จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1645 ไม่ยอม

กฎเกณฑ์ทั้งหกล้วนแข็งแกร่งทรงพลังอย่างยิ่ง
แต่กลับไม่ได้ผสมผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
ดังนั้นต่อให้แสดงกฎเกณฑ์ทั้งหกออกมา แต่เมื่อเทียบกับกฎเกณฑ์ทั้งสองที่ผสมผสานกันของผู้อาวุโสเจียงแล้วก็ยังคงมีความห่างชั้นอยู่ไม่น้อย
กฎเกณฑ์ทั้งสองที่ผสมผสานกันได้โจมตีเข้าใส่ในทันที
ถึงแม้ทางฟางเอี่ยน จะเป็นกฎเกณฑ์ทั้งหก แต่กลับไม่สามารถต้านทานเอาไว้ได้เลย
โดนโจมตีเข้าใส่จนกฎเกณฑ์ทั้งหกของเขาพังทลายลง
แต่ผู้อาวุโสเจียงก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้
ทันใดนั้น ก็หายวับไปในอากาศ
มาถึงบริเวณเบื้องหน้าของหินศิลาที่อยู่ด้านล่าง
แล้วนำฝ่ามือไปวางบนหินศิลา จึงเกิดประกายลำแสงสีขาวขึ้น ผู้อาวุโสเจียงก็หายวับไปในทันที
ในขณะที่ผู้อาวุโสเจียงกำลังหายตัวไปนั้น ฟางเอี่ยนที่มีสีหน้าขาวซีดก็รีบตรงเข้ามา
“ศิษย์พี่! ”
แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะขัดขวางเอาไว้ได้ทัน
ฟางเอี่ยนมีสีหน้าที่ย่ำแย่อย่างมาก
เขาไม่ทราบจริง ๆ ว่า ศิษย์พี่ร่วมสำนักคนนี้ได้บรรลุเข้าสู่แดนธรรมะตั้งแต่เมื่อไร
อีกทั้งยังจะมีเพียงแค่กฎเกณฑ์ทั้งสองที่ผสมผสานกันเท่านั้น
ซึ่งการเข้าสู่ธรรมะแบบนี้ มันช่างอ่อนแออย่างยิ่ง!
ที่เขายังชักช้าไม่ยอมเข้าสู่แดนธรรมะนั้น ก็เพราะต้องการจะนำกฎเกณฑ์ทั้งหมดผสมผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียวให้ได้เสียก่อน แบบนี้แล้วต่อให้เขาเพิ่งจะเข้าสู่แดนธรรมะ พลังบำเพ็ญของเขาก็จะมีความแข็งแกร่งอย่างมากในบรรดาผู้ที่บรรลุแดนธรรมะ!
ในขณะนั้นเอง ก็มีสองเงาร่างเหาะเหินพุ่งตรงเข้ามา
ซึ่งเป็นสองผู้อาวุโส โดยเป็นผู้ชายคนหนึ่งและผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้อาวุโสทั้งสองได้มองไปยังผู้อาวุโสเจียงที่หายตัวไป แล้วก็ถอนหายใจอย่างสลด พร้อมกับขมวดคิ้วและพูดขึ้นว่า “ช่างวุ่นวายกันจริง! ”
ฟางเอี่ยนสูดหายใจลึกและพูดขึ้นว่า “อาจารย์อาทั้งสอง เป็นความผิดของฉันเองที่ไร้ความสามารถ ไม่อาจขัดขวางศิษย์พี่เอาไว้ได้! ”
ผู้อาวุโสทั้งสองต่างก็ส่ายศีรษะเล็กน้อย และพูดขึ้นว่า “ช่างมันเถอะ ในเมื่อหล่อนตัดสินใจแล้ว ก็ปล่อยให้หล่อนทำตามที่ต้องการเถอะ เรื่องราวในอดีตนั้น เป็นทางพวกเราที่ทำผิดต่อหล่อนเอาไว้! ”
ฟางเอี่ยนได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดขึ้นว่า “อาจารย์อาทั้งสอง ถ้าหากศิษย์พี่กลับออกมาได้จริง ๆ ล่ะก็ แล้วสถาบันของพวกเรา……”
ผู้อาวุโสทั้งสองมองไปยังสถานที่ต้องห้ามที่ปกคลุมไปด้วยหมอกทึบ ด้วยแววตาที่ลึกล้ำ
