คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 755 กรรมตำมสนองไม่สนุกล่ะสิ

เป็ดที่ใกล้จะเข้ำปำกบินหนีไปแล้ว ไม่ว่ำจะเป็นฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำ
หรือสะใภ้ตู้ก็ไม่เต็มใจทั้งนั้น พวกนำงย่อมไม่อยำกให้ฉินอวี่เยียนกับ
น้องสำวจำกไป แต่คนที่มำรับดันเป็นหมัวหมัวเฒ่ำของฮูหยินผู้เฒ่ำ
จวนเสนำบดี พวกนำงอยำกจะยื้อออกไปจนกว่ำเรื่องจะเสร็จสิ้น แต่ห
มัวหมัวเฒ่ำกลับเอ่ยถึงต ำแหน่งขุนนำงของซ่งลี่จวิน นั่นเป็นค ำขู่
สะใภ้ตู้ไม่สนใจ แต่ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำสนใจ เพรำะนั่นคือบุตรชำย
เชื้อสำยหลักคนโตของนำง ท ำลำยอนำคตของบุตรชำยคนโตเพื่อสิ่ง
ที่ยังไม่เกิดขึ้น ได้ไม่คุ้มเสีย
สะใภ้พำนซึ่งเป็นลูกสะใภ้ยิ่งจ้องมองตำเขม่น ส่งหมัวหมัวเฒ่ำ
และคนอื่นๆ ออกไปด้วยตัวเอง
ใช้อนำคตของทั้งครอบครัวนำงมำแลกกับอนำคตของครอบครัว
ท่ำนอำเล็กและสะใภ้ตู้งั้นหรือ
ฝันไปเถอะ!
ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำมองดูพวกนำงจำกไปต่อหน้ำต่อตำ โกรธจนตัว
สั่น
“ไม่รู้จักส ำนักบุญคุณเลยจริงๆ!” สะใภ้ตู้เองก็แค้นมำก

ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำขว้ำงถ้วยชำออกไปอย่ำงแรง เอ่ยด้วยควำมโกรธ
“ล้วนเป็นควำมคิดชั่วๆ ของเจ้ำทั้งนั้น ตอนนี้เป็นอย่ำงไร คนไปแล้ว
เจ้ำว่ำเจ้ำจะจัดกำรอย่ำงไร”
ชำถ้วยนั้นผ่ำนหน้ำของสะใภ้ตู้ไป ท ำเอำนำงตกใจจนหน้ำซีด
เอ่ย “ท่ำนแม่ ข้ำก็ไม่ได้เป็นคนไล่ออกไป จะโทษข้ำได้อย่ำงไร”
“ไม่โทษเจ้ำแล้วจะโทษใคร หำกไม่ใช่เพรำะตอนนั้นเจ้ำเอำแต่รบ
เร้ำลี่หยำงจนเป็นบ้ำขึ้นมำ เด็กสองคนนั่นจะถูกฉินเหมยเหนียงพำ
ออกไปหรือ แล้วจะกลำยเป็นเช่นนี้ได้อย่ำงไร” ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำเอ่ย
ด้วยควำมเกลียดชัง “มำจำกตระกูลเล็กๆ สำยตำก็เลยคับแคบ”
สะใภ้ตู้น้อยใจเป็นอย่ำงมำก เอ่ย “ข้ำก็เพียงเสนอขึ้นมำ แต่หำก
ไม่มีท่ำนพี่และท่ำนแม่ตัดสินใจ พวกนำงก็คงไม่ไปจำกตระกูลซ่ง”
รำวกับว่ำนำงเป็นผู้มีอ ำนำจตัดสินใจในครอบครัวนี้ ตอนนั้นที่
ไล่คนออกไป หรือว่ำเป็นนำงที่เป็นคนตัดสินใจจริงๆ
ตอนนี้ก็เลยมำโทษนำง
“เจ้ำหุบปำกเดี๋ยวนี้!” ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำก็อำรมณ์เสียเช่นกัน ตอน
นั้นหน้ำมืดตำมัว หุนหันพลันแล่นไปชั่วขณะ จึงไล่เด็กสำวทั้งสอง
ออกไป ตอนนี้คิดดูแล้วสูญเสียไปไม่น้อยเลย
เด็กสำวนั้นไม่ส ำคัญ แต่พวกนำงสำมำรถน ำผลประโยชน์จำก
กำรแต่งงำนมำสู่วงศ์ตระกูลได้ อย่ำงเช่นครั้งนี้ ไล่คนออกไปแล้ว
ต้องกำรเอำกลับคืนมำอีกนั้นกลับเป็นไปได้ยำก

