จอมปราชญ์ปราบอสูร - บทที่ 76 – เคยได้ยินค ำว่ำฆ่ำคนปิดปำกไหม

ทั่วทั้งประตูเขำของอำรำมฉำงชุนเต็มไปด้วยไอเย็นและไอศพที่
พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ำ
กู้เฉิงเดินขึ้นเขำไปตลอดทำง สถำนที่ที่เขำผ่ำนไปล้วนถูก
ซำกศพเดินได้ยึดครองไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่ำปรมำจำรย์ของอำรำมฉำง
ชุนผู้นี้ฝังศพไว้ข้ำงใต้กี่ศพกันแน่
กระบี่ห้วงโลหิตร่ำยร ำอยู่เบื้องหน้ำกู้เฉิงรำวกับกำรร่ำยร ำกระบี่
อันงดงำม ชิ้นส่วนแขนขำที่ขำดกระเด็นปลิวว่อนอยู่รอบกำยเขำ
ในกำรจัดกำรกับซำกศพเดินได้ธรรมดำเหล่ำนี้ กู้เฉิงไม่ได้
สิ้นเปลืองปรำณแท้จริงมำกนัก เพียงอำศัยควำมคมของอำวุธก็
สำมำรถสังหำรพวกมันได้แล้ว
แต่ในขณะนั้นเอง พลังอันแข็งแกร่งระลอกหนึ่งก็พุ่งเข้ำมำ กู้เฉิง
เปลี่ยนมำใช้แขนซำกศพด ำที่มือซ้ำย กวำดไปด้ำนหลังอย่ำงแรง
ประกำยไฟระเบิดขึ้นบนแขนซำกศพด ำ กู้เฉิงถูกซัดถอยหลังไปหนึ่ง
ก้ำว
ซำกศพเดินได้ในชุดนักพรตค ำรำมลั่น มุมปำกแยกออกเป็น
รอยยิ้มที่น่ำขนลุก ในดวงตำก็ส่องประกำยแห่งควำมกระหำยในเลือด
เนื้อ แต่ในมือของมันกลับผนึกอินคำถำเต๋ำอย่ำงถูกต้อง

กู้เฉิงสบถในใจ ซำกศพเดินได้ตัวนี้คือคนของอำรำมฉำงชุน
เมื่อก่อน
เจ้ำพวกอำรำมฉำงชุนเหล่ำนี้เพื่อที่จะไขว่คว้ำชีวิตอมตะอะไรนั่น
ยอมเปลี่ยนตัวเองให้กลำยเป็นซำกศพมีชีวิต สละเลือดเนื้อบูชำยัญ
ให้ปีศำจซำกศพตนนั้น
แต่จริงๆแล้วพวกเขำยังมีโอกำสรอดอยู่ ไม่ได้ตำยสนิท เพียงแต่
เจตจ ำนงต่ำงๆถูกหนอนสำมซำกกัดกินไปแล้ว ดังนั้นสัญชำตญำณ
ของพวกเขำยังคงอยู่ ถึงกับยังสำมำรถใช้คำถำอำคมได้
จ ำนวนศิษย์ของอำรำมฉำงชุนจริงๆแล้วมีไม่มำกนัก มีเพียงสิบ
กว่ำคนเท่ำนั้น
แต่ในบรรดำคนเหล่ำนี้กลับไม่มีคนอ่อนแออยู่ไม่กี่คน โดย
พื้นฐำนแล้วล้วนบรรลุถึงระดับแปดหรือแม้กระทั่งระดับเจ็ด
คนเหล่ำนี้เมื่อกลำยเป็นซำกศพมีชีวิตแล้วจะรับมือได้ยำกที่สุด
เพียงแค่ผู้ตรวจกำรณ์รำตรีที่ชุยจื่อเจี๋ยน ำมำเหล่ำนี้ กลับไม่สำมำรถ
กดดันอีกฝ่ำยได้
พร้อมกับที่ซำกศพเดินได้ผนึกอินเต๋ำ กิ่งไม้และเถำวัลย์จ ำนวน
มำกก็พุ่งออกมำจำกใต้เท้ำของกู้เฉิงอย่ำงบ้ำคลั่ง พันธนำกำรเขำไว้
กู้เฉิงต้องกำรจะใช้ปรำณแท้จริงระเบิดออกเพื่อท ำลำยมัน แต่กิ่ง
ไม้และเถำวัลย์เหล่ำนั้นกลับเหนียวแน่นอย่ำงยิ่ง แม้แต่ปรำณแท้จริง
ของกู้เฉิงก็ไม่สำมำรถดิ้นหลุดได้

