จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1893 สุดขอบฟ้า

บทที่ 1893 สุดขอบฟ้า
ทำลายโลกธรรมทั้งหมดแล้ว
โลกธรรมสูญสิ้นโดยสิ้นเชิง
หลินหยุนพาหลีซิง และเถ่หนิว ไปจากเขตดาวผืนนี้
สุดหล้าทะเล
ทะลุมิติอีกครั้ง กลับไปยังโลกชางฉอง
หลินหยุนถามเถ่หนิวว่า “สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของยอดฝีมือผู้อื่นๆเหรอ?”
เถ่หนิวพยักหน้า และพูดว่า “ใช่ มีทั้งหมด 2 คน!”
ดวงตาของหลินหยุนกระพริบทันที “ใครกัน?”
เถ่หนิวบอกว่า “คนหนึ่งคือติงเสวียนแห่งเผ่าเต่ามังกร! ส่วนอีกคน ต้าเต๋าแห่งน้ำ ต้าเต๋าแห่งทอง ต้าเต๋าแห่งไม้ ต้าเต๋าแห่งซ่อน ไม่รู้ตัวตนอย่างชัดเจน!”
หลินหยุนพยักหน้า “ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเหรอ?”
เถ่หนิวส่ายหน้าและกล่าว “ไม่ใช่ ต่างคนต่างซ่อน ดูทรงแล้ว พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย เพียงแต่ว่าในขณะที่โลกธรรมถูกทำลาย พวกเขาน่าจะพบการมีอยู่ของอีกฝ่ายแล้ว!”
หลินหยุนกล่าว “ก่อนหน้านี้เต้าเฉิงเคยเรียกมาก่อน ดูเหมือนว่าเรียกสองคนนี้แหละ!”
เถ่หนิวกล่าว “น่าจะใช่! แต่แม้ว่าทั้งสองจะลงมือ ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้! อย่างมากก็วุ่นวายนิดหน่อยก็เท่านั้น!”
หลินหยุนพยักหน้า “เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนนี้ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย จึงเข้าใจ แม้ว่าตนจะปรากฏตัว ก็ไม่อาจช่วยเต้าเฉิงได้!”
เถ่หนิวกล่าว “เต้าเฉิงคนนี้ทำไมถึงสามารถมองเห็นความล่มสลายของโลกธรรม และต้องเก็บเป็นความลับด้วย?”
หลินหยุนหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อเขาอยากเก็บมันไว้ งั้นก็ให้เขาเก็บไว้เถอะ เก็บไว้เผื่อวันที่ฉันทำลายต้าเต๋าแห่งธรรมด้วยมือตัวเอง!”
เมื่อเสียงจบลง หลินหยุนชี้ไปที่ตรงกลางคิ้ว
พลังของศพฟ้ากลุ่มหนึ่งก็ปรากฏออกมาจากซากของราชวงศ์
หลินหยุนโบกมืออยู่ที่เหนือนภา ตะปูขึ้นสนิมสีดำปี๋หนึ่งอัน ปรากฏขึ้นบนมือของเขา
บนร่างของเสวี้ยเหอโดนตะปูตอนที่เขาอยู่โลกคุนชาง!
เมื่อเสวี้ยเหอยังมีชีวิตอยู่ มันถูกวางไว้ในจักรวาล และมันเป็นสิ่งที่มีอยู่ที่แข็งแกร่ง
แต่หลังจากถูกตะปูตัวนี้ผนึกไว้ ความทุกข์ทรมานของจิตญาณ ไม่อาจอธิบายได้เลย
หลินหยุนก็พยายามยื้อเวลาให้เสวี้ยเหอ และเพื่อที่จะสามารถให้เขาได้ยืนหยัดไปต่อ จึงฝืนตอกตะปูอันหนึ่งลงไป
ตะปูอันนี้ ไม่ใช่สมบัติที่จะเอามาต่อกรกับศัตรูได้
แต่จิตญาณที่ถูกผนึก ผนึกจิตวิญญาณ แม้ว่าหลินหยุนในชาติที่แล้ว ก็ไม่เห็นอะไรที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน
ในมือของเขามีแสงส่องวิบวับ ขวดชนะทุกข์ก็ปรากฏขึ้น
หลินหยุนคว้าจิตวิญญาณของเต้าเฉิงออกมา
ตะปูโดนตอกไปที่ตรงกลางคิ้วของจิตวิญญาณของเต้าเฉิงโดยไม่ลังเล
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถอธิบายได้ทำให้เต้าเฉิงกรีดร้องออกมา
แต่นี่ยังไม่ถือว่าจบ
พลังเต๋าศพฟ้าที่ห่อหุ้มอยู่กลุ่มหนึ่งในมือของหลินหยุน ก็ถูกเขาบังคับให้ไหลเข้าสู่จิตวิญญาณของเต้าเฉิง
เสียงกรีดร้องของเต้าเฉิงยิ่งแย่ลงไปอีก
เมื่อได้ยินเสียง ต่างก็ทำให้ผู้คนกลัวจนตัวสั่น ขนลุกขนพอง
หลินหยุนมองจิตวิญญาณที่บิดเบี้ยวโดยสมบูรณ์ เต้าเฉิงที่เจ็บปวดจนถึงสุดขีด เอ่ยปากพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “เต้าเฉิง คุณเป็นคนเลือกทั้งหมดนี้เอง!”
“ตั้งแต่นี้ไป คุณจะรับความทรมานตลอดเวลา!”
“จนกระทั่งวินาทีที่ฉันทำลายจักรวาลโลกธรรมโดยสมบูรณ์!”
“ไม่ต้องสงสัยว่าฉันทำได้หรือไม่!”
“ยิ่งไม่ต้องร้องขอความเมตตา!”
