จักรพรรดิมังกรทมิฬ - ตอนที่ 22 คำสัญญาของคุณหนูรอง
“ข้าไม่ได้รู้สึกขอบคุณ ข้าชอบท่าน ข้าจะตอบแทนท่านด้วยการแต่งงานกับท่าน!” เซียวอวี่หรานกล่าว ใบหน้าเผยความแน่วแน่ชัดเจน
ซูหานเผยแววหมดหนทางเล็กน้อย “เจ้าชอบข้า? เพียงเพราะข้าช่วยเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง เจ้าก็ชอบข้าแล้วหรือ?”
“ถูกต้อง!”
เซียวอวี่หรานเอียงศีรษะครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “อาจเป็นเพราะท่านช่วยข้าไว้ แต่ก็อาจเป็นรักแรกพบก็ได้ หากเป็นอย่างหลัง ต่อให้ท่านไม่ช่วยข้า ข้าก็ยังชอบท่านอยู่ดี”
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ …” ซูหานพึมพำ
“สิ่งที่คุณหนูผู้นี้พูดล้วนเป็นความจริง ฮึ่ม!”
“เรื่องนี้ค่อยว่ากันภายหลังเถิด”
ซูหานโบกมือ เขาเพิ่งกลับชาติมาเกิด ยังไม่อยากมานั่งสนทนาเรื่องความรักในเวลานี้
“เฮ้ ซูหานน้อย หากนับตามอายุ ท่านอ่อนกว่าพี่สาวข้าสองปี และอ่อนกว่าข้าหนึ่งปี ท่านต้องเรียกข้าว่าพี่สาว!” เซียวอวี่หรานกล่าวอย่างร้อนใจเมื่อเห็นซูหานกำลังจะจากไป
“เอาล่ะ พี่สาวเซียวอวี่หราน ขอให้เจ้ากลับบ้านไปเถิด อย่าขวางทางข้าเลย ได้หรือไม่?” ซูหานกล่าว
“แต่…แต่ตอนนี้ท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้ ต้องมีหญิงสาวมากมายชอบท่านแน่ หากข้าไม่ฉวยโอกาส ท่านคงไม่แต่งงานกับข้าแล้ว!” เซียวอวี่หรานกล่าวอย่างงอน ๆ
ซูหานยอมรับนิสัยของเซียวอวี่หรานโดยสิ้นเชิงแล้ว นางจะไร้เดียงสาไปกว่านี้ได้อีกหรือไม่?
เซียวอวี่หรานเป็นคนพูดตรงไปตรงมา มีสิ่งใดก็พูดออกมาโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น
“ข้าจะแต่งงานกับเจ้าหรือไม่ มิได้เกี่ยวข้องกับว่าข้าจริงจังหรือไม่จริงจัง” ซูหานส่ายศีรษะ
“เหตุใดจะไม่เกี่ยว? ข้าแม้แต่ฝึกฝนก็ทำไม่ได้ ส่วนท่านในอนาคตต้องยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ช่องว่างระหว่างพวกเราจะยิ่งห่างไกล...” เซียวอวี่หรานกล่าว ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลอ
“เจ้าร้องไห้จริงหรือ?”
เมื่อเห็นท่าทีราวดอกสาลี่ต้องสายฝนของเซียวอวี่หราน ซูหานก็เชื่อสนิทใจ
หากเซียวอวี่หรานมีนิสัยเช่นเดียวกับเซียวอวี่ฮุ่ย บีบบังคับให้เขาแต่งงานด้วย ซูหานคงพลิกหน้าทันทีโดยไม่กล่าวคำใด
แต่เซียวอวี่หรานกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง มองนางเช่นนี้ ซูหานกลับรู้สึกประหนึ่งตนเองทำสิ่งใดผิดพลาด
“ข้าจะช่วยให้เจ้าฝึกฝนได้” ซูหานกล่าวขึ้นกะทันหัน
เซียวอวี่หรานชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายศีรษะ “ข้าเกิดมาไม่อาจฝึกฝนได้ ไม่มีเส้นลมปราณมังกรแม้แต่เส้นเดียว เป็นขยะที่พวกเขาดูแคลนมาตลอด ไม่ต้องพูดถึงท่าน ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดบนทวีปหลงอู่ก็ช่วยข้าไม่ได้”
“ผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งทวีปหลงอู่? เขานับเป็นอะไร!”
