจนตายไม่ได้อีกแล้ว
เซี่ยชงวิ่งหวาดระแวงมาถึงร้านเฟยฉางเต๋าแต่ร้านกลับปิดอยู่
เขาไม่กล้าไปที่ใด หดตัวอยู่หน้าร้านตลอดทั้งคืน ไม่ง่ายกว่าจะรอ

จนถึงเวลาร้านเปิด ทว่าท่านอาจารย์ก็ไม่มา เขาก็ยังไม่กล้าไป รออยู่
หน้าประตู
ยามนี้ฉินหลิวซีมาแล้ว เซี่ยชงพุ่งตัวเข้าหาน ้าหูน ้าตาไหล
ขอร้องฉินหลิวซีให้ช่วยชีวิต
เขาโชคร้ายจนถึงขั้นเลือดตกยางออกแล้ว
ยามเข้ามาในเฟยฉางเต๋า เขายังคงตัวสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วย
ความตื่นตระหนก หนวดเคราบนใบหน้าไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่
ต้องเอ่ยถึงว่าโทรมเพียงใด
ฉินหลิวซีเห็นดังนั้นจึงให้เฉินผีมอบยันต์คุ้มภัยให้เขาหนึ่งแผ่น
เซี่ยชงดวงตาวาวขึ้น รีบคว้ากำเอาไว้แน่น มองไปยังฉินหลิวซี
อย่างน่าสงสาร กลืนน ้าลายก่อนจะเอ่ย “ท่านอาจารย์ ข้าเจอเรื่อง
แปลกประหลาดใดหรือ ยันต์ที่ท่านให้ก็ไหม้ไม่เหลือแล้ว หลบลูกธนู
แห่งความตายนั่นมาได้ หมายความว่าความซวยหายไปแล้วหรือไม่”
ฉินหลิวซียิ้มเย็น “เจ้ารับเงินซื้อชีวิตของคนอื่นมาแล้ว เจ้าไม่
ตาย จะเรียกว่าเงินซื้อชีวิตได้อย่างไร”
“ข้ามิได้รับมา” เซี่ยชงกระโดดขึ้นมา
ฉินหลิวซี “เจ้าบอกว่าเจ้าเก็บเงินได้ถุงหนึ่งมิใช่หรือ”
เซี่ยชงชะงักนิ่ง สีหน้าค่อยๆ ซีดขึ้น เอ่ยตะกุกตะกัก “ข้า ข้าเก็บ
ได้ระหว่างทาง ไหนเลยข้าจะรู้ว่ามันคือเงินซื้อชีวิตเล่า สวรรค์ ท่าน
อาจารย์ ข้าเก็บมาแล้วจริงๆ หากข้ารู้ ตีให้ตายข้าก็ไม่เก็บขึ้นมา

หรอก ท่านอาจารย์ท่านต้องช่วยข้านะขอรับ ที่บ้านข้ายังมีท่านแม่ที่
ข้าต้องเลี้ยงไปจนสิ้นชีวิต จะตายไม่ได้นะขอรับ”
เขาเอ่ยและเริ่มร้องไห้ขึ้นมา โนเวลพีดีเอฟ
เซี่ยชงเป็นคนเสเพล แต่เพราะเติบโตมากับมารดา ความเมตตา
นี้จึงยังไม่สูญสิ้น กตัญญูต่อนางเช่นกัน
“ไม่ต้องร้องไห้แล้ว” ฉินหลิวซีแคะหูอย่างหงุดหงิด เอ่ย “บุรุษตัว
ใหญ่ร้องห่มร้องไห้ น่ารำคาญนัก”
เซี่ยชงรีบยกมือปิดปาก น้อยใจยิ่งนัก เขาจะตายอยู่แล้ว ไม่ให้
ร้องไห้สักนิดเลยหรืออย่างไร
ฮือๆ
“เงินนั้นใช้หมดแล้วหรือ เก็บได้เมื่อใด ใช้ไปกับที่ใดบ้าง” ฉิน
หลิวซีเอ่ยถาม
เซี่ยชงกระอักกระอ่วน แต่เพื่อรักษาชีวิตจึงบอกเล่าถึงเงินที่เก็บ
มาได้ไปจนหมด “นอกจากซื้อเสื้อผ้าผ้าห่มในฤดูหนาวให้ท่านแม่ข้า
ซื้อของใช้ในบ้าน ก็ถูกข้าเอาไปพนันแพ้แล้ว”
เฉินผีเอ่ย “ดูชุดเจ้าสวมใส่ก็ไม่นับว่าร ่ารวย มีเงินมากมาย เจ้า
ไม่รู้จักเอาเงินไปต่อเงิน ก็เอาไปเล่นพนันจนหมดแล้ว แม่เจ้าไม่ตีเจ้า
จนขาหักไปเลยเล่า”

