คุณหนููใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 880 ท ำลำยกระดูกพุทธะ

ถำมพระพุทธเจ้ำ?
ฟ่ำนคงรู้สึกจำกก้นบึ้งหัวใจว่ำไม่ควรท ำเช่นนี้ เรื่องแบบนี้จะถำม
พระพุทธเจ้ำได้อย่ำงไร
เห็นได้ชัดว่ำเขำก ำลังต่อต้ำน ฉินหลิวซีจึงเอ่ยต่อไปว่ำ “กระดูก
พุทธะจะสร้ำงควำมโกลำหลวุ่นวำยให้กับใต้หล้ำ ก็ควรที่จะท ำลำยทิ้ง
อยู่แล้ว ส่วนเรื่องสมบัติอันล ้ำค่ำ ไต้ซือเป็นผู้มีควำมรู้และคุณธรรม
สูงส่ง ทว่ำกลับเก็บสมบัติอันล ้ำค่ำที่สืบทอดกันมำไว้แต่เพียงผู้เดียว
ได้อย่ำงนั้นหรือ เหตุใดต้องมำนั่งเฝ้ำหำยนะครั้งนี้ด้วย ไต้ซือไม่ยอม
ท ำลำยทิ้ง ไม่ลองคิดดูหรือว่ำหำกในอนำคตมำรเอ้อฝูสำมำรถสะสม
กระดูกเหล่ำนี้จนครบทุกชิ้น ควำมสำมำรถเขำจะแกร่งกว่ำตอนนี้แค่
ไหน”
ฉินหลิวซีสูดลมหำยใจเข้ำปอดเฮือกใหญ่ จำกนั้นจึงเอ่ยต่อไป
ว่ำ “ไม่ใช่ว่ำข้ำจะไปอำศัยปณิธำนอันแน่วแน่ของผู้อื่นมำท ำลำย
ควำมน่ำเกรงขำมตนเอง ทว่ำตอนนี้พลังดวงจิตหำยำกขึ้นทุกวัน
ไม่ได้เหมือนเมื่อหลำยพันปีก่อนที่มีมำกมำยถมเถไป กำรบ ำเพ็ญ
ตบะจึงค่อนข้ำงรำบรื่น ทำงพุทธศำสนำข้ำไม่รู้ แต่ส ำหรับลัทธิข้ำ
กำรที่สำมำรถเข้ำถึงขั้นสร้ำงรำกฐำนได้ถือว่ำโชคดีมำกแล้ว ส่วนยำ
อำยุวัฒนะจำกวังหลิงซวี แม้จะควำนหำทั่วทั้งใต้หล้ำก็อำจจะไม่เจอ
แม้แต่เม็ดเดียวก็ว่ำได้ ข้ำและมำรเอ้อฝูมีสงครำมดุเดือดที่จะต้องต่อสู้
กัน หำกไม่รีบตัดก ำลังท ำลำยควำมสำมำรถของเขำเสียตอนนี้ จะรอ

ให้เขำฟื้นฟูพลังส ำเร็จก่อน แล้วพวกเรำก็เป็นฝ่ำยถูกบดขยี้ตลอด
กำรต่อสู้อย่ำงนั้นหรือ”
ฟ่ำนคงจ้องมองนำง “เจ้ำอำวำสน้อยไม่จ ำเป็นต้องถ่อมตนไป
ท่ำนเก่งมำกอยู่แล้ว”
“ค ำชมสวยหรูเหล่ำนั้นไม่จ ำเป็นต้องเอ่ยหรอก” ฉินหลิวซีเอ่ย
ขึ้น “น ำกระดูกพุทธะที่พวกท่ำนผนึกไว้ออกมำก็พอ”
ฟ่ำนคงถอนลมหำยใจออกมำเบำๆ ดูท่ำว่ำจะไม่เอำออกมำไม่ได้
แล้วสินะ เขำลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปที่หน้ำห้องโถง จุดธูปไม้จันทร์
หนึ่งก ำ มือทั้งสองประกบเข้ำหำกันพลำงโค้งค ำนับสำมค ำนับ
จำกนั้นก็อธิษฐำนในใจ แล้วจึงค่อยปักธูปลงไปในกระถำง
เพียงชั่วพริบตำเดียว ธูปเหล่ำนั้นก็หักจนหมด
ฟ่ำนคงเห็นแล้ว ก็หันไปหำฉินหลิวซี “พระพุทธเจ้ำไม่เห็นด้วย”
“ข้ำเอง” ฉินหลิวซีจุดธูปหนึ่งก ำ พลำงเอ่ยพึมพ ำ “หำกพระองค์
ไม่ให้ ปีศำจเฒ่ำก็จะเป็นคนมำเอำกระดูกพุทธะเหล่ำนี้ไป และหำก
ปล่อยให้มันฟื้นฟูพลังจนกลำยเป็นเทพขึ้นมำจริงๆ จะไม่ใช่แค่ใต้
หล้ำที่โกลำหลวุ่นวำย แม้แต่บนสวรรค์ก็ปวดหัวไม่แพ้กัน หึๆ…ถึง
เวลำนั้น สวรรค์ก็ถือว่ำมีส่วนเกี่ยวข้องกับวิบัติครั้งนี้ด้วย อย่ำงไรเสีย
พวกเรำก็เป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดำ ไม่ได้มีก ำลังมำกมำย มีใจแต่
ก ำลังควำมสำมำรถไม่เพียงพอ จะไปยับยั้งได้อย่ำงไรกัน”
เส้นเลือดที่ปูดนูนบนขมับของฟ่ำนคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