ซ ้ำพวกนำงยังเปลี่ยนแซ่แล้ว บิดำผู้ให้ก ำเนิดก็เสียชีวิตแล้ว จำก
นี้ไปก็ยิ่งไม่มีควำมสัมพันธ์กับตระกูลซ่งอีกแล้ว
แต่สิ่งเหล่ำนี้ไม่ส ำคัญ ที่ส ำคัญก็คือพรุ่งนี้ตอนที่จ้ำวจวิ้นอ๋องผู้
นั้นมำที่จวนจะท ำอย่ำงไร
“พรุ่งนี้ทำงด้ำนจ้ำวจวิ้นอ๋อง เจ้ำจะจัดกำรอย่ำงไร” ฮูหยินซ่งผู้
เฒ่ำจ้องมองนำงอย่ำงผลักภำระ
สะใภ้ตู้กล่ำวอ ้ำๆ อึ้งๆ ว่ำ “ตระกูลซ่งก็ไม่ได้มีบุตรสำวเพียงสอง
คนเท่ำนั้น”
“เจ้ำอย่ำแม้แต่จะคิด” ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำจ้องนำงอย่ำงดุเดือด กล่ำว
ว่ำ “ข้ำจ ำได้ว่ำตระกูลเดิมของเจ้ำมีหลำนสำว รูปร่ำงหน้ำตำไม่แย่ไป
กว่ำอวี่เยียนแม้แต่นิด ฤดูหนำวนี้ก็ใกล้จะปักปิ่นแล้วกระมัง”
สะใภ้ตู้หน้ำซีด “ท่ำนแม่!”
เกรงว่ำพี่สะใภ้ใหญ่นำงจะฉีกนำงเป็นชิ้นๆ แน่
ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำแสยะยิ้มพลำงเอ่ย “ครอบครัวอย่ำงตระกูลตู้จะหำ
ได้ดีกว่ำจ้ำวจวิ้นอ๋องหรือ เป็นอนุก็นับว่ำให้เกียรตินำงแล้ว! เจ้ำต้อง
คิดให้รอบคอบกว่ำนี้”
สะใภ้ตู้งึมง ำ แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่ค ำเดียว นำงก ำลังยกก้อน
หินทับเท้ำตัวเองอยู่หรือไม่ จำกวำงแผนกลำยเป็นถูกวำงแผน

และในเวลำนี้ที่หอฉังอิน จ้ำวจวิ้นอ๋องที่ก ำลังเล่นกับนกได้ฟัง
ข่ำวลือเรื่องรำวแปลกๆ ของตระกูลซ่งลี่หยำงที่จมน ้ำตำย อยำกได้
เด็กสำวที่ไล่ออกจำกตระกูลกลับไป ไร้ยำงอำยสิ้นดี
จ้ำวจวิ้นอ๋องฟังบทสนทนำอยู่ข้ำงหลังด้วยสีหน้ำเรียบเฉย ได้ยิน
พวกเขำเอ่ยเพียงว่ำ “เด็กสำวโตแล้ว จึงมีประโยชน์แล้ว ไร้ยำงอำย
ได้เพียงนี้ก็เพรำะต้องกำรหำคู่ที่เหมำะสมกระทั่งตระกูลที่สูงส่งมำ
แต่งงำนเพื่อแลกกับผลประโยชน์”
“เฮ้อ นั่นสิ ก็ไม่รู้ว่ำใครโชคร้ำยได้ขนำดนี้ ได้ยินว่ำเด็กสำวผู้นั้น
ถูกอำจำรย์ท ำนำยชะตำชีวิตไว้ว่ำไม่ควรแต่งงำนเร็ว มิเช่นนั้นจะ
พิฆำตเครือญำติ”
“เรื่องนี้เจ้ำก็รู้ด้วยหรือ”
“มำรดำของเด็กสำวผู้นั้นบอกว่ำดูเหมือนว่ำฮูหยินที่เคยมี
ควำมสัมพันธ์ที่ดีในอดีตจะชอบเด็กคนนี้ก็เลยเอ่ยถำม ในฐำนะที่เป็น
มำรดำก็คงไม่มีทำงท ำลำยชื่อเสียงบุตรสำวของตัวเองหรอกกระมัง
ตัวนำงเองก็ถูกปลดภรรยำ บิดำของเด็กสำวก็เสียชีวิตแล้ว ยำกที่จะ
หำสำมีที่มีภูมิหลังครอบครัวที่ดีได้ แต่ก็ยังกล่ำวเช่นนี้ แล้วจะเป็น
เรื่องโกหกได้อีกหรือ”
“ดวงพิฆำตเครือญำติ ท ำให้ข้ำนึกถึงแม่นำงเจียงคนดวงซวยที่
เลื่องลือผู้นั้น แต่งงำนสำมครั้งพิฆำตตำยทุกคน น่ำเห็นใจนัก”