ผ่านไปสักพักใหญ่ ก็พูดขึ้นว่า “แน่นอน! นี่คือกฎระเบียบอันเคร่งครัดที่ฟูจื่อได้กำหนดขึ้นด้วยตนเองเมื่อตอนที่ก่อตั้งสถาบัน และก็คือกฎระเบียบอันเคร่งครัดที่สถาบันจะต้องปฏิบัติตาม! ใครก็ห้ามเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด! ”
ฟางเอี่ยนสูดหายใจลึกและพูดขึ้นว่า “อาจารย์อาทั้งสอง เป็นความผิดของฉันเองที่ไร้ความสามารถ ไม่อาจขัดขวางศิษย์พี่เอาไว้ได้! ”
“แต่ว่า นับตั้งแต่ก่อตั้งสถาบันมาจนถึงวันนี้”
“มีเก้าคนที่เดินในเส้นทางสายนี้”
“แต่มีเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จ! ”
“ซึ่งโอกาสที่หล่อนจะสำเร็จนั้นมีน้อยมาก! ”
เมื่อพูดจบ ร่างผู้อาวุโสทั้งสองก็กระพริบ หายวับไปกับที่
ในสภาพความสิ้นหวัง ฟางเอี่ยนทำได้แต่เพียงถอนหายใจอีกครั้ง แล้วก็แวบหายตัวไป
พวกลูกศิษย์ทั้งหลายของสถาบันหลังจากที่ผ่านการประลองกันมาแล้ว ต่างก็สงบเงียบกันทั้งหมด
แต่ฝ่ายระดับสูงของสถาบัน กลับเกิดเรื่องราวที่สะเทือนใจอย่างรุนแรง
เพราะว่าผู้อาวุโสเจียงได้ลุกล้ำเข้าไปในสถานที่ต้องห้าม
แต่ข่าวคราวเรื่องนี้ไม่ได้มีการแพร่กระจายออกไปแม้แต่น้อย
เพราะนี่คือความลับสูงสุดของสถาบัน
หากผู้ใดกระจายข่าวออกไป ก็จะเป็นการฝ่าฝืนกฎระเบียบของสถาบันอย่างหนัก
แต่สามวันหลังจากนั้นที่จวนยู่อ๋อง ก็ได้ทราบข่าวเรื่องนี้แล้ว
ในห้องลับ
อยู่กันครบทั้งองค์หญิงเก้าและองค์ชายสาม
เวลานี้สีหน้าของเขาทั้งสองค่อนข้างจะเคร่งเครียด
สงบเงียบกันไปสักพัก องค์ชายสามก็เอ่ยปากขึ้นเพื่อทำลายความสงบเงียบลง “น้องเก้า สถาบันจะเปลี่ยนแปลงท่าทีจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ? ”
องค์หญิงเก้าไอขึ้นขณะหนึ่ง และพูดว่า “เรื่องนี้ไม่มีอะไรที่น่าสงสัยอยู่แล้ว เมื่อผู้อาวุโสเจียงนั้นกลับออกมาจากสถานที่ต้องห้าม สถาบันก็จะเปลี่ยนแปลงจุดยืนในทันที!ประกาศที่จะไปเข้าร่วมกับทางฝ่ายไท่จื่อแน่นอน! ”
องค์ชายสามพูดว่า “น้องสาวมีแผนการรับมืออย่างไรบ้าง? ”
องค์หญิงเก้าพูดขึ้นว่า “เป็นเรื่องที่ยากมาก หากว่าสถาบันประกาศจุดยืนของตนแล้ว ฝ่ายของสำนักที่นำโดยเก้าสำนักใหญ่นั้นก็คงจะไม่สามารถทำการต่อกรรับมืออะไรได้! ”
องค์ชายสามพูดขึ้นว่า “สถาบันนั้นน่าเกรงขามถึงขนาดไม่สามารถล่วงเกินได้เลยเหรอ? ”
องค์หญิงเก้าพูดว่า “แน่นอน เพียงแค่มีฟูจื่ออยู่ สถาบันก็จะดำรงอยู่อย่างไม่สั่นคลอน ต่อให้เป็นกษัตริย์องค์ก่อนหน้านี้ที่ก่อตั้งราชวงศ์ขึ้น ก็ยังต้องได้รับการยอมรับจากสถาบันเป็นอันดับแรก! ”
“หากว่าสถาบันไม่ตอบตกลง ถ้าอย่างนั้นก็ไม่สามารถก่อตั้งราชวงศ์นี้ขึ้นมาได้! ”
