คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 390 คนท ำผิดแล้วกลับตัวเป็นคนดีมีค่ำมำกกว่ำทองค ำ

แม้ว่ำโจวหนิงจะยอมรับวิชำแพทย์ของฉินหลิวซีแล้ว แต่โจวเวย
ยังคงไม่วำงใจ ถำมฉินหลิวซีเกี่ยวกับกำรวินิจฉัยอำกำรอย่ำงละเอียด
ฟังไปฟังมำก็รู้สึกมึนงง แต่โดยรวมแล้วก็เข้ำใจ
แต่เข้ำใจก็ส่วนเข้ำใจ เขำเชื่อในค ำยืนยันของฉินหลิวซีว่ำจะ
หำยขำดภำยในสิบวันเพียงเสี้ยวเดียว
อำกำรป่วยของน้องสำว แม้แต่หมอหลวงเหลียงในวังที่เชี่ยวชำญ
ด้ำนโรคของสตรีก็ยังรักษำไม่หำย แต่หมอเต๋ำตัวน้อยอย่ำงอีกฝ่ำย
รักษำเพียงไม่กี่วันก็หำยแล้วหรือ
โจวเวยรับใบสั่งยำมำดู เอ่ยว่ำ “วัตถุดิบส ำหรับยำต้มกุยผีนั้น
ค่อนข้ำงง่ำย เพียงแต่ยำหย่ำงหรงนี้ ข้ำจ ำได้ว่ำมีเฉพำะที่ร้ำนยำ
ต ำหนักอำยุวัฒนะ หำซื้อได้ยำก”
ฉินหลิวซีไม่ได้เงยหน้ำขึ้น กล่ำวว่ำ “ลองไปถำมที่ร้ำนยำ
ต ำหนักอำยุวัฒนะ หำกซื้อมำได้ก็กิน หำกหำซื้อไม่ได้ก็ดื่มยำต้ม
หย่ำงหรงโสม”
โจวเวยมองนำงด้วยท่ำทำงครุ่นคิด
โจวหนิงคิดถึงค่ำรักษำจ ำนวนนั้นที่ขำดไปไม่ได้ ยิ้มพลำงเอ่ย
“ไม่ทรำบว่ำควรให้ค่ำรักษำเท่ำไหร่หรือ”
ฉินหลิวซีเงยหน้ำขึ้น ยิ้มพลำงกล่ำวว่ำ “แล้วแต่ท่ำนผู้ประเสริฐ”
หลังจำกหยุดไปครู่หนึ่ง ก็มองไปยังโจวเวย “คือว่ำ ห้องเต๋ำที่ใช้

ส ำหรับบ ำเพ็ญเต๋ำ เนื่องจำกมีกำรวำงค่ำยกล สิ่งนั้นต้องใช้จิต
วิญญำณเป็นอย่ำงมำก ดังนั้น…”
“เป็นเงินเท่ำไหร่”
“ยี่สิบต ำลึงต่อหนึ่งชั่วยำม”
“อะไรนะ” โจวเวยแทบจะดีดตัวขึ้นมำ “ยี่สิบต ำลึงต่อหนึ่งชั่ว
ยำม?”
เพียงแค่นั่งอยู่ในห้องนั้นก็ต้องเสียเงินยี่สิบต ำลึง นี่มันร้ำนเถื่อน
ชัดๆ ปล้นกันอย่ำงโจ่งแจ้ง
ฉินหลิวซียิ้มพลำงเอ่ย “ท่ำนผู้ประเสริฐคงไม่รู้ว่ำห้องเต๋ำของข้ำ
นั้นมีค่ำยกลรวบรวมจิตวิญญำณที่สร้ำงด้วยหินหยกชั้นดี กำร
บ ำเพ็ญเต๋ำในห้องนั้นมีประสิทธิภำพในกำรก ำจัดเสนียด ท ำให้จิตใจ
ปลอดโปร่งแจ่มใส ขจัดควำมเหนื่อยล้ำ ท่ำนผู้ประเสริฐก็ได้สัมผัสไป
แล้ว คำดว่ำคงจะมีควำมเข้ำใจอย่ำงลึกซึ้ง”
เจ้ำคุยโวอยู่กระมัง ขี้โม้จนแม้แต่วัวก็ถูกเจ้ำเป่ำลอยขึ้นฟ้ำไป
แล้ว ยังกล้ำบอกว่ำขจัดเสนียดจัญไรได้ ท ำไมไม่บอกไปเลยว่ำเมื่อ
นั่งอยู่ในนั้นเป็นเวลำนำนก็จะกลำยร่ำงเป็นเทพเซียนได้
แต่ก็มีควำมรู้สึกผ่อนคลำยไปทั้งตัวอยู่จริงๆ
“เดี๋ยวนะ ก่อนหน้ำนี้เจ้ำเรียกข้ำว่ำคุณชำยทุกประโยค เหตุใด
ตอนนี้จึงเรียกท่ำนผู้ประเสริฐเสียแล้ว” จู่ๆ โจวเวยก็ถือสำกับค ำเรียก
ขึ้นมำ