เซี่ยชงลูบจมูก “นี่เพราะข้าคิดว่าเก็บเงินได้แล้ว กำลังมีโชคดี
เข้ามา ผู้ใดจะรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้เล่า ท่านอาจารย์ เงินถุงเดียว จะซื้อ
ชีวิตข้าได้อย่างไร ดวงวันเกิดข้าก็ไม่เคยเปิดเผยให้ผู้ใด”
“นี่นับว่าเป็นการทดแทนชีวิต คิดว่าคนผู้นั้นคงป่วยหนักอยู่ได้
อีกไม่นาน จึงได้ใช้วิชามนต์ดำ เจ้าเก็บได้ ก็เท่ากับเจ้ารับเงินแล้ว
ยอมตายแทนอีกฝ่าย ดวงชีวิตเจ้าคืออะไร” ฉินหลิวซีเอ่ยถาม
เซี่ยชงเหงื่อตก รีบบอกดวงวันเกิดตนเอง
ฉินหลิวซียกนิ้วขึ้นมาคำนวณ เลิกคิ้ว หันมองใบหน้าเขาชัดๆ
เอ่ย “นอกจากยันต์คุ้มภัยของข้า เจ้ายังรอดตายอีกหนึ่งครั้ง เป็น
เพราะบุญกุศลที่เจ้าทำ”
เซี่ยชงส่งเสียงอ๋าขึ้นมา “บุญกุศลใดหรือขอรับ”
“หลังจากได้เงินนี้มาแล้ว เจ้าทำเรื่องดีๆ อะไร”
เซี่ยชงเอียงศีรษะครุ่นคิด เอ่ยขึ้นมาทันใด “ข้าจ่ายค่ายาให้สอง
แม่ลูกคู่หนึ่งนับหรือไม่”
มุมปากของฉินหลิวซียกขึ้น พยักหน้า
เซี่ยชงสูดหายใจ รีบเอ่ย “วันนั้นข้าเก็บเงินได้ กำลังจะไปบ่อน
พนัน ตอนที่เดินผ่านตรอกสือชุ่น เห็นสตรีผู้หนึ่งกำลังอุ้มเด็กน้อย
ป่วยใกล้ตายนั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูโรงหมอ พวกเขาไม่มีเงินจ่ายค่า
ยาสิบสองหยวน ข้าหัวร้อนขึ้นมาจึงช่วยจ่ายให้”

