จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1520 วิธี
“นั่นก็คือนั่งเรือข้ามฟากระยะไกล! ”
หลินหยุนดวงตาเป็นประกาย “เรือข้ามฟากระยะไกล? ”
โม่หยู่พยักหน้า และพูดว่า “ถูกต้อง! เรือข้ามฟากระยะไกล นั่นคือเรือข้ามฟากที่พวกยอดฝีมือ ที่อยู่ทางตอนเหนือของเขตกลางฟ้าบริเวณที่ใกล้กับทะเลไม่สิ้น ได้จัดสร้างขึ้นเอาไว้”
“โดยขณะที่สร้างนั้นมียอดฝีมือขั้นแดนดั่งเทพเป็นผู้ที่คอยควบคุมดูแลอยู่! ”
“และในทุกครั้งที่เดินทาง ก็จะมียอดฝีมือขั้นแดนดั่งเทพอย่างน้อยสองคนติดตามไปด้วย! ”
“แน่นอนว่า ใครก็ไม่รับประกันว่าจะมีชีวิตรอดไปจนถึงเขตกลางฟ้านั่น! ”
“หากเกิดอุบัติเหตุหรือเรื่องที่คาดไม่ถึงก็ถือเป็นเรื่องของตนเอง! ”
“และต้องรับผิดชอบผลกระทบที่ตามมาด้วยตนเอง! ”
“แต่เมื่อเปรียบเทียบกับการข้ามผ่านไปด้วยตนเอง หรือว่าการใช้ของวิเศษที่ใช้เหาะเหินแล้ว”
“ความปลอดภัยในการนั่งเรือข้ามฟากนั้นก็ค่อนข้างสูงมากกว่าเลยทีเดียว! ”
“แทบจะไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้น! ”
“เพราะว่าเรือข้ามฟากที่พวกเขาใช้นั้น ล้วนก่อสร้างขึ้นมาจากสมบัติล้ำค่าระดับสูงทั้งหมด! ”
หลินหยุนพูดขึ้นว่า “ในเมื่อยากลำบากเช่นนี้ ถึงขนาดที่การเดินทางในทุกครั้งจะต้องยอดฝีมือขั้นแดนดั่งเทพคอยควบคุมไปด้วย คิดว่าค่าใช้จ่ายคงจะสูงไม่น้อยเลยล่ะสิ? ”
โม่หยู่พยักหน้า และพูดว่า “ค่าใช้จ่ายไม่ต่ำเลยจริง ๆ! ราคาค่าตั๋วของแต่ละคน คือหินทิพย์ชั้นล่างจำนวนหนึ่งแสนก้อน! ไม่มีการต่อรองราคา! ต่อให้จะเป็นราคานี้ ก็ยากที่จะหาซื้อตั๋วได้! ”
“อีกทั้งราคาหนึ่งแสนนี้ ยังเป็นที่นั่งที่แย่ที่สุด อยู่ชั้นล่างใต้ท้องเรือซึ่งไม่สามารถบำเพ็ญฝึกฝนได้”
“ถ้าหากต้องการจะเลือกที่นั่งในตำแหน่งที่ดีกว่านี้! ”
“หรือจะมีความปลอดภัยมากขึ้นแล้วนั้น! ”
“จะมีราคาอยู่ที่สองแสน สามแสน หรือห้าแสนก็ยังมี! ”
หลินหยุนได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและถามขึ้นว่า “ราคาที่แพงมากขนาดนี้ ยังจะมีคนที่สามารถนั่งได้ด้วยเหรอ? อีกทั้ง หากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนทั่วไป คงน่าจะไม่ต้องการที่จะไปเขตกลางฟ้าหรอกไม่ใช่เหรอ? ”
โม่หยู่ส่ายศีรษะและพูดว่า “พี่หลินคิดผิดแล้ว! ผู้บำเพ็ญเซียนที่ต้องการไปเขตกลางฟ้านั้น มีอยู่จำนวนมาก! หรือจะบอกว่าผู้บำเพ็ญเซียนทั้งเขตเหนือเลยก็ว่าได้ ซึ่งใครบ้างล่ะที่ไม่อยากไปที่เขตกลางฟ้านั่น? ”
“เพราะว่า เขตกลางฟ้าเป็นศูนย์กลางของดาวนกขาวแห่งนี้”
“หากเป็นไปได้ ใครก็ไม่อยากที่จะอาศัยอยู่ในเขตเหนือที่มีทรัพยากรแห้งแล้ง และถูกขนานนามว่าดินแดนรกร้างแห่งนี้แน่นอน”
“เพียงแต่มีผู้คนจำนวนมาก ไม่มีวิธีที่จะเดินทางไปได้ก็เท่านั้น! ”
หลินหยุนพยักหน้า และพูดว่า ”ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูด เขตเหนือนี้คงจะไม่มีผู้ใดที่สามารถมีหินทิพย์จำนวนหนึ่งแสนก้อนหรอกใช่ไหมล่ะ? สำหรับเขตเหนือนี้ จำนวนหินทิพย์มากขนาดนั้นคงจะไม่ใช่จำนวนที่เล็กน้อยอย่างเด็ดขาด! ”
เป็นเรื่องตลกน่าขันยิ่งนัก
ผู้บำเพ็ญเซียนจิตปฐมตอนกลางคนหนึ่ง หากจะนับจำนวนของหินทิพย์แล้ว คงจะมีไม่ถึงหนึ่งหมื่นก้อน
ขั้นแดนจิตปฐมตอนกลางนี้ ไม่ได้ถือว่าเป็นชั้นยอดในเขตเหนือแห่งนี้
แต่ถือว่าเป็นระดับที่มีพลังการต่อสู้ขั้นสูงสุดแล้ว
แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนระดับนี้ก็ยังเป็นแบบนี้เลย
ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่น เพียงแค่คิดก็ทราบดีกันอยู่แล้ว!
