คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 702 ผ่าท้องเอาเด็กออก

คำพูด ‘โหดร้าย’ ของฉินหลิวซี ทำให้ผู้คนในห้องคลอดต่าง
ตะลึงงัน ใบหน้าซีดขาวกันหมด
นี่ ไม่เท่ากับว่าจะเอาหนึ่งร่างสองชีวิตเลยหรือ
ฮูหยินเฉาผู้เฒ่าถลึงตามองฉินหลิวซี แม่นางน้อยผู้นี้ นางกล้า
ได้อย่างไร กล้าได้อย่างไร
แต่นางมองไปยังลูกสะใภ้ที่นอนหน้าซีดขาวไร้สีเลือดหายใจรวย
รินอยู่บนเตียง อีกทั้งท้องใหญ่โตทว่าไม่มีความเคลื่อนไหวนั่น หัวใจ
กระตุกเกร็ง รู้สึกปวดใจขึ้นมา
เป็นสตรีด้วยกันทั้งนั้น และเป็นคนที่ผ่านสิ่งต่างๆ มาก่อน มีอายุ
อยู่มาจนถึงปูนนี้ ตนเองก็เคยให้กำเนิดลูกในตอนอายุเพียงนี้ เคย
ทุกข์ทรมานมาก่อน เมื่อถึงวัยชราบุตรชายก็จากไปแล้ว ลูกสะใภ้
ตั้งครรภ์หลังจากสามีนางตายไป ทุกครั้งที่เชิญหมอมาตรวจชีพจร มี
ครั้งใดบ้างไม่บอกให้ปล่อยใจให้สงบ
แต่ลูกสะใภ้กลับไม่รับฟัง ทุกข์ระทมอยู่เช่นนั้น ทุกข์ทมมาจนถึง
ตอนนี้ ซ ้ายังมีข่าวร้ายที่น่าสิ้นหวังเช่นนี้อีกหรือ
ฮูหยินเฉาผู้เฒ่าอยากตำหนิฉินหลิวซีมาก แต่วาจามาถึงปาก
กลับกลายเป็นน ้าตาที่ร่วงผล็อยลงมา

ในใจนางเข้าใจแจ่มแจ้ง สภาพของลูกสะใภ้เช่นนี้ ไหนเลยจะ
คลอดลูกออกมาได้
ด้านนอก เมื่อยมทูตมาถึง เจ้าอาวาสอารามชิงหลายที่มีสัมผัสไว
ก็รู้สึกได้ทันที ลุกขึ้นด้วยสีหน้าตึงเครียด มองเข้าไปในห้องคลอด
มือนับข้อนิ้ว ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เขามองไปทางแม่ทัพอาวุโสเฉาท่าทีอึกอักราวกับอย่างเอ่ยสิ่งใด
หัวใจของแม่ทัพอาวุโสเฉาเต้นระรัวขึ้นมา กระสับกระส่ายไม่
น้อย
ฉินหลิวซีกลับไม่เสียเวลาพูดมากกับฮูหยินเฉาผู้เฒ่า เพียงมอง
ไปยังหมอตำแย เอ่ยถามหนึ่งรอบ “เจ้าดึงเด็กออกมาได้หรือไม่”
ความจริงหมอตำแยรู้อยู่แก่ใจ ฮูหยินน้อยผู้นี้ในสภาพอย่างนี้
ช่องคลอดเปิดช้าไม่ว่า ยังมีไอแห่งความตายเข้มข้นไม่มีโอกาสรอด
ชีวิต ไม่มีทางคลอดเด็กออกมาได้ นางรู้ว่าเงินรางวัลคงไม่ได้ ไม่แน่
ยังมีคนต้องตาย กำลังกระวนกระวายอยู่ในใจ
ฉินหลิวซียังมาถามนางว่าดึงเด็กออกมาได้หรือไม่ นางตกใจ
แทบตายอยู่แล้ว สองมือสั่นเทาจนไม่อาจยกขึ้นมาได้ เอ่ยพร้อมเสียง
ร้องไห้ “ข้า ข้าทำไม่ได้”
ฉินหลิวซีเห็นเช่นนั้นไม่เอ่ยให้มากความ มองไปยังเฉาหลินซื่อ
รวมไปถึงเด็กในท้องของนางที่โอกาสรอดชีวิตน้อยลงเรื่อยๆ ยื่นมือ
ออกมาส่งพลังชี่เข้าไปที่ท้องของนาง