ส่วนซำกศพเดินได้ตนนั้นก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง ยันต์ไฟจ ำนวนมำก
ร่ำยร ำอยู่กลำงอำกำศ กลำยเป็นค่ำยกลไฟขนำดใหญ่ร่วงหล่นลงมำ
ปกคลุมกู้เฉิงไว้
กู้เฉิงถอนหำยใจยำว แล้วใช้วิชำโลหิตสังเวยทันที หมอกโลหิตสี
แดงเข้มแผ่ซ่ำนอยู่รอบกำยเขำ ในชั่วพริบตำท ำให้กิ่งไม้และเถำวัลย์
เหล่ำนั้นเหี่ยวเฉำและแหลกสลำยไป
เพลิงยมโลกจู๋อินที่อำบโลหิตฟำดฟันลงมำ ทุกที่ที่ผ่ำนไป ยันต์
ไฟเหล่ำนั้นก็ถูกท ำลำยจนหมดสิ้น ระเบิดออกกลำงอำกำศ
ซำกศพเดินได้ตนนั้นไม่มีสติสัมปชัญญะ มีเพียงสัญชำตญำณ
กำรโจมตี ดังนั้นจึงลืมไปโดยสิ้นเชิงว่ำ ผู้บ ำเพ็ญปรำณต่อสู้ระยะ
ประชิดกับนักรบนั้นแทบจะเรียกได้ว่ำต้องตำยอย่ำงแน่นอน
เมื่อเผชิญหน้ำกับกระบี่ของกู้เฉิง มันกลับยังคงโยนยันต์ออกมำ
แต่กลับถูกกระบี่จู๋อินที่อำบพลังจำกวิชำโลหิตสังเวยฟันขำดเป็นสอง
ท่อน
พลังปรำณโลหิตสำยหนึ่งไหลเข้ำสู่ร่ำงกำยของกู้เฉิง ท ำให้เขำ
ชะงักไป
ก่อนหน้ำนี้ที่ใช้วิชำโลหิตสังเวยเป็นเพรำะกู้เฉิงไม่อยำกจะไป
พัวพันกับซำกศพมีชีวิตที่เป็นผู้บ ำเพ็ญปรำณเหล่ำนี้
จำกกำรต่อสู้กับอวี๋ไป่เชียน กู้เฉิงได้สะสมประสบกำรณ์ในกำร
เผชิญหน้ำกับผู้บ ำเพ็ญปรำณมำมำกมำย สิ่งส ำคัญที่สุดคืออย่ำไป

พัวพันกับอีกฝ่ำย หำกไม่สำมำรถตัดสินผลแพ้ชนะได้อย่ำงรวดเร็ว
คนที่ถูกลำกจนตำยในที่สุดก็ต้องเป็นเจ้ำอย่ำงแน่นอน
ดังนั้นแต่เดิมกู้เฉิงตัดสินใจแล้วว่ำจะต้องสละพลังปรำณโลหิต
ส่วนหนึ่งเพื่อใช้วิชำโลหิตสังเวย ไม่คำดคิดว่ำในร่ำงของซำกศพมี
ชีวิตตัวนี้จะยังมีพลังปรำณโลหิตหลงเหลืออยู่ ท ำให้เขำไม่ต้อง
สูญเสียพลังปรำณโลหิตไปมำกนัก
แต่เพิ่งจะสังหำรซำกศพมีชีวิตของอำรำมฉำงชุนตัวนี้ไป ใน
พริบตำก็มีซำกศพมีชีวิตอีกสองตัวลงมำจำกเขำ ทั้งสองสวมชุด
นักพรตของอำรำมฉำงชุน จ้องมองกู้เฉิง
กู้เฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลังกำรต่อสู้ของผู้ตรวจกำรณ์รำตรีคน
อื่นๆไม่น่ำจะอ่อนแอขนำดนี้นะ ถึงแม้จะฆ่ำซำกศพเดินได้ของอำรำม
ฉำงชุนเหล่ำนี้ไม่ได้ แต่กำรสกัดกั้นพวกมันไว้ก็น่ำจะไม่มีปัญหำ
ยังไม่ทันที่กู้เฉิงจะคิดอะไรมำก ซำกศพเดินได้สองตัวก็พุ่งเข้ำ
มำแล้ว ในชั่วพริบตำวิชำคำถำห้ำธำตุของสำยลัทธิเต๋ำและวิชำลับ
ของอำรำมฉำงชุนที่สำมำรถกระตุ้นพลังชีวิตของพืชพรรณให้
กลำยเป็นเถำวัลย์และกระบี่ไม้ได้ก็จู่โจมเข้ำใส่กู้เฉิงอย่ำงไม่ยั้ง
“น่ำร ำคำญจริงๆนะ”
กู้เฉิงเพิ่งจะค้นพบว่ำ เขำไม่ชอบต่อสู้กับผู้บ ำเพ็ญปรำณเลย
ชอบต่อสู้กับนักรบมำกกว่ำ ท่ำต่อท่ำเปิดกว้ำงและยิ่งใหญ่ เป็นกำร
ประลองพละก ำลังและทักษะอย่ำงแท้จริง