แต่โม่หยู่กลับพูดขึ้นว่า “ผู้ที่สามารถมีหินทิพย์จำนวนหนึ่งแสนก้อนนั้น มีอยู่ไม่น้อย พี่หลินลองดูตระกูลโม่ของฉันได้ ตระกูลโม่ของฉัน ภายในแคว้นน้ำแดงก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง”
“แต่หากกวาดตามองไปยังดินแดนทั่วทั้งเขตเหนือแล้ว”
“ที่จริงแล้วก็ไม่ถือว่ามีชื่อเสียงอะไรเลย! ”
“แต่ถึงแม้ตระกูลโม่ที่เป็นตระกูลระดับนี้ ก็มีพลังอำนาจของผู้บำเพ็ญเซียนแดนจิตปฐมคอยปกป้องอยู่ ไม่เพียงแค่หนึ่งแสน ต่อให้เป็นหลายแสน ก็สามารถนำออกมาได้โดยไม่เป็นอุปสรรคเท่าไร! ”
“ดังนั้นผู้ที่สามารถจ่ายในราคานี้ได้นั้น ถือว่ามีอยู่จำนวนมาก! ”
หลินหยุนเข้าใจอย่างชัดเจน
ดูเหมือนว่าเขาจะอุปาทานไปเองแล้ว
ก่อนหน้านี้ได้ยินโม่หยู่พูดว่า เทือกเขาทิพย์จำนวนมากในเขตเหนือ ต่างก็อยู่ภายใต้การปกครองของสามสำนักใหญ่
จากนั้นก็สังหารผู้บำเพ็ญเซียนแดนจิตปฐมตอนกลางคนนั้น
แล้วมองดูถุงเก็บของของฝ่ายตรงข้าม
เขาก็นึกคิดไปเองว่า คนที่สามารถมีหินทิพย์หนึ่งแสนก้อนนั้นจะมีจำนวนน้อยมาก
กลับกลายเป็นว่าเขาคิดผิดไปแล้ว
ครุ่นคิดชั่วครู่ หลินหยุนก็มองไปที่โม่หยู่และพูดว่า “เธอสามารถซื้อตั๋วเรือได้ไหม? ”
โม่หยู่พูดว่า “เพียงแค่ยอมที่จะจ่ายหินทิพย์ ก็น่าจะหาซื้อได้! อีกอย่างหนึ่ง เรือทะเลอยู่ที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตเหนือ ที่นั่นมีชื่อว่าเหนือขอบฟ้า”
“ในเดือนสิบสองของทุกปีจะออกเดินเรือ! ”
“โดยมีเวลาห่างจากตอนนี้ อยู่ประมาณหกเดือน”
“ถ้าหากพี่หลินต้องการที่จะไปให้ทันเรือรอบนี้”
“พวกเราก็จะต้องรีบออกเดินทางกันในตอนนี้เลย! ”
“พร้อมกับต้องมีหินทิพย์ที่มีจำนวนมากเพียงพอด้วย! ”
“ถ้าหากพวกเราจะเดินทางไปทั้งสี่คน อย่างน้อยจะต้องมีหินทิพย์จำนวนห้าแสนก้อน! ”
“เพราะว่าหลังจากที่พวกเราขึ้นไปบนเรือแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะต้องใช้จ่ายเงิน! ”
“พี่หลินคือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแดนจิตปฐม สามารถงดรับประทานอาหารได้! ”
“แต่ว่าฉันคือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแดนยาทองซึ่งทำแบบนั้นไม่ได้! ”
“ส่วนพี่ฉินหลันกับซินเอ๋อทั้งสองคนก็เป็นคนธรรมดา! ”
“ยิ่งจะไม่ได้เข้าไปใหญ่! ”
“ต่อให้พวกเราจะนำพวกอาหารติดตัวไปบ้าง แต่พี่หลินก็จะต้องบำเพ็ญฝึกฝน”
“ซึ่งที่นั่งใต้ท้องเรือนั้น มันย่ำแย่อย่างที่สุด! ”
“ไม่มีพื้นที่ว่างส่วนตัวเลย! ”
“แม้จะบำเพ็ญฝึกฝนก็ยังไม่ได้! ”
“ดังนั้นจะต้องยอมจ่ายหินทิพย์เพื่อแลกซื้อสิ่งเหล่านั้นมา”
“ตอนนี้ในตัวของพี่หลินเองน่าจะมีหินทิพย์อยู่จำนวนไม่มากแล้วล่ะสิ! ”
“ส่วนฉันนั้นสามารถที่จะรวบรวมได้หลายหมื่น ”
“แต่เมื่อเปรียบเทียบกับจำนวนห้าแสนก้อนแล้ว มันยังห่างไกลกันลิบลับ! ”
“หากว่าสามารถกลับไปยังเมืองโม่ได้”
“ฉันสามารถที่จะนำหินทิพย์จากตระกูลได้ในจำนวนที่มากพอ! ”
“แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง! ”