“ฮูหยินผู้เฒ่า หากยื้อเวลาต่อไปคงเป็นจุดจบของหนึ่งร่างสอง
ชีวิตแล้ว หากอยากช่วยชีวิตเด็กเอาไว้ ข้าผ่าท้องเอาเด็กออกมาได้”
ฮูหยินเฉาผู้เฒ่าเพิ่งถูกประคองขึ้นมา ได้ยินวาจานี้ขาพลันอ่อน
แรงอีกครั้ง ริมฝีปากสั่นเอ่ย “เจ้า เจ้า”
หมอตำแยเองก็อ่อนยวบไปทั้งตัว ผ่าท้องเอาเด็กออกอย่างนั้น
หรือ
นี่ไม่ได้แตกต่างไปจากการฆ่าคนเลยมิใช่หรือ
“ท่านรีบตัดสินใจเถิด” สีหน้าของฉินหลิวซีเย็นชา “พวกเขารอ
ไม่ได้แล้ว เหลือเวลาอีกครึ่งเค่อ”
ฮูหยินเฉาผู้เฒ่ากัดปลายลิ้นแรงๆ หันหน้าเล็กน้อย สาวใช้
ด้านข้างเดินออกไป ทว่านางกลับเอ่ย “เชิญท่านเจ้าอาวาสชิงหลาน
เข้ามา”
สาวใช้ผู้นั้นเดินออกไป บอกกล่าวคำของฉินหลิวซีให้กับแม่ทัพ
อาวุโสเฉาไปด้วย
แม่ทัพอาวุโสเฉาได้ยินวาจานี้ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดขาว แทบ
เป็นลมล้มไป น ้าตาไหลทะลัก “สวรรค์จะทำลายตระกูลเฉาของข้า”
อดีตเสนาบดีหวังรู้สึกประหลาดใจและไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
ประคองเขาขึ้นมา เอ่ย “เหล่าเฉา ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสียใจ รีบ
ตัดสินใจเถิด”

“ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ”
“หากมี ข้าเชื่อว่าท่านเจ้าอาวาสน้อยจะไม่เอ่ยเช่นนี้”
น ้าตาของแม่ทัพอาวุโสเฉาไหลนอง
เมื่อเจ้าอาวาสชิงหลานเข้าไป พลันสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็น
มองไปทางยมทูตยืนอยู่โดยไม่รู้ตัว เพียงมอง หัวใจพลันจมดิ่งลง
มียมทูตมารอแล้ว นั่นหมายความว่ามีเวลาอีกไม่มากแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเขาราวกับเห็นดวงดาวช่วยชีวิต เอ่ย “ท่านเจ้า
อาวาส ท่านช่วยดูลูกสะใภ้ข้า พวกเขาแม่ลูก…”
“ฮูหยินผู้เฒ่า เวลาของฮูหยินน้อยมีไม่มากแล้ว” เสียงของเจ้า
อาวาสชิงหลานฝืดเฝื่อน
มือของฮูหยินผู้เฒ่าชะงักงัน ทิ้งลงมา
“ผ่าเถิด”
ท่ามกลางความเงียบงันในห้องคลอด เสียงไร้เรี่ยวแรงพลันดัง
ขึ้นมา
เฉาหลินซื่อฟื้นแล้ว นางไม่รู้ว่าจวนจะตายหรือไม่ นางมองเห็น
ยมทูตที่มายืนรออยู่มุมมุมหนึ่ง สายตากวาดผ่านร่างเขาไป จากนั้น
มาหยุดอยู่ที่ฉินหลิวซี สบเข้ากับดวงตาของนาง ริมฝีปากที่ไม่มีสี
เลือดเอ่ยหนึ่งคำออกมา “ผ่า”
ฉินหลิวซีหยิบผลหลิงกั่วป้อนใส่ปากให้นางกินลงไป

เฉาหลินซื่อรู้สึกว่าร่างกายมีเรี่ยวแรงขึ้นมา
“ฉินเหนียง” ฮูหยินเฉาผู้เฒ่ามองลูกสะใภ้ด้วยความทุกข์ใจ
เฉาหลินซื่อมองนาง เอ่ยแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง “ท่านแม่ ขอโทษ
ด้วย”
ฮูหยินเฉาผู้เฒ่ารู้สึกปวดใจขึ้นมา น ้าตาร่วงลงมา อยากเอ่ย
บางอย่าง ลำคอกลับรู้สึกราวกับมีสิ่งใดอุดตันอยู่ ไม่อาจเอ่ยออกมา
ได้แม้เพียงคำเดียว
เวลาไม่คอยท่า
หมอตำแยเองก็มีเครื่องมือในการช่วยทำคลอดติดตัวมา มี
กรรไกรและยังมีมีดเล็กๆ เหล่านี้เป็นต้น ฉินหลิวซีให้คนที่ไม่
เกี่ยวข้องออกไป เหลือไว้เพียงหมอตำแย และฮูหยินเฉาผู้เฒ่าที่ยืน
กรานจะอยู่ในห้องพร้อมทั้งหมัวหมัวบ่าวรับใช้คนสนิทของนางหนึ่ง
คน
เฉาหลินซื่อใกล้จะไม่ไหวแล้ว สติเริ่มเลือนราง แต่ฉินหลิวซียังคง
ใช้เข็มเงินในการสกัดความเจ็บปวดของนาง เปิดผ้าห่มขึ้น เผยให้
เห็นท้องนั้น หยิบมีดเล็กของหมอตำแยขึ้นมา มือข้างหนึ่งจับท้องของ
นางเอาไว้ ลงมีดลงไป
เลือดแดงฉานไหลออกมา

