จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1868 จ้าวครองห้าเต๋าเสียชีวิต

บทที่ 1868 จ้าวครองห้าเต๋าเสียชีวิต
ในเวลานี้ ทุกคนก็มีความลำบากใจ
เดิมทียังคงตื่นตระหนก ผู้แข็งแกร่งทุกคนในสถานที่ต่างๆ ในเวลานี้เจอกับฉากแบบนี้ ก็ต่างคนต่างเข้าหากันบ้างโดยไม่ได้ตั้งใจ
เพียงแต่ว่าสักพักหนึ่ง ก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
หลุมยักษ์นี้ ไม่สามารถที่จะผ่านไปได้ด้วยซ้ำ
ผู้บำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดของที่นี่ ก็เป็นแค่จ้าวครองห้าเต๋า
เมื่อมองดูสถานการณ์ของหลุมยักษ์แห่งนี้ อย่าว่าแต่จ้าครองห้าเต๋า จ้าวครองแปดเต๋าก็เกรงว่าจะไม่กล้าบินตรงไป
สิ่งนี้ขวางกั้นพวกเขาอยู่ที่นี่อย่างสมบูรณ์
หลินหยุนหันหน้ามองไปทางหมังเซิง อดไม่ได้ที่จะถามว่า “สหายหมังเซิงรู้ไหมว่า จะข้ามไปได้อย่างไร?”
เมื่อหมังเซิงได้ยินเช่นนี้ ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่นในทันที และพูดขึ้นมาว่า “ไม่รู้ ฉันถึงกับก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ที่นี่มีหลุมยักษ์แบบนี้ด้วย!”
หลินหยุนสายตาสั่นไหวอย่างช่วยไม่ได้ ตามด้วยมองไปทางผู้แข็งแกร่งอื่นๆ ทุกคนดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเลย ต่อความหนาวเย็นอันยิ่งใหญ่นี้
“หรือว่า หลุมยักษ์นี้เพิ่งปรากฏขึ้นมางั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินหลินหยุนพูดเช่นนี้ หมังเซิงพยักหน้า และพูดขึ้นมาว่า “ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้! ตอนนี้กลับจัดการได้ยาก! ถ้าหากข้ามไปไม่ได้ งั้นพวกเราก็ไปยังที่ตั้งของบันไดสวรรค์นั้นไม่ได้!”
หลินหยุนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ได้ก็อ้อมไปกันเถอะ!”
หมังเซิงพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้ดูไปแล้ว ไม่รู้ว่าหลุมนี้ขนาดใหญ่มากแค่ไหน พวกเราก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าสถานการณ์ในอีกด้านหนึ่งตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
หลินหยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สิ่งที่หมังเซิงพูดก็ถูกอยู่
ผู้แข็งแกร่งนับสิบคนที่อยู่ในที่นี้ เหตุผลที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรสักที ในใจน่าจะคิดเช่นนี้
แต่ว่า หลินหยุนกลับไม่ได้คิดมากไปกว่านี้!
เขามองไปทางหมังเซิงพูดขึ้นมาว่า “ในเมื่อไม่สามารถบินตรงข้ามไปได้ งั้นก็ทำได้เพียงเดินอ้อมไป ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ ลองดูก็จะรู้แล้ว! แทนที่จะคิดไตร่ตรองอยู่ที่นี่ ไปลองดูก่อนดีกว่า!”
จากนั้นเขาก็กระจายกำลังผลการฝึกตนในทันที บินไปทางตะวันตกอีกครั้ง ตามเส้นขอบของหลุมยักษ์
หมังเซิงที่อยู่ข้างหลังเห็นเช่นนี้ หลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็กระจายกำลังร่างกายตามขึ้นไปด้วย
ทั้งสองคนรวดเร็วมาก ก็ยังคงบินไปตามเส้นขอบหลุมยักษ์อย่างต่อเนื่อง
เมื่อบินก็ใช้เวลาไปสิบกว่าวัน แต่ยังคงไม่เปลี่ยนทิศทาง
ด้วยผลการฝึกตนของทั้งสองคน ใช้เวลาบินสิบกว่าวัน นี่เป็นระยะทางที่อธิบายไม่ได้แล้ว
แต่ว่า หลุมยักษ์นี้ไม่มีความหมายที่จะเลี้ยวใดๆแล้ว
ทั้งสองคนก็ทำได้แค่บินไปทางทิศตะวันตกต่อไปเท่านั้น
ก็ผ่านไปอีกสี่วัน
ในที่สุดพวกเขาก็เริ่มที่จะหันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ!