ฉินหลิวซี “ลัทธิเต๋ำเรียกผู้ศรัทธำทุกคนว่ำผู้ประเสริฐ”
โดยเฉพำะตอนที่ให้ค่ำน ้ำมันตะเกียง
โจวเวย “…”
เขำหยิบถุงเงินมำจำกมือบ่ำวรับใช้ ยื่นไปให้ “นี่เป็นเงินค่ำรักษำ
ส่วนหนึ่ง หำกอำกำรป่วยของน้องสำวข้ำหำยขำดแล้วจริงๆ จะตอบ
แทนอย่ำงหนักแน่นอน
ฉินหลิวซีไม่ดูเลยแม้แต่นิด รับมำแล้วส่งให้เฉินผี
ขณะนี้โจวหนิงยิ้มพลำงกล่ำวขึ้นมำว่ำ “เช่นนั้นวันมะรืนเมื่อข้ำ
กลับมำฝังเข็ม สำมำรถไปนั่งสมำธิที่ห้องเต๋ำนั้นได้หรือไม่”
“ย่อมได้”
มีค่ำน ้ำมันตะเกียงให้หำกไม่เอำก็นับว่ำโง่เต็มทน
โจวเวยเหลือบมองน้องสำว รู้สึกว่ำน้องสำวดูเหมือนว่ำจะสนิท
สนมกับท่ำนอำจำรย์มำกเกินไปแล้ว เพียงแค่ตรวจอำกำรไม่ใช่หรือ
จำกนั้นเขำก็มองไปยังฉินหลิวซี เมื่อเปรียบเทียบกับนักพรตเต๋ำ
ที่มีหนวดเครำสีขำวและผมหงอกคนอื่นๆ แล้ว ฉินหลิวซีนั้นรูปงำม
กว่ำไม่น้อย
หรือว่ำน้องสำวจะหลงใหลใบหน้ำนี้เข้ำให้แล้ว
โจวเวยสีหน้ำมืดครึ้ม
“น้องสำว พวกเรำควรไปได้แล้ว”

โจวหนิงพยักหน้ำแล้วหันไปคำรวะฉินหลิวซี
ขณะที่ทั้งสองคนก ำลังจะเดินออกไป ด้ำนนอกประตูก็มีคนเดิน
ท่ำมกลำงหิมะเข้ำมำ จึงหลบไปด้ำนข้ำง
“ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนอำจำรย์ ข้ำมำแล้ว”
ชำยผู้นี้หนวดเครำรกรุงรัง แก้มตอบ แต่งตัวค่อนข้ำงบำง แต่
ดวงตำกลับสดใสมีชีวิตชีวำ
ฉินหลิวซีเงยหน้ำขึ้นแล้วหันไปมอง
“ท่ำนอำจำรย์ ข้ำเอง เซี่ยชงไง” เซี่ยชงปัดผมที่กระจัดกระจำย
อยู่บนหน้ำผำกของเขำ ขยับเข้ำไปอยู่ตรงหน้ำฉินหลิวซี พยำยำมให้
นำงมองเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น
ฉินหลิวซีเอ่ย “ข้ำรู้ว่ำเป็นเจ้ำ”
เซี่ยชงดีใจ รีบหยิบกระเป๋ำผ้ำออกมำจำกอ้อมแขน วำงมันลงบน
โต๊ะด้วยมือที่สั่นไหว เอ่ยว่ำ “ท่ำนอำจำรย์ ข้ำหำเงินมำได้ยี่สิบต ำลึง
ตำมที่ท่ำนก ำชับแล้ว ล้วนเป็นเงินที่ข้ำหำมำทีละเล็กทีละน้อยอย่ำง
ยำกล ำบำก ล้วนอยู่ในนี่หมดแล้ว”
แกร๊งๆ
เขำเทกระเป๋ำที่มีเงินหยวนเป่ำห้ำต ำลึงสองแท่ง ซ ้ำยังมีเศษเงิน
เล็กๆ น้อยๆ และเหรียญทองแดง