“ถ้าหากพวกเรากลับไปยังเมืองโม่ก่อน แล้วค่อยไปยังเหนือขอบฟ้า อย่างนั้นก็คงยากที่จะทันเวลาการออกเดินเรือในปีนี้แล้ว! ”
หลินหยุนเคลื่อนสายตาไปมา แล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย
ผ่านไปสักพักหนึ่ง ก็มองไปที่โม่หยู่และพูดขึ้นว่า “นี่เป็นปัญหาที่ยุ่งยากพอสมควร แต่ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่มากนัก! ”
ได้ยินหลินหยุนพูดแบบนี้แล้ว โม่หยู่ก็รีบถามขึ้นทันทีว่า “พี่หลินมีวิธีอย่างนั้นเหรอ? ”
หรือว่าจะทำการลงมือแย่งชิง!
เฉพาะพวกผู้มีอิทธิพลอำนาจกลุ่มเล็กที่มีทรัพย์สินจำนวนมาก
นอกเหนือจากนี้แล้ว
โม่หยู่คิดไม่ออกจริง ๆ ว่า ภายในเวลาอันสั้นนี้ หลินหยุนจะคิดหาวิธีอะไรได้!
หลินหยุนยิ้มเล็กน้อย และพูดขึ้นว่า “ในเมืองเทียนเอินแห่งนี้มีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่อาศัยรวมกันเป็นจำนวนมาก หากแต่ละคนไม่มีหินทิพย์แล้ว เกรงว่าคงจะไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้เป็นเวลานานใช่ไหมล่ะ? ”
โม่หยู่ไม่รู้ว่าหลินหยุนมีความคิดแผนการอะไรอยู่ในใจ แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย และพูดว่า “เรื่องนี้พี่หลินพูดได้ถูกต้อง! ผู้ที่สามารถอาศัยอยู่ในเมืองเทียนเอินได้เป็นเวลานาน ล้วนไม่ใช่บุคคลธรรมดาที่จะต่อกรได้โดยง่าย! ”
“ดังนั้นยกตัวอย่างเช่นงานประมูลที่หอซิวซินก็แล้วกัน! ”
“ในสถานที่อย่างเมืองโม่ของพวกเรานั้น! ”
“ในหนึ่งปี ก็จะจัดขึ้นเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น! ”
“และยังเป็นงานประมูลขนาดเล็กด้วย! ”
“แต่ในเมืองเทียนเอินแห่งนี้! ”
“หอซิวซินจะจัดงานประมูลขึ้นปีละสองครั้ง! ”
“และยังเป็นงานประมูลขนาดใหญ่อีกด้วย! ”
“ภายในงานประมูลนั้น มีเฉพาะแต่สิ่งที่คาดคิดไม่ถึง ให้ได้ดูได้ชมกัน! ”
หลินหยุนดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที และพูดว่า “หอซิวซินนั้นยังมีการจัดงานประมูลขึ้นที่นี่ด้วยอย่างนั้นเหรอ? ”
โม่หยู่พูดขึ้นว่า “หอซิวซินยิ่งใหญ่มากความสามารถ ในเมืองเทียนเอินนี้ ถือเป็นแหล่งที่น่ากอบโกย ซึ่งจะต้องมีการจัดงานขึ้นอย่างแน่นอน! ถึงขนาดที่ว่ามียอดฝีมือจำนวนไม่น้อย ที่เดิมทีไม่ได้พักอาศัยอยู่ในเมืองเทียนเอิน ก็ยังจะต้องมาเข้าร่วมงานด้วย! ”
“งานประมูลในเมืองเทียนเอินในทุกวันนี้ ถือได้ว่ามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแล้ว! ”
“แน่นอนว่ายังมีอีกหนึ่งเหตุผล! ”
“นั่นก็คือสถานที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ที่ไม่มีผู้ใดปกครอง! ”
“แต่เมื่อออกจากเมืองเทียนเอินแล้ว! ”
“หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่มีผู้ใดที่จะไปสนใจยุ่งเกี่ยวด้วย! ”
“นี่ก็คือความพิเศษโดยเฉพาะ! ”
“สำหรับที่อื่นนั้น คงจะไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้อย่างแน่นอน!
YOU MAY ALSO LIKE