ควำมรู้สึกที่ถูกคำถำและยันต์ต่ำงๆนำนำซัดเข้ำใส่หน้ำอย่ำง
หนำแน่นนั้นไม่ดีเอำเสียเลย ท ำให้สมำธิของเขำต้องตึงเครียดถึงขีด
สุด ไม่สำมำรถพลำดได้แม้แต่อย่ำงเดียว
ปรำณแท้จริงถูกปลดปล่อยออกมำอย่ำงไม่คิดชีวิต เพลิงยมโลก
จู๋อินบนกระบี่ห้วงโลหิตพลันลุกโชนขึ้นอย่ำงรุนแรง กวำดออกไปใน
แนวนอน ปรำณแท้จริงแผ่ออกไปเจ็ดเชียะ กวำดล้ำงคำถำทั้งหมดที่
อยู่เบื้องหน้ำจนหมดสิ้น
ในวินำทีถัดมำ กู้เฉิงท ำท่ำง้ำงคันศร ธนูปีศำจเย่หลัวในร่ำงกำย
ถูกปลุกขึ้นมำ ด้ำมธนูที่เหมือนแขนซำกแห้งปรำกฏขึ้นที่แขนขวำ
ของกู้เฉิง ส่องประกำยแสงที่น่ำขนลุก
ในเมื่อซำกศพเดินได้เหล่ำนี้ก็มีปรำณโลหิตอยู่ กำรใช้ธนู
ปีศำจเย่หลัวก็น่ำจะไม่มีปัญหำใช่ไหม
เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังขึ้น ธนูปีศำจเย่หลัวพุ่งออกไป ทุกที่
ที่ผ่ำนไป คำถำและยันต์เต๋ำก็แหลกสลำย พุ่งทะลุร่ำงของซำกศพ
เดินได้ตัวหนึ่ง หนวดบนด้ำมธนูยื่นออกมำ ดูดมันจนกลำยเป็นซำก
แห้งอย่ำงแท้จริง
ในขณะเดียวกัน กู้เฉิงก็ใช้วิชำโลหิตสังเวยอีกครั้ง แขนซำกศพ
ด ำกุมกระบี่ห้วงโลหิต ก้ำวสำมก้ำว พุ่งออกไปไกลกว่ำสิบจั้ง ฟัน
ซำกศพเดินได้อีกตัวหนึ่งจนตำย

กวักมือเรียกธนูปีศำจเย่หลัวกลับมำ แต่ธนูปีศำจเย่หลัวกลับส่ง
ควำมรู้สึกหนึ่งมำให้กู้เฉิง เป็นควำมรู้สึกไม่พอใจ
เพรำะว่ำซำกศพเดินได้เหล่ำนี้เคยสละเลือดเนื้อส่วนหนึ่งให้
ปีศำจซำกศพไปแล้ว ดังนั้นปรำณโลหิตที่หลงเหลืออยู่ในร่ำงกำย
ย่อมไม่เท่ำกับผู้ฝึกตนระดับเดียวกันปกติ ท ำให้ธนูปีศำจเย่หลัวที่ถูก
ปลุกขึ้นมำรู้สึกไม่พอใจ
ควำมหมำยนั้นชัดเจนมำก หำกครั้งหน้ำกู้เฉิงปลุกมันขึ้นมำแล้ว
กลับไม่ได้กลืนกินปรำณโลหิตที่เพียงพอ มันก็จะกลืนกินปรำณ
โลหิตส่วนหนึ่งของกู้เฉิงผู้เป็นเจ้ำของเพื่อชดเชย
กู้เฉิงขมวดคิ้ว เจ้ำนี่มันเลือกกินด้วยรึ
ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมำจำกเบื้องบน “เมื่อครู่เจ้ำใช้ธนู
อะไร ท ำไมถึงเหมือนธนูปีศำจเย่หลัวของลัทธิหลัว
เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่เหมือน แต่มันคือธนูปีศำจเย่หลัว
คนทรยศของลัทธิหลัวคนนั้นถูกจับได้ที่อ ำเภอหลัวของเจ้ำ
ดังนั้นเจ้ำจึงได้ธนูปีศำจเย่หลัวมำ และแอบเก็บไว้ ใช่หรือไม่”
ร่ำงของเฉินฉงซำนลงมำจำกเขำ เขำมองกู้เฉิงด้วยสำยตำที่
แปลกประหลำดและดีใจอย่ำงบ้ำคลั่ง
จริงๆแล้วซำกศพเดินได้สองตัวเมื่อครู่นี้เป็นเขำที่รับผิดชอบสกัด
กั้น แต่เฉินฉงซำนอยู่ที่อ ำเภอเฟิงหยวนสบำยเกินไป อำศัยยำเม็ดที่