“ข้ำลองนับดูแล้ว ทั้งหมดยี่สิบต ำลึง ไม่ขำดไปแม้แต่นิดเดียว
ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนรีบท ำพิธีปัดเป่ำมนต์ด ำชั่วร้ำยซื้อชีวิตอะไรนั่นให้
ข้ำด้วยเถิด”
ฉินหลิวซีเหลือบมองจ ำนวนเงินกองเล็กนั้น ก่อนจะเอ่ยว่ำ “หำ
มำได้อย่ำงไร”
“ก่อนอื่นข้ำท ำงำนอย่ำงหนักที่ท่ำเรือเป็นเวลำสองวัน เมื่อได้รับ
ค่ำจ้ำงมำจึงน ำมำใช้เป็นเงินทุน ซื้อสิ่งของบำงอย่ำง ท ำหำบสักอัน
แล้วน ำไปเร่ขำยในชนบท” เซี่ยชงเล่ำถึงประสบกำรณ์ที่เกิดขึ้น
ในช่วงนี้ให้ฟังอย่ำงละเอียด
กำรเป็นพ่อค้ำก็ไม่ได้ก ำไรมำกนัก แต่เขำเป็นคนรู้จักพูด เมื่อไป
ที่หมู่บ้ำน ค ำพูดหวำนๆ ของเขำท ำให้บรรดำสำวๆ และป้ำๆ เหล่ำนั้น
มำช่วยซื้อ จำกนั้นเขำก็ถือโอกำสถำมว่ำมีอะไรที่สำมำรถขำยได้อีก
จำกนั้นก็ซื้อมำจำกพวกเขำ แล้วน ำไปขำยหรือแลกเปลี่ยนที่หมู่บ้ำน
ถัดไป ด้วยวิธีนี้จะท ำให้ได้รับส่วนต่ำงของรำคำจำกกำรขำยต่อ แล้ว
ค่อยๆ สะสมเงินในมือได้มำกขึ้น
สิ่งที่ท ำให้เขำหำเงินได้มำกที่สุดคือเขำได้ผ้ำสองสำมผืนมำจำก
หมู่บ้ำน งำนทออย่ำงดี มีลวดลำยซับซ้อนและสวยงำม พอน ำไปขำย
ที่ท่ำเรือก็ท ำเงินได้ทั้งหมดสิบต ำลึง
มิเช่นนั้นเขำจะรวบรวมเงินยี่สิบต ำลึงนี้ในช่วงเวลำสั้นๆ ได้
อย่ำงไร นับว่ำมีโชคอยู่บ้ำง โนเวลพีดีเอฟ

“ไม่เลวเลยนี่นำ” ฉินหลิวซีเอ่ย “รู้สึกอย่ำงไรที่หำเงินได้”
เซี่ยชงยิ้มอย่ำงขมขื่น “เหนื่อย เหนื่อยมำกๆ รองเท้ำข้ำขำดไป
หลำยคู่แล้ว หำกไม่ใช่เพรำะท่ำนแม่ให้รองเท้ำข้ำมำ เกรงว่ำคง
จะต้องเดินเท้ำเปล่ำมำพบท่ำนอำจำรย์แล้ว
ขณะที่เขำพูดก็ขยับนิ้วเท้ำที่โผล่ออกมำนอกรองเท้ำผ้ำ
ฉินหลิวซีเหลือบมอง เอ่ย “นอกจำกเหนื่อยแล้ว ได้เดินไปตำม
ถนนและตรอกซอกซอยหำเงินมำเองอย่ำงยำกล ำบำก เก็บสะสมทีละ
น้อยแล้วก็น ำมำให้ข้ำเช่นนี้ ไม่ปวดใจหรือ”
“หำกบอกว่ำไม่ปวดใจนั้นเป็นเรื่องโกหก แต่ไม่ว่ำจะปวดใจแค่
ไหนก็เทียบไม่ได้กับชีวิตของข้ำ หำกไม่มีชีวิตแล้ว ต่อให้มีเงิน
มำกมำยแค่ไหนแล้วจะมีประโยชน์อะไร” เซี่ยชงยิ้มกว้ำง “แต่หำกยัง
รักษำชีวิตไว้ได้ ข้ำก็จะสำมำรถหำเงินได้มำกกว่ำยี่สิบต ำลึงไม่ใช่
หรือ”
“อ้อ ไม่ลองวำงบนโต๊ะพนันสักตั้ง ไม่แน่อำจจะมีโชคลำภ ดีกว่ำ
เจ้ำไปเดินตำมถนนในตรอกซอกซอยไม่ใช่หรือ”
เซี่ยชงรีบโบกมือ “ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนเลิกล้อข้ำเล่นได้แล้ว ข้ำไม่
กล้ำเล่นกำรพนันอีกแล้ว หำกโชคดีก็ชนะ แต่หำกโชคไม่ดี เงินที่หำ
มำอย่ำงยำกล ำบำกที่วำงไว้บนโต๊ะพนันก็จะไม่เหลืออะไรเลยไม่ใช่
หรือ น่ำปวดใจยิ่งกว่ำตอนนี้เสียอีก!”