ซูหานแค่นเสียงเย็นชา “เจ้ามิได้มีเส้นลมปราณมังกรจริง แต่สภาพร่างกายของเจ้ากลับเหนือกว่าผู้คนบนทวีปหลงอู่อย่างมาก ขอเพียงกระตุ้นสภาพร่างกายของเจ้าได้ เจ้าจะก้าวข้ามขอบเขตเส้นลมปราณมังกรโดยตรง เข้าสู่ขอบเขตโลหิตมังกร!”
“จริงหรือ?”
ดวงตางดงามของเซียวอวี่หรานเบิกกว้าง “ซูหานน้อย ท่านโกหกข้าหรือไม่?”
“ข้าชื่อซูหาน อย่าเติมคำว่า ‘น้อย’ เข้าไป” ซูหานกลอกตา
“ฮี่ฮี่ ซูหานน้อยก็อ่อนกว่าข้าหนึ่งปี หากท่านช่วยให้ข้าปลุกสภาพร่างกายที่ยิ่งใหญ่ยิ่งใหญ่มากเช่นนั้นได้ ข้าจะแต่งงานกับท่าน!” เซียวอวี่หรานหัวเราะ
นางก็หวังจะฝึกฝนได้เช่นกัน เพียงแต่ไม่เชื่อคำพูดของซูหาน ในความคิดของนาง ซูหานเพียงปลอบใจตนเท่านั้น
ดังนั้นเซียวอวี่หรานจึงกล่าวคำว่า “ยิ่งใหญ่” ติดต่อกันถึงสามครั้ง จนซูหานแทบอยากโยนนางออกไปไกลหลายสิบจั้ง
“เช่นนี้เถิด”
ซูหานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “เจ้ากลับไปขอให้ตระกูลเซียวช่วยหาสิ่งของสี่อย่าง ได้แก่ ดอกมารวิญญาณ น้ำฝนรุ่งอรุณศักดิ์สิทธิ์ วิญญาณน้ำแข็ง และโลหิตมังกร”
ความจริงแล้ว ด้วยสภาพร่างกายของเซียวอวี่หราน เพียงใช้สี่สิ่งนี้กระตุ้นยังนับว่าไม่เพียงพอ
แต่ก็จนปัญญา สภาพแวดล้อมของทวีปหลงอู่เป็นเช่นนี้ ใช้สิ่งที่มีไปก่อน รอให้พลังของเซียวอวี่หรานไปถึงจุดสูงสุดของทวีปหลงอู่แล้ว ออกจากทวีปหลงอู่ ค่อยหาวัตถุที่แข็งแกร่งกว่านี้มาช่วยกระตุ้นอีกครั้ง
“สิ่งเหล่านี้คืออะไร?” เซียวอวี่หรานกระพริบตา นางไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อเดียว
“สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เจ้ากระตุ้นสภาพร่างกายได้ แล้วเจ้าจะเชื่อคำพูดของข้า” ซูหานกล่าว
“ไม่ว่าคำพูดของท่านจะจริงหรือเท็จ พี่สาวจะให้รางวัลท่านก่อน!”
เซียวอวี่หรานวิ่งเข้าหาซูหาน ท่ามกลางดวงตาเบิกกว้างของซูหาน ริมฝีปากอ่อนนุ่มดุจดอกซากุระประทับลงบนริมฝีปากของเขาโดยตรง
กลิ่นหอมอ่อนจางลอยผ่านปลายจมูก เซียวอวี่หรานแตะเพียงชั่วครู่ดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ ก่อนที่ซูหานจะทันได้ลิ้มรส นางก็หน้าแดงระเรื่อ ถอนริมฝีปากออกไป
“ข้า…เจ้า…” ซูหานไม่อาจบรรยายความรู้สึกในยามนี้ได้
จักรพรรดิมังกรปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกหญิงสาวจุมพิตเสียแล้ว?
แถมยังเป็นการจุมพิตโดยไม่ทันตั้งตัว!!!