ลัทธิเต๋ำเร้นลับให้มำรักษำกำรบ ำเพ็ญเพียร กำรต่อสู้เป็นตำยอย่ำง
แท้จริงเขำไม่ได้เจอมำหลำยปีแล้ว
ระดับพลังจะไม่ถดถอย แต่พลังกำรต่อสู้จะฝืดเคือง
ดังนั้นตอนที่ต่อสู้กับซำกศพเดินได้สองตัวที่เทียบเท่ำกับผู้
บ ำเพ็ญปรำณระดับเจ็ดขั้นเพ่งนิมิต เขำจึงถูกพวกมันบีบให้ถอยหลัง
ทีละก้ำว และไม่มีพลังระเบิดเหมือนกู้เฉิงที่จะเข้ำประชิดตัวและสังหำร
พวกมันได้ในทันที เขำถึงกับถอยหลังโดยสมัครใจ ปล่อยให้สองตัวนี้
ลงเขำไป
แต่เขำก็กลัวว่ำซำกศพเดินได้สองตัวนี้ลงเขำไปแล้วจะท ำให้
ทหำรเกรำะนิลที่ตีนเขำบำดเจ็บล้มตำยจ ำนวนมำกจนท ำให้เขำถูก
ต ำหนิ ดังนั้นจึงตำมพวกมันมำข้ำงหลัง ผลก็คือได้เห็นฉำกที่กู้เฉิงใช้
ธนูปีศำจเย่หลัวยิงสังหำรซำกศพเดินได้นั่นเอง
สีหน้ำของกู้เฉิงไม่มีกำรเปลี่ยนแปลงใดๆ เพียงแค่ถำมเรียบๆ
“เจ้ำรู้จักธนูปีศำจเย่หลัวด้วยรึ”
เฉินฉงซำนหัวเรำะอย่ำงบ้ำคลั่ง “เดิมทีข้ำไม่รู้ แต่เพื่อนคนหนึ่ง
ทำงใต้ส่งข่ำวมำให้ข้ำ บอกว่ำลัทธิหลัวเคยประกำศข่ำว ตำมหำธนู
ปีศำจเย่หลัว เจ้ำรู้ไหมว่ำข้ำได้ข่ำวนี้เมื่อไหร่ ก็เมื่อสำมวันก่อนนี่เอง
นี่คือชะตำฟ้ำลิขิต กู้เฉิงเอ๋ยกู้เฉิง ในที่สุดเจ้ำก็ตกอยู่ในมือข้ำ
แล้ว

แต่เจ้ำวำงใจได้ ข้ำจะไม่บอกเรื่องนี้กับท่ำนผู้บัญชำกำรใหญ่
หรือท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำม แน่นอนว่ำนั่นอยู่บนเงื่อนไขที่ว่ำ
เจ้ำต้องเชื่อฟัง”
ตั้งแต่ที่ลัทธิเต๋ำเร้นลับถูกท ำลำย เฉินฉงซำนก็รู้สึกว่ำตัวเองโชค
ร้ำยมำตลอด และตอนนี้ในที่สุดโชคก็เข้ำข้ำงแล้ว
เขำเพิ่งจะได้รับข่ำว ไม่นำนเขำก็พบว่ำกู้เฉิงใช้ธนูปีศำจเย่หลัว
นี่ถ้ำไม่ใช่โชคชะตำแล้วจะเป็นอะไร
ส่วนเรื่องกำรรำยงำนกู้เฉิง เฉินฉงซำนไม่เคยคิดเลย
แม้ว่ำเขำจะเกลียดกู้เฉิงอย่ำงสุดซึ้งที่ไม่ให้เกียรติเขำเลยแม้แต่
น้อยตอนที่ท ำลำยลัทธิเต๋ำเร้นลับ แต่ตอนนี้กำรรำยงำนกู้เฉิง
นอกจำกจะท ำให้กู้เฉิงโชคร้ำยแล้ว เขำอย่ำงมำกก็ได้เพียงแต้ม
ผลงำนบำงส่วนเท่ำนั้น
แต่ถ้ำเขำจับจุดอ่อนของกู้เฉิงนี้ไว้ได้ ต่อไปกู้เฉิงก็จะต้องท ำตำม
ค ำสั่งของเขำ นี่จะไม่ดีกว่ำหรือ
เรื่องที่ท ำร้ำยคนอื่นแต่ตัวเองไม่ได้ประโยชน์เขำจะไม่ท ำ ถ้ำจะ
ท ำ ก็ต้องเป็นเรื่องที่ท ำร้ำยคนอื่นแล้วตัวเองได้ประโยชน์
เมื่อมองดูเฉินฉงซำนที่ก ำลังดีใจอย่ำงออกนอกหน้ำ กู้เฉิงก็ส่ำย
หน้ำเบำๆ แล้วท ำท่ำง้ำงคันศร
“ค ำว่ำฆ่ำคนปิดปำก เคยได้ยินไหม”