สิ่งที่ส ำคัญที่สุดก็คือเมื่อเขำแบกสินค้ำกลับมำบ้ำนอย่ำง
ยำกล ำบำก แม้ว่ำแม่ของเขำจะเอำแต่บ่น แต่ในสำยตำกลับเต็มไป
ด้วยควำมสุข นำงดีใจที่เขำเติบโตแล้ว
“ท่ำนอำจำรย์ หลังจำกเหตุกำรณ์นี้ ข้ำไม่กล้ำเอำเงินไปพนัน
โดยไม่เกิดประโยชน์อีกต่อไป หลังผ่ำนเหตุกำรณ์นี้ไปแล้ว ข้ำก็ยังจะ
เป็นพ่อค้ำ เมื่อหำเงินได้แล้วค่อยไปสู่ขอภรรยำสร้ำงครอบครัวและมี
บุตร กำรมีภรรยำและบุตรที่ครอบครัวอบอุ่นเป็นสิ่งสวยงำมกว่ำสิ่งอื่น
ใดไม่ใช่หรือ” เซี่ยชงยิ้มพลำงเอ่ย “ดังนั้นท่ำนอำจำรย์ ท่ำนรีบลงมือ
เถิด ข้ำยังต้องกลับบ้ำนไปซ่อมอ่ำงซักผ้ำให้ท่ำนแม่”
“เจ้ำไปเถิด มนต์ด ำนั้นถูกท ำลำยไปนำนแล้ว”
เซี่ยชงตกตะลึง “ท ำลำยแล้ว?”
ฉินหลิวซีพยักหน้ำ “ท ำลำยไปตั้งแต่วันนั้นที่เจ้ำมำแล้ว มิ
เช่นนั้นในช่วงนี้เจ้ำจะไม่มีเรื่องร้ำยเลยแม้แต่นิดได้อย่ำงไร คงจะ
เสียชีวิตไปนำนแล้ว เพียงแต่ข้ำไม่บอกเจ้ำ แค่อยำกดูว่ำเจ้ำจะ
ปรับปรุงตัวได้หรือไม่ ตอนนี้ดูแล้ว แม้ว่ำเจ้ำจะเป็นคนไม่ดีแต่ก็ยัง
กลับตัวได้ จ ำค ำในวันนี้ของเจ้ำไว้ เมื่อเจ้ำเปลี่ยนใจและเริ่มต้นชีวิต
ใหม่ ต้องท ำมันให้ดี จำกนี้ไปจงตั้งใจท ำควำมดี ไม่ต้องถำมถึง
อนำคต ท ำควำมดีสะสมบุญ เจริญทั้งครอบครัวและลูกหลำน”
เซี่ยชงขอบตำร้อนผ่ำว นั่งลงค ำนับ “ขอบคุณอำจำรย์ที่ชี้น ำข้ำ
จะไม่ลืมบุญคุณที่ท่ำนอำจำรย์ช่วยชีวิตไว้เป็นอันขำด เมื่อประสบ

ควำมส ำเร็จในภำยภำคหน้ำ จะไปถวำยค่ำน ้ำมันตะเกียงที่อำรำมชิง
ผิงและส่งเสริมกิจกำรของท่ำนอำจำรย์อย่ำงแน่นอน”
ฉินหลิวซีมองดูเงินกองเล็กนั้นอีกครั้ง ให้เฉินผีไปน ำยันต์แคล้ว
คลำดมำมอบให้หนึ่งแผ่น “คนที่เคยท ำผิดแล้วกลับตัวเป็นคนดีมีค่ำ
มำกกว่ำทองค ำ ยันต์แคล้วคลำดนี้มอบให้เจ้ำ คุ้มครองให้เจ้ำแคล้ว
คลำดปลอดภัย”