ค ำพูดเหล่ำนี้คืออะไรกัน นี่เป็นกำรโยนโทษให้กับผู้อื่น หรือเป็น
กำรข่มขู่กันแน่
บังอำจสิ้นดี!
ฉินหลิวซีค ำนับไปสองสำมครั้ง จำกนั้นก็ปักธูปลงบนกระถำง
ควันธูปลอยฟุ้ง ก้ำนธูปเหมือนจะหักอยู่รอมร่อ นำงจึงเอ่ยต่อไป
“หำกไม่ยอมให้ เช่นนั้นพวกเรำก็จะไม่สนแล้ว ปล่อยให้พังพินำศไป
เลยก็แล้วกัน”
ควันธูปลอยขึ้นสูง ลุกไหม้อย่ำงรวดเร็ว เพียงชั่วอึดใจก็ไหม้จน
หมดก้ำน
ฟ่ำนคง “…”
ฉินหลิวซีพยักด้วยควำมพึงพอใจ พลำงหันไปมองฟ่ำนคง เอ่ย
“เห็นหรือไม่ จะถำมค ำถำมก็ควรถำมให้ตรงประเด็น อย่ำมัวแต่กล่ำว
โอวำทลึกล ้ำอ้อมไปอ้อมมำ มิเช่นนั้นพระพุทธเจ้ำอำจจะได้ยินไม่
ชัดเจนก็เป็นได้”
เฟิงซิวได้ยินแล้วก็ข ำไม่หยุด
ฟ่ำนคงเงยหน้ำขึ้นมองพระพุทธรูป ไม่รู้ว่ำเขำคิดไปเองหรือเปล่ำ
จู่ๆ ก็รู้สึกว่ำพระพุทธเจ้ำผู้สูงส่งและเปี่ยมล้นไปด้วยเมตตำ เวลำนี้สี
หน้ำดูเหมือนก ำลังร ำคำญใจและโศกเศร้ำอย่ำงบอกไม่ถูก
“เชิญตำมอำตมำมำ”

ฟ่ำนคงหมุนตัว น ำทำงฉินหลิวซีและเฟิงซิวออกจำกอำรำม เดิน
ขึ้นสู่ที่สูง เพียงไม่นำนก็มำถึงริมสระเทียนฉือที่ทั้งเขียวและใสรำว
หยกมรกตก็ไม่ปำน
ฉินหลิวซีกวำดตำมองดูบริเวณรอบๆ จำกนั้นก็จ้องมองไปที่สระ
เทียนฉือ บรรยำกำศของที่นี่แตกต่ำงค่อนข้ำงมำก
ฟ่ำนคงนั่งขัดสมำธิเรียบร้อย จำกนั้นก็ประสำนมือเป็น
สัญลักษณ์ตรำพุทธะ เริ่มท่องพระสูตร เวลำผ่ำนไปรำวหนึ่งเค่อ ดู
เหมือนว่ำเขำจะเข้ำสู่สมำธิแล้ว เงำกำยทิพย์ค่อยๆ ลอยออกมำจำก
ร่ำงกำยของเขำอย่ำงช้ำๆ แลดูยิ่งใหญ่และน่ำเกรงขำม กำยทิพย์ถูก
ห่อหุ้มด้วยแสงสีทองทั่วทั้งร่ำง ค่อยๆ เดินไปยังทิศทำงของสระเทียน
ฉือทีละก้ำว
หลังจำกที่กำยทิพย์ของเขำเดินเข้ำไปในสระเทียนฉือแล้ว สระ
เทียนฉือก็เหมือนปะทะกับดำวมฤตยูก็ไม่ปำน น ้ำในสระค่อยๆ แยก
เป็นสองฝั่ง รำวกับถูกตัดออกจำกกันอย่ำงไรอย่ำงนั้น
ขณะที่น ้ำในสระถูกแยกออกจำกกัน ที่ต ำแหน่งตรงกลำงของ
สระเทียนฉือก็มีเจดีย์ขำวที่มีควำมสูงพอๆ กับคนหนึ่งคนปรำกฏขึ้น
บนยอดเจดีย์ขำวมีแสงสว่ำงปกคลุมอยู่ ล ำแสงอ ำพรำงสิ่งของที่อยู่
ภำยในอย่ำงมิดชิด
บนยอดเจดีย์ขำวถูกแกะสลักด้วยอักษรสันสกฤต ล ำแสงค่อยๆ
เปิดกว้ำง จำกนั้นก็มีบำงสิ่งบำงอย่ำงถูกดูดเข้ำมำในมือของเขำ

