คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 680 แผลหน้าผี คนหน้าซื่อใจคด

เมื่อเหยียนฉีซานเห็นแผลหนองที่อยู่ด้านหลังจังหัวพลันตกใจ
จนขาสั่น และเมื่อได้ยินฉินหลิวซีเอ่ยถึงเรื่องตบหน้าก็หนังหน้า
กระตุกขึ้น มุมปากขยับเล็กน้อย
“นี่ นี่มัน…” เหวินฝู่หลินที่อายุปูนนี้ก็ยังตกใจจนแทบจะเป็นลม
เมื่อจังหัวเห็นพวกเขามีท่าทางเช่นนี้ ก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ เอ่ย
“น้องหญิง เกิดสิ่งใดขึ้นหรือ แผลของข้าเป็นอะไรหรือ”
เหวินจิ่นซูปลายนิ้วสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“กระจก ไปเอากระจกมา”
เมื่อจังหัวเห็นว่าพวกเขาไม่ขยับ จึงลงจากเตียงด้วยตัวเอง มาที่
หน้ากระจกทองแดงแล้วหันกลับไปมองดู สีหน้าหวาดกลัวเป็นอย่าง
มาก ใบหน้าที่ซูบผอมพลันเปลี่ยนสีทันที กวาดกระจกทองแดงลงบน
พื้น ร้องอย่างบ้าคลั่งว่า “เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”
เดิมทีแผลหนองขนาดใหญ่นั้นเน่าเปื่อยอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เต็มไป
หนองพุพอง แต่นี่ยังไม่เท่าไหร่ แผลหนองกำเริบรุนแรงอย่าง
กะทันหัน ความร้ายแรงไม่เพียงแค่นี้
แต่สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวนั้นไม่ใช่แผลที่มีหนอง แต่ก้อน
เนื้อของแผลกลับก่อตัวเป็นรูปร่างเหมือนใบหน้าคน โดยที่มีตา หู
จมูก ปากครบ ซ ้ายังอ้าปากพะงาบๆ อีกด้วย ราวกับมีฟันสองซีก

นี่ยังเรียกว่าแผลหนองอยู่หรือ เป็นโรคร้ายชัดๆ
เหวินฝู่หลินปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยอ่านตำราของนักปราชญ์
มาหลายเล่มก็ยังไม่กล้าสาบานว่านี่เป็นเพียงอาการป่วยร้ายแรง
น่าขันเกินไปแล้ว ในใต้หล้านี้มีอาการป่วยรุนแรงใดบ้างที่
บาดแผลกลายเป็นใบหน้าคน
“ท่าน ท่านเจ้าอาวาสน้อย อาการป่วยร้ายแรงของเขามันคือ
อะไรกัน ก่อนหน้านี้สองวันก็ไม่ใช่เช่นนี้ เหตุใดจึงแย่ลงกว่าเดิม” เห
วินฝู่หลินมองไปยังฉินหลิวซีซึ่งเป็นคนเดียวในห้องที่ยังคงมีใบหน้า
สงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง ขยับเข้าไปใกล้นางโดยไม่รู้ตัว
แม้ว่าเด็กคนนี้จะอายุยังน้อย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับแผลที่น่ากลัว
เช่นนี้ก็ยังคงสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแค่เห็นจิตใจเช่นนี้ก็
ทำให้หลายคนรู้สึกละอายใจ
เหยียนฉีซานพลันได้สติกลับมา เดินไปข้างกายฉินหลิวซี
เช่นกัน ถามว่า “เขาไปทำบาปมาหรือ”
เหวินฝู่หลินได้ฟังดังนั้นก็โมโหจนแทบจะยืนไม่อยู่ เหยียนฉีซาน
ถูกทำให้ตกใจจนโง่ไปแล้วหรือ เหตุใดจึงได้พูดจาหยาบคายเช่นนี้
ฉินหลิวซียืนเอามือไขว้หลังพลางมองจังหัวที่หมดอาลัยตาย
อยากเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ย “แผลหน้าผี หากจะบอกว่าไปทำบาปมา ก็
ได้เช่นกัน”

เหวินฝู่หลิน “?”
เขามีสีหน้ามืดครึ้ม
เหยียนฉีซานรู้สึกเจ็บปวดที่ใบหน้าเล็กน้อย
เป็นไปตามคาด ความรู้สึกหนังหน้าตึงเมื่อก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่า
ไม่ใช่เรื่องดีอะไร อย่างที่คาดไว้ ถูกนางตบหน้าเข้าให้จริงๆ เจ็บปวด
มากทีเดียว
เขากลับไม่ได้คิดว่าฉินหลิวซีกำลังพูดเรื่องไร้สาระ ประการแรก
เป็นเพราะเขารู้ถึงความสามารถของนางเป็นอย่างดี นางยังเคยพา
เขาเดินผ่านสถานที่อย่างเส้นทางหยิน ยังจะมีอะไรที่มองไม่ออกอีก
อีกอย่างเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นแผลหนองเช่นนี้มาก่อน แต่แผล
ใครจะไปมีรูปร่างหน้าตาเหมือนคน
มีจังหัวเพียงผู้เดียวเท่านั้น
ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเขาเป็นปัญญาชนที่เคยเล่าเรียนตำราและเห็น
โลกกว้าง คนทั่วไปที่เห็นแผลนี้ เกรงว่าในใจคงจะสงสัยว่าคนผู้นี้ไป
ทำสิ่งที่ผิดต่อศีลธรรมมาหรือไม่ มิเช่นนั้นเหตุใดจึงได้มีสิ่งที่น่ากลัว
โผล่ขึ้นมาเช่นนี้
แผลหน้าผี เพียงแค่ได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