องค์ชายสามพูดขึ้นว่า “น้องสาว ฟูจื่อมีความสามารถถึงระดับขั้นไหนแล้วกันแน่? ไม่มีผู้ใดที่สามารถจะต่อกรรับมือได้จริง ๆ เหรอ? ”
องค์หญิงเก้าพยักหน้า “แน่นอน! เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยอะไรเลยแม้แต่น้อย! ขั้นแดนของฟูจื่อนั้น เกินกว่าที่จะจินตนาการได้! หรือว่าคุณไม่รู้ตำนานเล่าขานนั้นจริง ๆ เหรอ? ”
องค์ชายสามถอนหายใจอย่างหมดกำลัง และพูดขึ้นว่า “ฉันรู้ตำนานเล่าขานนั้นแน่นอน แต่ทางฟูจื่อก็ไม่รู้ว่าออกไปจากสถาบันเป็นเวลานานเท่าไรแล้ว นับพันปีมานี้ ที่หลงเหลืออยู่ในสถาบันนั้นก็เพียงแค่ร่างแยกของฟูจื่อเท่านั้นเอง! ”
“แต่ในอดีตกษัตริย์องค์ก่อน อ๋องบุ๋น อ๋องบู๊ ทั้งสามคนเคยได้ไปยังสถาบันด้วยตนเอง”
“เพื่อต่อสู้กับฟูจื่อ! ”
“ทั้งสามคนร่วมมือกัน ก็ยังคงไม่ใช่คู่ต่อกรของฟูจื่อเลย! ”
“ถ้าหากเป็นเพียงแค่ร่างแยกของฟูจื่อแล้ว คุณลองจินตนาการดูนะว่า หากเป็นร่างจริงของฟูจื่อแล้วล่ะก็ จะมีความแข็งแกร่งทรงพลังมากขนาดไหนกัน! ”
องค์ชายสามมีสีหน้าที่ย่ำแย่อย่างที่สุด พร้อมกับพูดขึ้นว่า “สถาบันอ่ะ! ”
แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ
แต่จากเสียงที่ถอนหายใจนี้ แฝงไปด้วยความสิ้นหวังอย่างชัดเจน
องค์หญิงเก้าพูดขึ้นว่า “คุณจะตัดสินใจอย่างไร? ”
องค์ชายสามได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มอย่างขมขื่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ฉันยังจะมีตัวเลือกให้ตัดสินใจอยู่อีกเหรอ? ถึงแม้จะมี แต่ทางน้องสาวก็ได้ช่วยทำการตัดสินใจไปให้ทั้งหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ”
องค์หญิงเก้าดวงตาเป็นประกาย จากนั้นร่างกายก็เกร็งไปทั้งหมด “คุณรับรู้มาก่อนแล้วใช่ไหม? ”
องค์ชายสามพูดขึ้นว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเห็นและรับรู้ได้อย่างชัดเจนหรอกเหรอ? กษัตริย์องค์ก่อนไม่อยากที่จะให้เกิดการนองเลือดขึ้น น้องสาวเองก็ไม่เต็มใจเช่นกัน! ฉันรู้ ฉันรู้มาโดยตลอด! ”
องค์หญิงเก้าพูดว่า “นี่ก็เพื่อผลประโยชน์อันใหญ่หลวงของประเทศ! ”
องค์ชายสามยิ้มและพูดว่า “ใช่เลย! นี่คือผลประโยชน์อันใหญ่หลวงของประเทศ ในใจของฉันเองก็คิดแบบนี้เช่นกัน! ดังนั้นฉันจึงอยากจะให้น้องสาวอยู่ข้างกายของฉันต่อไปยังไงล่ะ! ”
“แต่ว่า ในใจของฉันเองก็ยังไม่ยอมอยู่ดี! ”
“ฉันไม่ใช่ว่าจะไม่ยอมในเรื่องของบัลลังก์กษัตริย์ ฉันก็แค่ไม่ยอมที่จะทนเห็นประเทศตกอยู่ภายใต้เงามืดนั้นไปตลอดอีกต่อไปได้ น้องสาวเข้าใจไหม? ”
องค์หญิงเก้าพยักหน้า ในฐานะที่เป็นลูกหลานของราชวงศ์ โดยเฉพาะลูกหลานของราชวงศ์ที่เพียบพร้อมไปด้วยความทะเยอทะยานและมุ่งมั่นอย่างไร้ขีดจำกัด จะยอมจำนนอยู่แบบนี้ได้อย่างไรล่ะ?