นี่แสดงให้เห็นว่า ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเส้นขอบอีกด้านหนึ่งของหลุมยักษ์นี้
สิ่งนี้ทำให้ทั้งสองคนก็ฮึกเหิมขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะเร่งความเร็วต่อไป
ก็บินต่อเนื่องได้อีกหนึ่งเดือน
ทั้งสองคนเปลี่ยนทิศทางในระหว่างนั้นสองครั้งแล้ว
ครั้งหนึ่งไปทางทิศเหนือ และครั้งหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันออก
นี่แสดงให้เห็นว่า ในที่สุดพวกเขาก็ข้ามหลุมยักษ์ และมาถึงฝั่งตรงข้ามของหลุมยักษ์ได้สักที!
และที่นี่ นอกจากพลังแห่งการทำลายล้างที่รุนแรงอย่างยิ่ง และพลังแห่งต้าเต๋าที่พังทลายนั้นรุนแรงกว่า ก็ไม่มีอะไรพิเศษ
แน่นอนว่า พวกเขาก็อยู่ใกล้ภูเขาที่เหมือนเมฆมาก
และที่นี่ นอกจากพลังแห่งการทำลายล้างที่รุนแรงอย่างยิ่ง และพลังแห่งต้าเต๋าที่พังทลายนั้นรุนแรงกว่า ก็ไม่มีอะไรพิเศษ
ทั้งสองไปทางตะวันออกตลอดทาง และก็บินไปเกือบสิบวัน
ยังคงไม่ได้พบเจอกับผู้แข็งแกร่งเหล่านั้น
หมังเซิงอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “สหายหลิน ที่นี่ไม่มีลมปราณของคนเหล่านั้น น่าจะเป็นเพราะว่าพวกเขาไม่สามารถบุกเข้ามาได้! หากไม่ใช่ว่าสหายตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในยามวิกฤต เกรงว่าตอนนี้พวกเราสองคนก็จะกำลังเผชิญหน้ากับการคิดไตร่ตรองอยู่!”
หลินหยุนพูดขึ้นมาว่า “ถือว่าไม่ได้พยายามเสียเปล่า!”
ขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็ไม่ได้ไปทางตะวันออกอีกต่อไป แต่ไปยังภูเขาสูงทางทิศเหนือ
เดินไปด้วย หลินหยุนพูดไปด้วยว่า “สหายหมังเซิง นายรู้สึกไหมว่า ดูเหมือนว่าหลังจากที่ข้ามหลุมยักษ์นั้นแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากพลังขุ่นเคือง ดูเหมือนว่าพลังแห่งการทำลายล้างก็ลดลงมากๆ!”
เมื่อได้ยินหลินหยุนพูดเช่นนี้ หมังเซิงก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว และพูดขึ้นมาว่า “เหมือนจะเป็นเช่นนี้ หากสหายหลินไม่ได้พูดขึ้นมาฉันก็ไม่ได้สังเกตมากนัก!”
หลินหยุนพูดขึ้นมาว่า “ไม่ทราบว่าลมปราณพิฆาตนั้น จะเกี่ยวข้องอะไรกับหลุมยักษ์ก่อนหน้านี้หรือเปล่า!”
หมังเซิงพูดขึ้นมาว่า “น่าจะไม่หรอกมั้ง! ตำนานของลมปราณพิฆาตนั้น มีอยู่มาช้านานแล้ว! แต่เกี่ยวกับหลุมยักษ์นั้น กลับไม่เคยมีมาก่อน! เห็นได้ชัดว่าหลุมยักษ์นี้เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อเร็วๆนี้!”
หลินหยุนพยักหน้า
ทั้งสองคนยังคงมุ่งหน้าไปทางเหนือ
ไม่นาน หลังจากที่วิ่งไปตามถนนประมาณสิบวัน ในที่สุดก็มาถึงตรงหน้าภูเขาสูงนั้น
สูงไปข้างหน้า ภูเขาสูงตระหง่าน กลับไม่มีอะไรน่าแปลกใจเกินไป เพียงแต่ว่าพลังแห่งการทำลายล้างของบนภูเขานี้ และลมปราณของการแตกสลายของต้าเต๋า ก็รุนแรงยิ่งกว่า
นอกจากนั้น ก็ไม่ต่างจากภูเขาที่แห้งแล้งมากนัก
ทั้งสองยืนอยู่ในกลางอากาศ หลินหยุนก็อดไม่ได้ที่จะถามหมังเซิงที่อยู่ข้างๆว่า “สหายหมังเซิง ที่แห่งนี้ ก็เป็นที่ตั้งบันไดสวรรค์ที่สหายพูดก่อนหน้านี้เหรอ?”