ในที่สุดเหวินจิ่นซูก็สงบสติอารมณ์ของจังหัวลงได้ เมื่อได้ยิน
คำพูดของฉินหลิวซี ในใจก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เอ่ยว่า “แผล
หน้าผีคืออะไรกัน”
ฉินหลิวซีกลับมองไปยังจังหัว เอ่ย “ในใจจังจวี่เหรินคงจะรู้ดีว่า
ใบหน้านี้เป็นของใคร”
ทันใดนั้นรูม่านตาของจังหัวก็หดแคบลง หลบสายตาเล็กน้อย
เอ่ยกับเหวินจิ่นซูว่า “น้องหญิง ข้าเวียนหัวเล็กน้อย อยากพักผ่อน
แล้ว พรุ่งนี้ค่อยเชิญหมอท่านอื่นมาตรวจเถิด ต้องขอโทษท่าน
อาจารย์เหยียนด้วย”
การไล่แขกและปฏิเสธการวินิจฉัยของฉินหลิวซี หากไม่ใช่
เพราะรู้อยู่แก่ใจแล้วจะเป็นอะไร
เหยียนฉีซานมองไปยังสหายเก่า อยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่
กลับเอ่ยไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เหวินฝู่หลินขมวดคิ้ว มองสลับกันระหว่างกับจังหัวกับฉินหลิวซี
เหวินจิ่นซูได้รับการเลี้ยงดูมาในฐานะบุรุษตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเห็น
ว่าจังหัวไล่แขก ในใจรู้สึกมืดมนเล็กน้อย จากนั้นก็มองฉินหลิวซี
พลางเอ่ย “ท่านเจ้าอาวาสน้อย ขอท่านโปรดอธิบายอย่างชัดเจน
สามีของข้าเพียงแค่เจ็บปวดขึ้นมากะทันหัน แต่ท่านกลับพูดจาเสีย
มารยาท อะไรคือการทำบาป”

“คนที่ตายอย่างอยุติธรรมย่อมมีความแค้นมาก ดังนั้นจึงไปแก้
แค้นคนที่ทำให้เขาตายอย่างอยุติธรรม การแก้แค้นมีหลายวิธี
อย่างเช่นการฝังความแค้นไว้บนร่างกายของอีกฝ่าย อาศัยร่างกาย
ของอีกฝ่ายหล่อเลี้ยงวิญญาณ อย่างเช่นตอนนี้ แผลนี้มีมานานแล้ว
เพียงแต่ตั้งแต่ปรากฏขึ้นมาจนถึงตอนนี้ เมื่อผ่านไปเป็นเวลานาน มัน
ก็ค่อยๆ โตขึ้นทีละน้อย จังจวี่เหรินมีความสามารถโดดเด่น ทั้งยังกิน
มังสวิรัติ ร่างกายนี้จึงกลายเป็นแหล่งในการหล่อเลี้ยงวิญญาณชั้นดี
กระทั่งความขุ่นเคืองของวิญญาณนี้เพิ่มพูนขึ้น ก็เลยมีรูปร่างเป็น
ใบหน้าของคนขึ้นมา” ฉินหลิวซีเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “แผลของจังจวี่
เหรินมีมานานแค่ไหน แม่นางเหวินคงจะรู้ดี”
เหวินจิ่นซูใจเต้นแรง
มีนานแค่ไหนแล้วนั้นแน่นอนว่านางรู้ดี ตอนที่แต่งงานกันก็เคย
เห็นแล้ว ตอนนั้นก็เป็นเพียงแค่เม็ดเล็กๆ เท่าเมล็ดถั่ว เนื่องจากว่าไม่
เจ็บและไม่คัน จังหัวจึงไม่ได้สนใจ
แต่ถั่วเม็ดนั้นก็โตขึ้นทุกปี ดื่มยาต้มบรรเทาอาการอักเสบมาโดย
ตลอด แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ แผลนี้เริ่มส่ง
กลิ่นเหม็นและเป็นหนองจึงได้ทำให้พวกเขาตื่นตระหนก หาหมอมา
นับไม่ถ้วนแต่ก็ไม่ดีขึ้น
ตอนนี้ฉินหลิวซีกลับบอกว่านั่นไม่ใช่แผลหนองธรรมดาทั่วไป
เป็นแผลหน้าผีซึ่งมีวิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรมมาล้างแค้นงั้นหรือ