หมอตำแยส่งเสียงร้องตกใจ ถูกสายตาฉินหลิวซีตวัดมองมา รีบ
ยกสองมือขึ้นปิดปาก สายตาหวาดกลัว
“มองดูให้ดี” ฉินหลิวซีเอ่ยเสียงเข้ม “ในวันข้างหน้าหากเจ้าทำ
คลอดแล้วเจอแบบนี้ ช่วยผู้ใหญ่ไม่ได้ เด็กยังสามารถช่วยได้ ผ่าท้อง
ได้ แต่หากไม่ถึงที่สุด อย่าได้ทำเช่นนี้”
หมอตำแยตัวแข็งทื่อ
ตามความลึกของมีด เลือดทะลักออกมาไม่หยุด ไหลลงมาตาม
ท้อง สีแดงย้อมไปทั่วเตียงขาวสะอาด
ฮูหยินผู้เฒ่าเพียงมองเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่มองอีก เพียงจับมือ
ลูกสะใภ้เอาไว้แน่น น ้าตาหลั่งรินไม่หยุด
ลมหายใจของเฉาหลินซื่อแผ่วเบา ทว่ายังรู้สึกถึงมีดเย็นเฉียบผ่า
ลงมาที่ท้อง ถูกใช้แรงเปิดออก นางนึกไปถึงสามีที่จากไปโดยไม่อาจ
เลี่ยงได้
พวกเขาแต่งงานกันตอนอายุเกือบยี่สิบ สามีภรรยารักใคร่หวาน
ชื่น แต่งงานได้สี่ปีถึงได้รับข่าวดี พวกเขาตั้งตารอลูกมาก ทว่าไม่คิด
ว่าเมื่ออายุครรภ์มั่นคงเขากลับได้รับคำสั่งให้ไปปราบโจร ตายใน
ดาบของหัวหน้าโจร
ท้องฟ้าของนางพังทลาย โลกกลายเป็นสีดำมืดมิด บางครั้งยัง
นึกโทษเด็กคนนี้ เพราะเขามาหรือไม่ ดังนั้นสวรรค์จึงเอาบิดาเขาไป

ความคิดถึงต่อสามีฝังลึกเข้ากระดูก โกรธไปทั่วโดยไม่มีเหตุผล
นางวิ่งหาความตายอยู่หลายครั้ง กลับถูกช่วยเอาไว้ทั้งหมด นางใช้
ชีวิตราวกับกายเนื้อไร้จิตวิญญาณ หมกมุ่นอยู่ในวังวนความทุกข์
และสมเพชตนเอง
ความรักหยั่งลึกทว่าไม่ยั่งยืน
นางอยู่ต่อไปไม่ได้
นางไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไป
สติของเฉาหลินซื่อเลือนรางลงเรื่อยๆ รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว
ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาตลอดระยะเวลากว่าครึ่งปีมานี้
ยมทูตยืนมองอยู่มุมหนึ่งอยากเข้ามา ทว่าไม่กล้า
ครั้งนี้ช่างซวยเสียจริง รับงานนี้มา เขาจะคล้องเอาดวงวิญญาณ
หรือไม่คล้องดี
หากเข้าไปคล้องวิญญาณ นักพรตน้อยผู้นี้จะตีเขาตายตรงนี้
หรือไม่ แต่ถ้าไม่คล้องเขากลับไปจะส่งงานอย่างไรเล่า
ยมทูตวุ่นวายใจใบหน้าเต็มไปด้วยความอึมครึม
และในตอนนั้นเอง ฉินหลิวซีได้นำเด็กที่ห่อไปด้วยรกออกมา
ภายใต้สายตาหวาดผวาของหมอตำแย ภาพที่เต็มไปด้วยเลือดนั้น
ติดตาของทุกคน
“กรรไกร”

หมอตำแยรีบส่งกรรไกรให้
ฉินหลิวซีหนีบรกเปิดออก เผยให้เห็นเด็กใบหน้าเขียวคล ้าที่คอ
ถูกพันด้วยสายสะดือ เป็นตายไม่อาจรู้ได้
ฮูหยินเฉาผู้เฒ่าเหลือบมองเล็กน้อย กุมมือลูกสะใภ้แน่น ลม
หายใจติดขัดตามไปด้วย