หมังเซิงก็ขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย และพูดขึ้นมาว่า “สหายหลินคำถามนี้กลับทำให้ฉันลำบากใจ ฉันก็ไม่แน่ใจว่า นี่เป็นสถานที่เรียกว่าบันไดสวรรค์หรือไหม!”
นิ่งไปสักพัก หมังเซิงพูดขึ้นมาว่า “ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ยังไงก็ต้องปีนป่ายขึ้นไป!”
หลินหยุนพยักหน้า ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ทั้งสองคนก็ลอยตัวไปที่ภูเขา
และยิ่งเข้าใกล้มาเท่าไหร่ พลังกดขี่ที่มาจากภูเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
ตอนที่ทั้งสองคนมาถึงที่ตั้งของเชิงเขานี้ ถูกกำราบลงมาจากในกลางอากาศด้วยพลังปราบปรามอันทรงพลังของภูเขายักษ์
หลังจากที่ลงมาบนพื้น แรงกดดันนั้นก็หายไปในทันที
สิ่งนี้ทำให้ทั้งสองคนก็ถอนหายใจออกมา และผ่อนคลายลงมาก
เมื่อหมังเซิงเห็นเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้มอย่างขมขื่น “ดูเหมือนว่าพวกเราต้องการปีนป่ายขึ้นไปด้วยเท้าในเวลานี้!”
หลินหยุนพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเราก็เดินเท้าขึ้นไปดูกันเถอะ!”
ทั้งสองเดินขึ้นไปบนภูเขา
ยังคงสามารถสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการปราบปรามอยู่
เพียงแต่ว่า เห็นได้ชัดว่าสาเหตุเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้ปลดปล่อยผลการฝึกตน ดังนั้นพลังแห่งการปราบปรามจึงไม่มากเกินไป!
ทั้งสองคนก็เดินเท้าขึ้นไปแบบนี้
และในเวลานี้
ที่อยู่ข้างหลัง ผู้แข็งแกร่งระดับจ้าวครองห้าเต๋าทั้งสี่คนนั้น ก็มาถึงแล้ว!
เพียงแต่ว่าพวกเขาในเวลานี้ ก็ค่อนข้างจนตรอก
บนร่างกายทั้งหมดได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย
เมื่อเห็นผู้แข็งแกร่งทั้งสี่คนนี้ หลินหยุนและหมังเซิงสบตาซึ่งกันและกัน จากนั้นก็ละสายตา และก้าวเดินขึ้นภูเขาต่อไป
แต่ว่าในระหว่างการขึ้นเขา ข้างหูของหลินหยุนกลับมีเสียงหึ่งๆราวกับลมอยู่
สิ่งนี้ทำให้หลินหยุนและหมังเซิงหลายคนทั้งหมดก็ระมัดระวัง
แต่ว่า นอกเหนือจากพลังแห่งต้าเต๋าที่แตกสลาย กลับไม่มีความรู้สึกอะไรที่อันตรายมากเกินไป
นี่ก็ทำให้พวกเขาสองคนสบายใจมาก
เพียงแต่ว่าเขายักษ์นี้สูงเกินไปจริงๆ
แม้ว่าทั้งสองคนจะขึ้นไปต่ออย่างไม่หยุดยั้ง ความคืบหน้าก็ช้ามาก
จ้าวครองห้าเต๋าทั้งสี่คนนั้นที่ด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าก็ค้นพบความแตกต่างของที่นี่ ทั้งหมดเหมือนกับหลินหยุนทั้งสองคน เดินเท้าขึ้นไปบนภูเขา
แต่ในไม่ช้า จ้าแห่งเต๋าที่คิดว่าบาดเจ็บค่อนข้างน้อยก็ไม่สามารถทนต่อความช้าแบบนี้ได้ และพยายามจะบินไป
แต่ทันทีที่เขาเพิ่งจะบินขึ้นไป ร่างกายและต้าเต๋าของเขาก็ถูกบีบอัดพังทลายลงทั้งหมดด้วยพลังการปราบปรามอันน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่มีขอบเขต