“ไร้สาระ!” เหวินฝู่หลินข้องใจเป็นคนแรก “ขงจื้อไม่สอนเรื่อง
อำนาจลี้ลับ วิญญาณตายอย่างอยุติธรรมอะไรกัน นี่มันก็แค่เรื่องงม
งาย ไร้สาระ”
เอาแล้ว อารมณ์ร้ายของสหายเก่ามาช้าแต่มาแน่
ศีรษะของเหยียนฉีซานมึนตึบไปหมด ดึงแขนเสื้อของเหวินฝู่
หลิน
“เจ้าดึงข้าทำไม เหล่าเหยียน เพราะข้าเชื่อเจ้าจึงได้ให้เจ้าพาคน
มาตรวจอาการบุตรเขยของข้า แต่เจ้าฟังสิว่านางเอ่ยว่าอะไร หล่อ
เลี้ยงวิญญาณ ความขุ่นเคืองอะไรก็ไม่รู้ พูดจาเหลวไหลชัดๆ!” เหวิน
ฝู่หลินสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ
เหยียนฉีซานสีหน้ามืดครึ้ม เอ่ย “ก็ข้าได้ยินมาว่าบุตรเขยของ
เจ้าป่วยมาเป็นเวลานานแล้วก็ยังรักษาไม่หาย ท่านเจ้าอาวาสน้อย
ผ่านมาที่นี่พอดี ก็เลยเชิญนางมาด้วยความหวังดี เหตุใดเจ้ากล่าว
เช่นนี้ ก่อนหน้านี้ข้าบอกไว้ว่าอย่างไรเจ้าลืมแล้วหรือ”
“ลืมแล้ว ลืมหมดแล้ว! ข้ารู้แค่ว่านางกำลังพูดจาเหลวไหล” เห
วินฝู่หลินเอ่ยด้วยความโกรธ
เหยียนฉีซานเองก็โมโหเช่นกัน “เจ้ามันไม่มีเหตุผล เราไม่มีอะไร
ต้องคุยกันแล้ว ท่านเจ้าอาวาสน้อย พวกเราไปกันเถิด อย่างไรเสียก็
รักษาไม่หาย” หลังจากหยุดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ในฐานะที่เป็น
สหายเก่ากันมา ข้าจะเตือนเจ้าสักหนึ่งประโยค ในเมื่อท่านเจ้าอาวาส

น้อยเอ่ยเช่นนี้ เช่นนั้นก็ต้องเป็นปัญหาของเขาอย่างแน่นอน หมอ
ทั่วไปย่อมไม่สามารถรักษาแผลหน้าผีนี้ได้ เจ้าควรจะไปหาภิกษุหรือ
นักพรตมาไล่ผีจับวิญญาณเสียแต่เนิ่นๆ เหอะ!”
เขาดึงฉินหลิวซีแล้วกำลังจะเดินออกไป
ฉินหลิวซีเอ่ย “ท่านอาจารย์เหยียนพูดถูก หมอทั่วไปรักษาแผล
หน้าผีนี้ไม่ได้ หากอยากรักษาหาย ต้องเชิญนักพรตเต๋าหรือภิกษุ
เขาไม่ได้เป็นโรคร้าย แต่เป็นเพราะวิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรม
ต้องการแก้แค้น จังจวี่เหริน กฎของสวรรค์มีการเวียนว่ายตายเกิด
เจ้าทำอะไรไว้ล้วนถูกบันทึกไว้ในใบกรรม ชดใช้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับ
เวลาแล้ว แผลหน้าผีมีฟันออกมาแล้ว ต่อไปเขาก็จะกัดกินเนื้อของ
เจ้าเป็นแน่ นั่นจึงจะเป็นการทรมานทั้งเป็น หากข้าเป็นเจ้า ก็จะ
กลับไปตระกูลจังอย่างบริสุทธิ์ใจเพื่อสารภาพผิดและชดใช้บาป มิ
เช่นนั้น…”
จังหัวมีบาปการฆ่าติดตัว
คนที่เขาฆ่าคือใครก็ตามที่ปรากฏอยู่ที่หลังของเขา ใบหน้าที่ดู
เด็กนั่น บวกกับเหตุการณ์ลักพาตัวของเขาในตอนนั้น มีความ
เป็นไปได้ที่จะเป็นพี่ชายซึ่งเป็นบุตรชายภรรยาเอกของเขาผู้นั้นถึง
แปดเก้าในสิบส่วน
หลังจากที่ฉินหลิวซีเอ่ยจบก็เดินออกไป

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู นางมองไปยังเหยียนฉีซาน เขารีบยกมือ
ขึ้นพลางเอ่ย “เดี๋ยวข้าตบหน้าเอง”
เพียะ
ถ่อมตนอะไรกัน ถุย ก็เป็นเพียงแค่คนหน้าซื่อใจคดที่แสร้งทำตัว
มีศีลธรรม เขาตาบอดไปแล้ว