ค ำพูดประโยคเดียวออกมำ เฉินฉงซำนก็รู้สึกเย็นวำบตั้งแต่หัว
จรดเท้ำ
ควำมดีใจอย่ำงบ้ำคลั่งถูกดับลง เขำก็เพิ่งจะพบว่ำตัวเองมองข้ำม
ปัญหำที่ร้ำยแรงอย่ำงหนึ่งไป
แม้ว่ำเขำจะพบจุดอ่อนของกู้เฉิง แต่ปัญหำก็คือ เขำมีปัญญำที่
จะจับจุดอ่อนนี้ไว้ได้หรือไม่
ท่ำมกลำงควำมตื่นตระหนก เฉินฉงซำนตะโกนลั่น “กู้เฉิง เจ้ำ
กล้ำ…”
เสียงกรีดร้องอันแหลมคมดังขึ้น ธนูปีศำจเย่หลัวหลุดจำกมือไป
แล้ว แม้แต่ปลำยลูกศรที่เป็นกระดูกนั้น ยังมีรอยเลือดปรำกฏอยู่ นั่น
คือพลังของวิชำโลหิตสังเวย
กระบี่ยำวในมือของเฉินฉงซำนมีปรำณแท้จริงสีด ำสนิทวนเวียน
อยู่ ฟำดฟันไปด้ำนหลังอย่ำงบ้ำคลั่ง แต่กลับถูกธนูปีศำจเย่หลัว
ท ำลำยจนหมดสิ้น
ท่ำมกลำงควำมตื่นตระหนกเขำหนียันต์แผ่นหนึ่งออกมำ นี่คือ
ยันต์ที่อวี๋ไป่เชียนเคยให้เขำ เป็นยันต์ที่ท ำขึ้นเป็นพิเศษ สำมำรถใช้
ปรำณแท้จริงของนักรบกระตุ้นได้ เป็นหนึ่งในผลประโยชน์ที่เขำ
ได้รับจำกกำรอ ำนวยควำมสะดวกให้ลัทธิเต๋ำเร้นลับ
พร้อมกับที่ยันต์ระเบิดออก ก ำแพงไฟก็ปรำกฏขึ้นตรงหน้ำเขำ
ปรำณวิญญำณอันแข็งแกร่งแผ่ซ่ำนออกมำ

แต่ยังไม่ทันที่เขำจะถอนหำยใจโล่งอก ลูกศรที่น่ำขนลุกก็ทะลุ
ออกมำจำกก ำแพงไฟนั้นแล้ว พุ่งทะลุร่ำงของเขำทั้งคน ดูดปรำณ
โลหิตทั่วทั้งร่ำงของเขำจนแห้งเหือด
กู้เฉิงเดินเข้ำมำ กวักมือเรียกธนูปีศำจเย่หลัวกลับมำ ครั้งนี้ธนู
ปีศำจเย่หลัวพอใจมำก เห็นได้ชัดว่ำปรำณโลหิตของนักรบอย่ำงเฉิน
ฉงซำนถูกปำกมันมำกกว่ำ
“คนโง่ เจ้ำคิดว่ำข้ำกล้ำหรือไม่กล้ำ”
กู้เฉิงแบกร่ำงของเฉินฉงซำนมำที่ฝูงซำกศพพเนจรอีกด้ำนหนึ่ง
โยนร่ำงของอีกฝ่ำยทิ้งไป ร่ำงของอีกฝ่ำยก็ถูกซำกศพพเนจร
เหล่ำนั้นฉีกกระชำกจนแหลกละเอียด ตำยโดยไม่เหลือซำก
[จบแล้ว]