“ไปเถิดๆ อย่ำงไรเสียผู้โชคร้ำยก็ไม่ใช่พวกเรำ เอ๊ะ ภำพวำด
นกฮว่ำเหมยสีทองทำงด้ำนนั้นไม่เลวเลย”
“…”
จ้ำวจวิ้นอ๋อง บุรุษผู้โชคร้ำยดึงขนนกด้วยควำมโกรธจนสั่นไป
ทั้งตัว ดวงพิฆำตสำมี ตระกูลซ่งกล้ำท ำร้ำยเขำ?
รนหำที่ตำย!
…
เมื่อฉินอวี่เยียนและน้องสำวได้พบกับฉินเหมยเหนียงอีกครั้งก็
กอดกันร้องไห้ ไม่ง่ำยเลยกว่ำจะหยุดร้อง ฉินเหมยเหนียงจึงลำกพวก
นำงสองคนพี่น้องมำโขกศีรษะค ำนับขอบคุณฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำ
ฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำให้คนพยุงพวกนำงลุกขึ้น จำกนั้นก็ให้คนไปเอำ
น ้ำมำให้พวกนำงล้ำงหน้ำล้ำงตำ ส ำรวจมองเด็กสำวทั้งสอง ล้วนมี
ดวงตำที่สดใส หน้ำตำน่ำรัก ก็ไม่แปลกใจเลยที่ตระกูลซ่งจะไร้
ยำงอำยได้ขนำดนี้
แต่อย่ำงไรก็ตำม ตระกูลซ่งก็โง่มำกจริงๆ ปลดภรรยำเอกไม่
เท่ำไหร่ เด็กสำวที่เลี้ยงมำจนโตขนำดนี้ก็ยังท ำใจไล่ออกไปได้ ช่ำง
โง่เง่ำสิ้นดี
ฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำมอบของขวัญแรพบให้กับเด็กสำวทั้งสอง
ตำมล ำดับ

ฉินเหมยเหนียงรีบปฏิเสธ “เพียงแค่ยืมอ ำนำจของท่ำนรับพวก
นำงออกมำข้ำก็รู้สึกซำบซึ้งอย่ำงไม่มีที่สิ้นสุดแล้วเจ้ำค่ะ ไหนเลยจะ
รับของขวัญแรกพบของท่ำนได้”
“ผู้ใหญ่ให้ อย่ำได้ปฏิเสธ รับไว้เถิด ก็ไม่ใช่ของมีค่ำอะไร
มำกมำย แม่นำงก ำลังจะปักปิ่น กลับต้องมำเจอเรื่องเช่นนี้ ล ำบำกเจ้ำ
แล้ว” ฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำเอ่ยพลำงมองฉินอวี่เยียน
ฉินอวี่เยียนส่ำยหน้ำ เอ่ย “ตรำบใดที่ได้อยู่กับท่ำนแม่และ
น้องสำวก็ไม่เป็นไรแล้วเจ้ำค่ะ”
“เด็กดี มีจิตใจที่ซื่อตรง ในภำยภำคหน้ำย่อมได้พบสิ่งที่ดี” ฮู
หยินลิ่นผู้เฒ่ำกล่ำวด้วยรอยยิ้ม
ฉินอวี่เยียนค ำนับ
ฉินเหมยเหนียงเห็นว่ำไม่สำมำรถปฏิเสธได้จึงให้บุตรสำวรับไว้
แล้วโขกศีรษะค ำนับนำงอีกครั้ง จำกนั้นก็กล่ำวลำ “แม้ว่ำพวกนำงจะ
ถูกไล่ออกจำกจวน แต่ก็ยังมีควำมกตัญญูอยู่เสมอ ไม่ขออยู่ที่จวน
เสนำบดีต่อแล้วเจ้ำค่ะ”
“จะพักสักคืนก็ได้”
ฉินเหมยเหนียงยังคงส่ำยหน้ำ นำงเป็นคนที่รู้ตัวเองดี