“เพราะว่า ฉันไม่สนใจแล้ว!”
พูดจบ หลินหยุนโบกมือ และวางมันลงในขวดชนะทุกข์แยกต่างหากอีกครั้ง
โหดร้ายไหม?
ก็อาจจะใช่!
แต่อีกฝ่ายมีส่วนเกี่ยวข้องกับร่องรอยของเย่เยว่!
แต่สุดท้ายก็ไม่ยอมบอก!
งั้นก็ไม่ต้องโทษเขาแล้ว!
เพื่อเย่เยว่!
อย่าพูดว่าเป็นแค่โลกธรรมที่จิ๊บจ๊อย!
ถึงแม้ว่าเป็นหมื่นจักรวาลแห่งนี้ หลินหยุนก็กล้าลงมือฆ่าล้างบาง!
เมื่อหยิบขวดชนะทุกข์ขึ้นมา หลินหยุนหรี่ตามอง ไปยังทางเหนือของเหนือนภา
ทางด้านนอกนั้น ก็คือที่อยู่ของเขตเต่ามังกร
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มือของหลินหยุนก็มีแสงวาบขึ้นอีกครั้ง กระดองเต่าสีทองเข้มอันหนึ่ง ปรากฏอยู่ในมือของเขา
ไฟจิตปรากฏขึ้น แผดเผากระดองเต่า
ไม่นานนัก ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง ปรากฏอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ
“เกิดอะไรขึ้น? คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าใช้วิธีนี้เพื่อตามหาฉัน ยกเว้นเสียแต่คุณกำลังจะตาย?”
“นี่แค่กี่นาทีเอง ก็จะให้ฉันไปรับศพคุณแล้ว?”
หลินหยุนหัวเราะเหอะๆ กล่าวว่า “อย่าพูดจาไร้สาระเลย หรือว่าคุณยังคิดอยากจะใช้ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆต่อไปอีกหลายๆปีงั้นสิ?”
ทันใดนั้นร่างนั้นก็กลอกตาด้วยความไม่พอใจ พูดอย่างไม่พอใจว่า “คุณคิดว่าเพื่อนๆจะเต็มใจไหม? ไอ้เวรนี้ไม่มีวิธีไม่ใช่เหรอ? คุณว่าตอนนี้ผู้บำเพ็ญตนอย่างคุณ ก็ไม่ต่างอะไรจากมดตัวหนึ่งฉันก็ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก
“อย่าว่าแต่ฉันบาดเจ็บเลย ถ้าฉันไม่บาดเจ็บ แล้วจะยังไง?”
“ฉันว่า คุณพูดจาดีๆหน่อยได้ไหม?”
“ติดต่อฉันมาก็เพื่อมายั่วยุฉันโดยเฉพาะเหรอ?”
“มันสมเหตุสมผลไหมที่คุณจะทำให้ฉันโกรธแบบนี้?”
เมื่อเห็นอีกฝ่าย อารมณ์ของหลินหยุนก็ดีขึ้นเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดว่า “กลับมาเถอะ! ครั้งนี้ฉันจะพาคุณไปเขตเต่ามังกร!”
ได้ยินหลินหยุนพูดเช่นนี้ อีกฝ่ายตะลึงอ้าปากค้าง สีหน้าแทบไม่อยากจะเชื่อ และพูดว่า “อะไรนะ อะไร อะไร? คุณ……คุณบอกว่าคุณจะพาฉันกลับไปที่เขตเต่ามังกรอีกครั้งเหรอ? คุณไม่ได้บ้าไปแล้วใช่ไหม? นานแค่ไหนแล้วที่คุณกลับมายังจักรวาล เราสองคนห่างกันนานแค่ไหน? คุณๆๆๆๆ……การบำเพ็ญตนของคุณฟื้นฟูสมบูรณ์แล้วเหรอ? นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”
หลินหยุนกล่าว “ตอนนี้ยังไม่ฟื้นฟู แต่ว่า ใช้เวลาอีกไม่นานแล้ว!อีกอย่าง ฉันจะต้องแข็งแรงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้แน่นอน!”
“ถ้าคุณเชื่อใจฉัน งั้นตอนนี้ก็กลับมาได้แล้ว!”
พูดจบ ยังไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร เพลิงใหญ่ดับลง กระดองเต่าสีทองนั้นก็ถูกเผาไหม้จนเป็นเถ้าถ่าน
หลินหยุนหันไปหาเถ่หนิว และพูดว่า “รอฉันกลับมาตรงนี้ ถึงเวลา ฉันจะพาคุณไปเอาเย่เยว่กลับมาด้วยกัน! จักรวาลนี้ ยังคงไม่มีใครที่สามารถโกหกต่อหน้าฉันได้!”
เถ่หนิวพยักหน้า มองหลินหยุนหายไปจากที่เดิม
ในทะเลหมอก
หลินหยุนก้าวเท้าเดินไป
เพียงลำพัง
เขาทิ้งหลีซิงไว้ที่โลกชางฉอง!
ไม่นานนัก หลินหยุนก็เดินผ่านทะเลหมอก เมฆดำเริ่มปรากฏให้เห็นตรงหน้า
สิ่งเหล่านี้ คือกรรมของจักรวาล
ถึงแม้ว่าจะติดมาเล็กน้อย ก็จะทำให้เป็นแปดเปื้อน!
การฝึกตนตั้งแต่นี้ไปก็ก้าวหน้าได้ยากมาก
เนื่องจากพลังของกรรมเหล่านี้ เป็นปริปักษ์กับพลังเต๋าทั้งหมด!
หลินหยุนระมัดระวัง และไม่กล้าเมินเฉยแม้แต่น้อย
ไม่นานนัก หลังจากที่เดินผ่านกลุ่มเมