คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 427 เป็นฝีมือสือเจินอีกแล้ว

อ ำเภอหลิงและเมืองหลีอยู่ไม่ไกลกัน ปลำเฉินเจียงของท้องถิ่น
เองก็ยอดเยี่ยม กว่ำจะได้มำสักครั้ง ย่อมต้องลิ้มรสดูสักหน่อย
ส่วนวัดหนี่ว์วำจะส ำคัญไปกว่ำกำรเติมท้องให้อิ่มได้อย่ำงไร
ไม่มีทำงอยู่แล้ว
พวกเขำกินปลำกันอย่ำงมีควำมสุข เพียงแต่ยังไม่ทันกินหมดก็
ต้องหยุดชะงัก
“ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนดูนั่น” เถิงเจำชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่ชั้นล่ำง
พลำงขมวดคิ้ว พวกนั้นไม่ใช่กลุ่มคนที่ก ำลังจะตำยเมื่อวันก่อนหรือ
ฉินหลิวซีมองตำมสำยตำของเขำ เมื่อเห็นชำยร่ำงผอมสวมเสื้อ
คลุมสีม่วงทองทำแป้งหนำๆ ผู้นั้นแล้วนำงก็หรี่ตำลง
“อะไรกันหรือ” เฟิงซิวยื่นหน้ำมองลงไป เมื่อมองเห็นพวกเสเพล
เกรพวกนั้นแล้ว ก็ส่งเสียงจิ๊ปำกออกมำด้วยควำมรังเกียจ “พวกขี้เหร่
นี่มีอะไรน่ำมองกัน หำกจะมองบุรุษ มองข้ำก็ได้”
ฉินหลิวซีกลอกตำใส่เขำทันที “ท่ำนมองคนที่สวมชุดม่วงนั่นสิ
มองออกหรือไม่”
เฟิงซิวไม่อยำกจะมองสักนิด ของขี้เหร่พรรค์นั้น ให้มองนำนๆ ก็
ระคำยตำ อะไรกัน

ทว่ำเมื่อฉิวหลิวซีเอ่ยเช่นนั้น ย่อมแปลว่ำพบอะไรบำงอย่ำง ไม่
แน่นำงอำจจะก ำลังทดสอบเขำอยู่ก็ได้
เฟิงซิวตั้งใจมอง หำกมองให้ดีก็จะเห็นว่ำดวงตำของเขำมีแสงสี
แดงเพลิงวำบผ่ำน เขำเปิดดวงตำปีศำจแล้ว
พอมองไป เขำก็เห็นสิ่งผิดปกติ “พวกอำยุสั้นนี่ท ำไมยังมีชีวิตอยู่
อีก? โหงวเฮ้งเขำก็อำยุสั้น ร่ำงกำยเขำก็ถูกล้วงจนกลวงไปหมดแล้ว
อยู่ตั้งไกลขนำดนี้ ข้ำยังได้กลิ่นอำยแห่งควำมตำยเลย เขำต้องตำย
ไปนำนแล้วสิถึงจะถูก”
เถิงเจำ “…”
ปีศำจเฒ่ำปำกคอเรำะรำยยิ่งกว่ำอำจำรย์อีก
ฉินหลิวซีเยำะ “มีคนต่ออำยุให้เขำ”
คนตรงหน้ำมิใช่ใคร แต่เป็นหม่ำเซี่ยวเว่ยบุตรชำยเพียงคนเดียว
ของบ้ำนนำยอ ำเภอหม่ำที่ฉินหลิวซีเคยปฏิเสธกำรรักษำไปก่อนหน้ำ
นี้
หม่ำเซี่ยวเว่ยถูกผีสำวหลำยตนและผีทำรกตนหนึ่งตำมรังควำน
เขำจะต้องตำยไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่ำนมำจึงจะถูกต้อง แต่ตอนนี้เขำกลับ
ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้เป็นอะไรเลย ส่วนข้ำงกำยเขำก็สะอำดสะอ้ำน
ไม่เห็นมีวิญญำณแค้นตนไหนอีก
และบนร่ำงของหม่ำเซี่ยวเว่ยยังมีปรำณที่เป็นของคนอื่น มีคนเอำ
ชีวิตของคนอื่นมำต่ออำยุเขำ

วิญญำณแค้นหำยไป และเขำก็ได้ยืดอำยุขัย แย่แล้ว วิญญำณ
แค้นพวกนั้นอำจถูกกักขังไว้
“คนบำปเช่นนี้ยังมีคนต่ออำยุให้เขำอีก ใครมันคิดไม่ได้เพียงนั้น
ไม่กลัวว่ำจะถูกฟ้ำผ่ำเอำบ้ำงหรือ” เฟิงซิวส่ำยหน้ำ ตรำบใดที่ยึดมั่น
ในควำมยุติธรรม จะไม่มีทำงท ำลำยกฎแห่งกรรมอย่ำงนี้ หำกเกิด
อะไรขึ้น ก็จะต้องรับผลสะท้อนอย่ำงแน่นอน
ฉินหลิวซีเอ่ย “ตรำบใดที่รำงวัลตอบแทนมำกพอ ย่อมมีคนไม่
กลัวตำยอยู่เสมอ”
นำงเคำะโต๊ะเบำๆ แล้วเอ่ย “อ ำเภอหลิงนี่น่ำสนใจนะ มีวัดหนี่ว์วำ
นั่น แล้วยังมีคนที่สำมำรถต่ออำยุให้สวะเช่นนี้ได้ด้วย เก่งกล้ำ
สำมำรถจริงๆ”
“เลวไม่เปลี่ยนเลย” เถิงเจำมองกลุ่มของหม่ำเซี่ยวเว่ยที่ก ำลัง
หยอกล้อนำงคณิกำด้วยสำยตำรังเกียจ
ฉินหลิวซีเคำะโต๊ะ ก่อนจะหันไปดุเฟิงซิว “รีบไปยุ่งเรื่องชำวบ้ำน
สิ”
เฟิงซิว “ไม่ได้สิ ปลำนี้ถ้ำไม่รีบกินอีกจะเย็นแล้วนะ…ได้ๆๆ ข้ำท ำ
ให้บรรพชนอย่ำงท่ำนไม่พอใจไม่ได้จริงๆ”
เขำหยิบตะเกียบขึ้นมำแล้วโยนลงไปที่หม่ำเซี่ยวเว่ยทันที

ตะเกียบไม่ได้หนักอะไร เฟิงซิวแค่ขว้ำงลงไปส่งๆ เท่ำนั้น แต่
ตะเกียบนั้นกลับเหมือนมีควำมคิดของมันเอง ตกลงบนปลำยจมูก
ของหม่ำเซี่ยวเว่ยเข้ำอย่ำงจัง จนท ำให้เขำสะดุ้งโหยง
“โอ๊ะ ตะเกียบของข้ำ” เฟิงซิวแสร้งพุ่งตัวไปที่รำวบันได แถมยัง
ยื่นมือออกไปท ำท่ำเหมือนจะคว้ำตะเกียบไว้ด้วย
เสียงอุทำนปลอมๆ ของเขำท ำให้ขนของเถิงเจำลุกซู่
ฉินหลิวซีจับขำของตนเองไว้ พยำยำมอดกลั้นให้ตัวเองไม่เตะ
เขำลงไป
ส่วนคนกลุ่มนั้นที่อยู่ชั้นล่ำง หม่ำเซี่ยวเว่ยได้ยินเสียงนั้นแล้ว ก็
เงยหน้ำขึ้นมอง รูม่ำนตำหดเล็กลงทันที
คนงำมที่อยู่ชั้นบนนั่นสวมชุดสีแดงเพลิงทั้งตัว ผมด ำหล่นลงมำ
ปอยหนึ่ง ใบหน้ำหล่อเหลำรำวกับปีศำจ ดวงตำแคบยำวนั้นดึงดูดจับ
ใจคนยำมมองดูผู้คน
“งำม งดงำมมำก” ลิ่วล้อที่ติดตำมด้ำนหลังหม่ำเซี่ยวเว่ยน ้ำลำย
ไหลลงจำกมุมปำก
หัวใจของหม่ำเซี่ยวเว่ยเต้นรัวเร็ว เขำเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่รู้ตัว
ขอถำมหน่อยเถิดว่ำ ใครจะต้ำนทำนเสน่ห์ของจิ้งจอกได้?
เฟิงซิวยิ้มเยำะ เขำจงใจมองหม่ำเซี่ยวเว่ยรำวกับจงใจ จำกนั้นก็
นั่งลงบนเก้ำอี้รออย่ำงสงบ

ฉินหลิวซีมองเขำเหมือนจะยิ้มก็ไม่เชิง “ไม่เลว พลังปีศำจล่อลวง
คนลึกล ้ำมำก ตำยเรียบทั้งบุรุษสตรี!”
“ดูพูดเข้ำสิ ท่ำนยังเป็นคนอยู่หรือไม่ ถ้ำไม่ใช่เพรำะท่ำน ข้ำจะ
ยอมเสียสละรูปร่ำงหน้ำตำของข้ำหรือ” เฟิงซิวขึงตำใส่นำง สองมือ
วำงลงบนหน้ำอกตนเอง “ข้ำยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่นะ”
เถิงเจำรู้สึกหนำวสะท้ำนขึ้นมำทันที ปีศำจใหญ่เป็นเช่นนี้กัน
หมดเลยหรือ
“เอำเถิด หยุดเล่นละครเถิด เขำมำแล้ว” ฉินหลิวซีมองไปทำง
บันได
หม่ำเซี่ยวเว่ยเดินเข้ำมำพร้อมกับลิ่วล้อของเขำอย่ำงที่คำดไว้
สำยตำคู่นั้นติดตรึงอยู่ที่เฟิงซิวด้วยควำมหลงใหล
“คนงำม…”
เฟิงซิวมองดวงตำที่เต็มไปด้วยควำมปรำรถนำคู่นั้น เกือบจะ
ส ำรอกปลำออกมำแล้ว เขำเลิกเสแสร้ง ก่อนจะกะพริบตำ แล้วก็มีแสง
แปลกๆ วำบขึ้น “งำมกับมำรดำเจ้ำสิ อย่ำมำพูดอะไรให้ข้ำขยะแขยง
ถำมอะไรเจ้ำก็ตอบมำ”
ทันใดนั้นหม่ำเซี่ยวเว่ยก็ตะลึงงั้นไปเล็กน้อย และพยักหน้ำ
ฉินหลิวซีหันหน้ำและถำมเข้ำประเด็นทันที “ใครต่ออำยุให้เจ้ำ”
หม่ำเซี่ยวเว่ยหันกลับมำด้วยสำยตำว่ำงเปล่ำ “ผู้วิเศษสือเจิน”