หลังจำกค ำนับขอบคุณฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำ หมัวหมัวเฒ่ำ และคน
อื่นๆ แล้ว พวกนำงสำมคนแม่ลูกก็จำกไป เมื่อกลับไปถึงโรงเตี๊ยม ก็
เล่ำเรื่องในตระกูลซ่งให้ฟังอย่ำงละเอียดแล้วร้องไห้อีกครั้ง
ฉินอวี่เยียนได้รู้ถึงแผนกำรของตระกูลซ่งจำกปำกของมำรดำ
ตกใจจนหน้ำซีด ริมฝีปำกสั่นระริก
“ไม่ต้องกลัว ภัยพิบัติครั้งนี้ได้ผ่ำนพ้นไปแล้ว ครองตัวเป็นโสด
สำมปี เมื่อเจ้ำอำยุสิบแปดปีก็จะได้พบกับบุรุษที่สมดั่งปรำรถนำ” ฉิน
เหมยเหนียงเอ่ยต่อว่ำ “เรื่องนี้ต้องขอบคุณพี่สำวผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง
เจ้ำ เจ้ำต้องจ ำบุญคุณนี้ไว้ขึ้นใจ ซ ้ำยังมีฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำและคนอื่นๆ
อีก กลับไปแม่จะเตรียมของขวัญส่งไปให้ ตอนนี้ไม่ทันแล้ว แต่
หลังจำกกลับไปเมืองหลี ท ำผ้ำคำดศีรษะด้วยตัวเองส่งไปให้ฮูหยินลิ่น
ผู้เฒ่ำเป็นของขวัญขอบคุณด้วย”
“เจ้ำค่ะ”
ตอนที่ฉินเหมยเหนียงไปร้องขอควำมช่วยเหลือที่จวนก็ไม่ได้ไป
มือเปล่ำ น ำขนมสี่สีไปด้วย ซ ้ำยังวำงกระเป๋ำไหมที่ฉินหลิวซีมอบให้
อีกหนึ่งอันไว้ในห่อขนม ซึ่งในนั้นมีขวดยำอยู่
ต่อมำฮูหยินลิ่นเปิดดูก็ประหลำดใจเล็กน้อย ยื่นให้ฮูหยินลิ่นผู้
เฒ่ำ “ท่ำนแม่ มีสิ่งนี้อีกด้วย นี่ไม่ใช่ยำหย่ำงหรงหรอกหรือเจ้ำคะ”
ฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำรับมำดู ถอนหำยใจพลำงเอ่ย “นี่คงเป็นสิ่งที่เจ้ำ
อำวำสน้อยจัดเตรียมให้ท่ำนอำหญิงใหญ่ของนำงแน่นอน นำงคิดได้

รอบคอบเป็นอย่ำงมำก ไม่ติดค้ำงน ้ำใจใดๆ เป็นพวกเรำที่ไม่ได้ท ำ
อะไร แต่กลับได้ประโยชน์เป็นอย่ำงมำก ตระกูลซ่งจิตใจโหดเหี้ยม
เกรงว่ำควำมโกรธนี้จะท ำให้มีควำมเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ เจ้ำจัด
องครักษ์สองคนให้ไปส่งพวกนำงกลับไปเป็นกำรส่วนตัวเถิด”
ฮูหยินลิ่นพยักหน้ำ
วันรุ่งขึ้นฮูหยินลิ่นผู้เฒ่ำและคนอื่นๆ ก็ได้ยินว่ำตระกูลซ่งประเคน
เด็กสำวผู้หนึ่งให้แก่จ้ำวจวิ้นอ๋องถึงที่ นั่นคือหลำนสำวแท้ๆ ของสะใภ้
ตู้ แต่จ้ำวจวิ้นอ๋องกลับไม่ได้บอกว่ำจะให้แต่งเข้ำมำเป็นภรรยำเอกคน
ถัดไป เพียงรับไว้เป็นอนุภรรยำ ยิ่งไม่เอ่ยถึงเรื่องที่จะมอบต ำแหน่งขุน
นำงให้กับคนตระกูลซ่ง แต่กลับกันได้หำคนไปวำงกับดักบุตรชำยคน
โตจำกภรรยำเอกผู้นั้น ท ำให้เขำถูกปลดออกจำกต ำแหน่งขุนนำง
และมำรดำของหลำนสำวผู้นั้นยิ่งโหดร้ำยกว่ำ เมื่อรู้ว่ำบุตรสำว
ถูกอำหญิงแท้ๆ ของตัวเองวำงแผน ก็ถือมีดฆ่ำหมูมำฟันประตูจวน
ของตระกูลซ่งจนเละเทะ บอกว่ำพวกเขำทั้งหมดล้วนเป็นคนสกปรก
ขำยบุตรสำวของนำงเพื่อแลกกับควำมรุ่งโรจน์ ไร้ยำงอำยสิ้นดี ใน
เมื่อสกปรกขนำดนี้ก็สกปรกให้ถึงที่สุด จำกนั้นก็ยกถังมูลสัตว์สองถัง
สำดเข้ำไป สิ่งปฏิกูลเหม็นไปสำมบ้ำนแปดบ้ำน!
หลังจำกเหตุกำรณ์นี้ตระกูลซ่งก็กลำยเป็นตัวตลกในเมืองหลวง
ฮูหยินซ่งผู้เฒ่ำโมโหจนเป็นโรคหลอดเลือดในสมอง นี่เป็นสิ่งที่
เกิดขึ้นตำมมำในภำยหลัง

ตอนที่ฉินเหมยเหนียงไปจำกเมืองหลวงได้ยินค ำพูดเหล่ำนี้ ก็
เพียงสบถออกมำ ‘กรรมตำมสนองไม่สนุกล่ะสิ!’