แต่ต่อให้เป็นกษัตริย์องค์ก่อนก็ยังไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
แล้วพวกเขาจะสามารถทำได้อย่างไรกันล่ะ?
พวกเขาไม่สามารถทำได้จริง ๆ!
ทั้งสองคนสงบเงียบลงกันอีกครั้ง ผ่านไปสักพัก องค์หญิงเก้าก็พูดขึ้นว่า “พี่สาม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ใหญ่เถอะ หากว่าคนผู้นั้นกลับออกมาได้จริง ๆ แล้ว! ฉันรับรู้ได้ถึงความแน่วแน่ในจิตใจของคุณ และยิ่งเข้าใจถึงการอดทนอดกลั้นของคุณ ซึ่งเชื่อว่าคุณสามารถกระทำได้เป็นอย่างดี! ”
“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงจังหวะเวลาที่เหมาะสม! ”
“ถึงขนาดในช่วงระยะเวลาอันสั้นนี้ พวกเราก็คงไม่สามารถจัดการได้ ในรุ่นของพวกเรานี้ คงจะไม่สามารถจัดการได้อย่างแน่นอน! ”
“ดังนั้น พี่ใหญ่คือตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว! ”
องค์ชายสามมองไปที่องค์หญิงเก้า ผ่านไปสักพัก ก็หัวเราะเสียงดังขึ้นโดยพลัน “น้องสาว ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรล่ะ! แต่ว่า ทำแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ……”
“หากฉันพ่ายแพ้แล้ว! ”
“ต่อให้เธอกับพี่ใหญ่คิดที่จะปกป้องชีวิตฉันเอาไว้ ก็คงจะปกป้องไม่ได้! ”
“เมื่อถึงตอนนั้น ฉันคงจะต้องตายสถานเดียว! ”
องค์หญิงเก้าอดไม่ได้ที่จะแสดงอาการออกมา สีหน้าของเธอดูย่ำแย่อย่างที่สุด เธอรู้ว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่ แต่ก็ยังคงกัดฟันพูดว่า “ไม่หรอก เพียงแค่มีฉัน และมีพี่ใหญ่อยู่ พวกเราจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องราวแบบนั้นขึ้นอย่างแน่นอน! ”
“ถ้าหากแม้แต่ชีวิตของคุณยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้! ”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา ราชตระกูลว่านหลี่จะยังต้องการราชวงศ์นี้ไปเพื่อประโยชน์อะไร? ”
“ไม่มีใครสามารถทำอะไรคุณได้! ”
องค์ชายสามยิ้มอย่างขมขื่น “น้องเก้า หากฉันพ่ายแพ้แล้ว มูลค่าในตัวของฉันจะแสดงออกมาให้เห็นได้อย่างไรกันล่ะ? เธอกับพี่ใหญ่ไม่ปล่อยให้ฉันตาย แล้วพวกกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังของฉันล่ะ? ”
“พวกเขาจะตกลงเห็นด้วยไหม? ”
“ไม่เห็นด้วยแน่นอน! ”
“นี่คือคำมั่นสัญญาที่เสด็จแม่ของฉันเคยได้ให้ไว้กับพวกเขาในตอนนั้น! ”