สีหน้ำของฉินหลิวเย็นเยียบขึ้นมำทันที
บังเอิญอย่ำงนั้นเชียว เป็นฝีมือของผู้วิเศษสือเจินผู้นั้นอีกแล้ว?
“นำงเป็นคนปรำบวิญญำณแค้นที่อยู่ข้ำงกำยให้เจ้ำหรือ”
หม่ำเซี่ยวเว่ยดูหวำดกลัวเล็กน้อยรำวกับว่ำเขำตกใจอะไรสัก
อย่ำง จำกนั้นก็ผ่อนคลำยและยิ้มอย่ำงชั่วร้ำย “ท่ำนปรมำจำรย์ร้ำย
กำจมำก จับพวกนำงทั้งหมด แล้วทุบตีจนวิญญำณแตกสลำย เหอะๆ
สมน ้ำหน้ำ ใครใช้ให้พวกนำงกล้ำมำรังควำนข้ำเล่ำ”
เฟิงซิวรู้สึกรังเกียจ “ตบปำกตัวเอง แรงๆ หน่อย”
เพียะๆๆ
หม่ำเซี่ยวเว่ยโบกมือตบตัวเองทันที หลังจำกตบไปหลำยที เขำก็
มองดูมือที่ไม่สำมำรถควบคุมได้ของตัวเอง ดวงตำเบิกกว้ำงด้วย
ควำมหวำดกลัว
“หยุด”
หม่ำเซี่ยวเว่ยหน้ำบวม เขำผงะถอยหลังไปสองสำมก้ำว แล้วมอง
พวกเขำด้วยสำยตำหวำดกลัว “พวกท่ำน?”
“ขอถำมอีกครั้ง สือเจินนั่นต้องกำรรำงวัลอะไรตอบแทนที่ต่ออำยุ
ให้เจ้ำ” ฉินหลิวซีถำม

เดิมทีหม่ำเซี่ยวเว่ยไม่อยำกเอ่ย แต่ปำกของเขำกลับเอ่ยออกมำ
แต่โดยดี “ทองค ำหนึ่งพันต ำลึงและเด็กหญิงพรหมจำรีที่อำยุยังไม่ถึง
สิบขวบเก้ำคน”
ปัง
ฉินหลิวซีตบโต๊ะอย่ำงแรง
เฟิงซิวเองก็มีสีหน้ำเข้มขึ้น “พวกเจ้ำไปเอำเด็กผู้หญิงพวกนั้น
มำได้อย่ำงไร”
“ครอบครัวชำวนำมีเด็กผู้หญิงที่ไม่มีค่ำถมไป แค่ให้เงินไม่กี่
ต ำลึง ก็เอำคนมำให้แล้ว บำงคนไม่ยินยอม ก็บอกว่ำส่งไปเป็นเซียน
รับใช้ของเจ้ำแม่ประทำนบุตร ต่ำงก็ยินดีกันหมด” หม่ำเซี่ยวเว่ยปิด
ปำกตน ตัวสั่นอย่ำงรุนแรง
“ไปให้พ้น!”
หม่ำเซี่ยวเว่ยพำลิ่วล้อของเขำออกไปทันที เมื่อคนทั้งกลุ่มออก
จำกร้ำนอำหำรไปแล้ว พอสติแจ่มชัดก็ไม่รู้เลยว่ำเมื่อครู่นี้พวกเขำท ำ
อะไรลงไป
“คุณชำยหม่ำ หน้ำท่ำนเป็นอะไร”
หม่ำเซี่ยวเว่ยกุมใบหน้ำที่บวมแดงของเขำ ดวงตำเขำพลันเบิก
กว้ำง แย่แล้ว ดูเหมือนว่ำเขำจะเอำเรื่องปรมำจำรย์สือเจินไปบอกคน
อื่น
หม่ำเซี่ยวเว่ยรีบกลับบ้ำนทันที

“ท่ำนอำจำรย์ จะปล่อยเขำไปอย่ำงนี้หรือ” เถิงเจำแปลกใจ
เล็กน้อยที่ฉินหลิวซีปล่อยหม่ำเซี่ยวเว่ยไป
ฉินหลิวซีเอ่ยอย่ำงเย็นชำ “จะท ำลำยวิชำต่ออำยุบนตัวเขำไม่ได้
หำกมันถูกท ำลำย สือเจินผู้นั้นจะต้องรู้ตัวและตอบโต้ วำงใจเถิด
พอสือเจินจบสิ้น วิชำบนตัวของหม่ำเซี่ยวเว่ยก็จะจบสิ้นไปด้วย ถึง
ตอนนั้นเขำจะต้องตำยอย่ำงแน่นอน ก็ปล่อยให้เขำหำยใจต่อไปอีก
หน่อย เรำไปวัดหนี่ว์วำกันเถิด”