เขำค่อยๆ เดินออกมำจำกสระเทียนฉือ น ้ำในสระกลับคืนสู่สภำพ
เดิม ผิวน ้ำนิ่งสงบ ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่นเสียด้วยซ ้ำ
ฉินหลิวซีอดยอมรับไม่ได้เลยจริงๆ ว่ำวัดโบรำณบนภูเขำเทียน
แห่งนี้ผนึกกระดูกพุทธะได้แน่นหนำเป็นอย่ำงมำก
พระธำตุเป็นสิ่งที่หำยำก เมื่อใดก็ตำมที่มีพระธำตุของพระ
อำจำรย์อันเป็นที่เลื่องชื่อ ก็จะถูกน ำไปซ่อนทันที เขำเทียนซำนก็เลย
สร้ำงเจดีย์ขำวไว้ในสระเทียนฉือ ซ่อนไว้ในใต้น ้ำอีกที ไม่รู้ว่ำเป็น
เพรำะต้องกำรเก็บรักษำหรือต้องกำรผนึกไว้กันแน่ หรือบำงทีอำจจะ
ใช่ทั้งสองอย่ำง
หำกกำรบ ำเพ็ญยังไม่ถึงขั้น คงจะไม่มีทำงหำสิ่งที่ถูกซ่อนไว้เจอ
อย่ำงแน่นอน
หลังจำกที่กำยทิพย์ของฟ่ำนคงกลับเข้ำร่ำงแล้ว เขำก็ค่อยๆ ลืม
ตำขึ้น พอลืมตำก็เจอเข้ำกับใบหน้ำของฉินหลิวซีที่อยู่ใกล้เพียง
ปลำยจมูก ฟ่ำงคงก็รีบเอนหลังหลบด้วยควำมตกใจ
“ได้มำแล้วหรือ”
ฟ่ำนคงผำยมือออก กระโหลกศีรษะสีขำวโพนรำวกับหยกขำว
วำงอยู่กลำงฝ่ำมือที่สะอำดหมดจดของเขำ
กระโหลกศีรษะเป็นประกำยแวววำว เปี่ยมไปด้วยมนต์สะกดขั้น
สูง ฟ่ำนคงจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง จำกนั้นก็เริ่มท่องพระสูตรอีกครั้ง

อำมิตตำพุทธ
เขำรับรู้ได้ถึงจิตใจที่สั่นไหวของตนเอง
เฟิงซิวเองก็รับรู้ได้ถึงพลังงำนบำงอย่ำงที่มองไม่เห็นด้วยตำเปล่ำ
ก ำลังดึงดูดเขำอยู่ สิ่งนั้นทรงพลังเป็นอย่ำงมำก พลอยท ำให้เขำรู้สึก
พร้อมที่จะจู่โจมทุกสถำนกำรณ์ ดวงตำทั้งสองข้ำงแดงก ่ำ อยำกจะ
เข้ำไปแย่งชิงมำเป็นของตนเองให้จงได้
ฉินหลิวซีสัมผัสได้ถึงลมปรำณที่กระสับกระส่ำยไม่เป็นปกติของ
เฟิงซิว จึงเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเขำ
นอกจำกนี้แล้ว พวกเขำก็ยังได้ยินเสียงสวบสำบดังขึ้น ฉินหลิวซี
หันกลับไปดู ก็เห็นสัตว์ป่ำนำนำชนิดยืนเรียงรำยในระยะสำยตำตั้งแต่
เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มีทั้งหมำป่ำภูเขำ เสือดำวหิมะ เสือโคร่งขำวสองตัวและ
งูหลำมยักษ์ พวกมันต่ำงก็จ้องมองด้วยสำยตำหิวกระหำย
เตรียมพร้อมจะเข้ำมำทุกเมื่อ
“ไสหัวไปซะ!” ฉินหลิวซีตะโกนไล่เสียงดังลั่น คลื่นเสียงที่ทรง
พลังกระจำยออกไปไกล
เสียงฝีเท้ำวิ่งหนีดังสวบ
เหล่ำบรรดำสัตว์ป่ำต่ำงพำกันวิ่งหนีเข้ำป่ำกระจัดกระจำยไปคน
ละทิศคนละทำง
ทรงพลังเป็นอย่ำงมำก ล่วงเกินไม่ได้เลย!