“อย่างไรเสียข้าก็ชอบท่าน ไม่ว่าท่านจะแต่งงานกับข้าหรือไม่ และข้าคงเป็นหญิงคนแรกที่จุมพิตท่านกระมัง? ท่านต้องรับผิดชอบต่อข้า” เซียวอวี่หรานเงยหน้ากล่าว
“รับผิดชอบอะไร เจ้าเป็นฝ่ายจูบข้าก่อนต่างหาก” ซูหานกลอกตา
“ข้าไม่สน”
เซียวอวี่หรานยืดตัวตรง มือเล็กทั้งสองไพล่หลัง กระโดดโลดเต้นจากไปไกล
“ซูหานน้อย พี่สาวไม่รบกวนท่านแล้ว ข้าจะพยายามหาสิ่งทั้งสี่ที่ท่านกล่าวให้ได้ แต่ท่านก็ต้องใส่ใจข้าด้วย อย่างไรเสีย ข้า เซียวอวี่หราน ก็เป็นภรรยาของท่าน!”
เสียงใสแจ๋วค่อย ๆ ห่างไกล ซูหานมองแผ่นหลังงดงามของเซียวอวี่หราน ได้แต่ส่ายศีรษะอย่างหมดหนทาง
……
ประสิทธิภาพของหอว่านเป่ารวดเร็วยิ่ง เมื่อซูหานกลับถึงตระกูลซู หอว่านเป่าก็ส่งวัตถุดิบทั้งหมดที่เขาซื้อมาแล้ว และส่งตรงถึงห้องของซูหาน
คนในตระกูลซูจำนวนมากเห็นภาพนี้ ต่างคิดว่าซูหานขโมยทรัพย์สินของตระกูลไปซื้อวัตถุดิบ เมื่อรายงานขึ้นไป ก็มีคนมาตรวจสอบในทันที แต่กลับไม่พบว่าขาดเงินแม้แต่เหรียญเดียว
ชัดเจนว่านี่คือเงินของซูหานเอง
ซูหานคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เขามิได้ใส่ใจ
“วัตถุดิบมากมายเพียงนี้ เพียงพอให้ข้าหลอมหลายวัน”
ซูหานครุ่นคิดครู่หนึ่ง แทนที่จะรีบใช้วัตถุดิบเหล่านี้ เขากลับหยิบโอสถสิบขวดออกมา
“ใช้โอสถเหล่านี้ฝึกฝนก่อนเถิด เปิดเส้นลมปราณให้มากขึ้นเสียก่อน พลังมังกรของข้าจึงจะเพียงพอใช้วัตถุดิบทั้งหมดนี้”
……
ขณะเดียวกัน ณ โถงใหญ่ของตระกูลหลิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหยวนซาน บรรยากาศอึมครึมปกคลุมทั่วบริเวณ
“เหิงเอ๋อร์ บุตรของข้า!!!”
หลินเฉิงซง ผู้นำตระกูลหลิน ดวงตาแดงก่ำ มองศพของหลินเหิงที่ถูกนำกลับมา ความอาฆาตและไอสังหารรุนแรงปะทุออกจากร่าง
“ผู้ใด? ผู้ใดกันแน่?!!!” หลินเฉิงซงคำราม
“คือ…คือซูหาน”
มีผู้หนึ่งกล่าวขึ้น เป็นหนึ่งในผู้ติดตามที่คุ้มกันหลินเหิงก่อนหน้านี้
หนังศีรษะของเขาชาเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว ซูหานสังหารหลินเหิงต่อหน้าพวกตน การตายของหลินเหิงย่อมเกี่ยวข้องกับการคุ้มกันที่ไม่รัดกุมของพวกเขา
“ซูหาน?”
หลินเฉิงซงหันศีรษะฉับพลัน จ้องมองชายผู้นั้น “เขาเป็นขยะที่ฝึกฝนไม่ได้ แล้วจะสังหารเหิงเอ๋อร์ได้อย่างไร? แล้วพวกเจ้าทำอะไรอยู่? เหตุใดไม่ตายแทนข้าไปเสีย!!!”
YOU MAY ALSO LIKE