หลังจากนั้น เดิมเขากำลังจะไปโรงพนันแต่เกิดนึกถึงมารดาชรา
ขึ้นมา จึงรีบกลับไปซื้อของส่งไปที่บ้าน จากนั้นค่อยไปโรงพนัน ไม่
คิดว่าจะแพ้พนันจนเกลี้ยง ตอนนั้นยังรู้สึกเสียดายค่ายาสิบสองหยวน
อยู่เลย
“นี่คือบุญกุศลที่เจ้าสะสมเอาไว้ เป็นความเมตตาชั่วครู่ของเจ้า
ช่วยชีวิตของเจ้าเอาไว้” ฉินหลิวซีเอ่ย “ถ้าหากวันนั้นเจ้าไม่ได้ช่วย
สองแม่ลูกคู่นั้น เจ้าก็จะไม่ได้สะสมความดีนี้ ไม่มีทางหลีกเลี่ยงความ
ตายหนึ่งครั้งได้ ยิ่งไม่มีโอกาสได้เจอข้า”
คนตายไปแล้ว มีประโยชน์อะไร
เซี่ยชงนิ่งอึ้งตกใจ เอ่ยพึมพำ “ข้าเพียงเห็นว่าพวกเขาน่าสงสาร
ข้าเองก็ถูกมารดาเลี้ยงดูตัวคนเดียวจนเติบใหญ่ มองเห็นพวกเขา
แล้วนึกถึงตอนเด็กจึงคิดเข้าไปช่วย แต่ไม่คิดว่า…”
เฉินผีเอ่ยขึ้น “โชคดีเพียงหนึ่งเดียวของเจ้า ก็คือการกระทำที่มี
เมตตาของเจ้า ดังนั้นต่อไปต้องสะสมคุณความดีให้มาก”
เซี่ยชงเม้มริมฝีปาก
ฉินหลิวซีเอ่ย “ถุงที่ใส่เงินนั้นอยู่ที่ใด เจ้าทิ้งไปแล้วหรือไม่”
ดฯฌซ,ฑ๊โฌฮฤ
เซี่ยชงส่ายศีรษะ คลำบนตัว หยิบผ้าออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นไป
ให้ เอ่ยด้วยรอยยิ้มเขินอาย “ข้าเห็นว่าถุงนี้ยังใหม่ เอากลับไปให้ท่าน
แม่ปะใช้ได้”

เฉินผีกลอกตา “เจ้ากตัญญูเพียงนี้ ไยจึงไม่เอาเงินให้แม่เจ้าเก็บ
เล่า”
เซี่ยชงยิ้มเก้อเขิน
ฉินหลิวซีรับมา เอ่ย “นี่คือผ้าไว้ทุกข์ เจ้าดูไม่ออกหรือ”
เซี่ยชงเบิกตาโต
ฉินหลิวซีคลี่ผ้าออกเรียบๆ เห็นว่าในผ้ามียันต์ที่ถูกเขียนด้วย
เลือด ดูไม่เป็นมงคลอย่างยิ่ง
ตอนเซี่ยชงเก็บเงินมา เปิดออกเห็นก้อนเงินหลายก้อน อีกทั้งตั๋ว
เงินที่ถูกมัดด้วยด้ายแดงก็แกะออกทันใด เก็บเงินไว้ในถุง ไม่ได้
ตรวจดูอะไรมากมาย ตอนนี้เห็นยันต์นี้ แผ่นหลังเย็นวูบ ขมับมีเหงื่อ
ซึมออกมา
“นายท่าน นี่คือเลือดอะไรหรือขอรับ ไม่เหมือนชาดเลยขอรับ”
เฉินผีเองก็ดูด้วย
ฉินหลิวซีเอ่ย “คงจะเป็นเลือดแมวดำ”
แมวดำไม่เป็นมงคล เอามาเขียนยันต์มนต์ดำเช่นนี้เหมาะสมยิ่ง
แล้ว
“ท่านอาจารย์ เงินซื้อชีวิตนี้ข้าใช้ไปหมดแล้ว มนต์นี้ยังจะลบล้าง
ได้หรือไม่ ท่านต้องช่วยชีวิตข้านะ” เซี่ยชงถูมือพลางเอ่ย “ท่านแม่มี
ข้าเป็นลูกชายคนเดียวแล้ว ต้องอาศัยข้าดูแลยามแก่เฒ่า”

ฉินหลิวซีปลายตามองไป เอ่ย “มนต์นี้ทำลายได้ แต่เจ้าเองก็รู้
ร้านของข้าเปิดมาเพื่อทำการค้า ทำการค้าขาย ซื้อหนึ่งขายหนึ่ง”
นางโยนผ้าไว้ทุกข์โยนทิ้งไปบนโต๊ะ เอ่ย “ขอเพียงยี่สิบตำลึงเงิน
ข้าก็จะช่วยเจ้า ต้องเป็นเงินที่เจ้าหามาอย่างถูกต้องด้วย”