ฉินหลิวซีจึงค่อยหันมำหยิบกะโหลกศีรษะในมือของฟ่ำนคง
จำกนั้นก็นั่งขัดสมำด อันที่จริงแล้วกำรที่นำงต้องกำรกะโหลกชิ้นนี้ ก็
เพรำะต้องกำรจะล่วงรู้ถึงเจตจ ำนงที่แท้จริงของซื่อหลัว เพรำะกำรที่
จะท ำควำมเข้ำใจคนคนหนึ่ง เรำสำมำรถเริ่มสืบเสำะจำกสิ่งของของ
เขำ
ซื่อหลัวจับตัววั่งชวนไป ท ำให้ฉินหลิวซีเกิดควำมรู้สึกโกรธแค้น
รวมไปถึงควำมรู้สึกอันตรำยที่คุกคำมเข้ำมำ
นำงไม่อยำกท ำสงครำมที่ไม่ได้เตรียมตัว ดังนั้นถึงแม้นำงจะรู้ดี
ว่ำสิ่งนี้จะส่งผลกระทบต่อจิตใจของนำง แต่นำงก็จะต้องท ำควำม
เข้ำใจกับมันอยู่ดี
และนำงก็ไม่เคยคิดเลย ว่ำกระดูกพุทธะที่เขำเทียนซำนซ่อนไว้
จะเป็นกะโหลกศีรษะ หนึ่งในชิ้นส่วนที่ส ำคัญที่สุด
เมื่อได้สัมผัสกับกะโหลก นำงก็รับรู้ได้ถึงพลังงำนบำงอย่ำงที่ไหล
ผ่ำนเข้ำมำทำงมือ ดุเดือดและป่ำเถื่อน พุ่งพล่ำนไปทั่วทุกทิศ สิ่งนั้นก็
คือเจตนำรมณ์แห่งพุทธะ รวมไปควำมนึกคิดของเขำ
ควำมดีควำมชั่วที่สุดขั้ว ทุกอย่ำงประดังเข้ำมำประหนึ่งกระแสน ้ำ
หลำกก็ไม่ปำน
ฟ่ำนคงเห็นว่ำหน้ำผำกของฉินหลิวซีเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ
ใบหน้ำแดงก ่ำ รำวกับว่ำก ำลังต่อสู้กับบำงสิ่งบำงอย่ำง และในบำงครั้ง
นำงก็หน้ำนิ่วคิ้วขมวด

เขำอยำกจะเอื้อมมือไปห้ำม ทว่ำกลับถูกเฟิงซิวทับหนักกว่ำเดิม
“อย่ำไปรบกวนนำง” เฟิงซิวเตือนเสียงขรึม
หำกตอนนี้แม้แต่กระดูกชิ้นเดียวยังสู้ไม่ได้ ถึงเวลำเจอของจริง
จะมีโอกำสชนะได้อย่ำงไรกัน
“อมิตำภพุทธ”
เวลำผ่ำนไปหนึ่งคืน
ฉินหลิวซีลืมตำขึ้น ประกำยแสงสว่ำงปรำกฏขึ้นบนดวงตำของ
นำงก่อนจะดับไป เมื่อสังเกตดูดีๆ ก็เห็นว่ำดวงตำคู่นั้นยังคงสงบและ
ชัดเจนเช่นเคย
นำงก้มหน้ำมองดูกระดูกพุทธะในมือพลำงเพ่งจิต ไฟนรกก็ลุก
โชนขึ้นมำ เพียงไม่นำน กระดูกพุทธะก็ถูกเผำมอดไหม้จนกลำยเป็น
เถ้ำถ่ำนและสลำยหำยไป
กำรเดิมพันของพวกเขำได้เริ่มต้นขึ้นอย่ำงแท้จริงแล้ว!
“สำรเลว กล้ำดีอย่ำงไร!” ชำยหนุ่มที่ก ำลังบ ำเพ็ญตบะกุมหัวใจที่
ก ำลังบีบตัวไว้แน่น ดวงตำแดงก ่ำ เขำเงยหน้ำขึ้น จำกนั้นก็ตบเด็ก
น้อยที่นั่งอยู่ข้ำงๆ จนกระเด็นออกไปไกล โดยที่ไม่สนว่ำจะเป็นตำย
ร้ำยดีอย่ำงไร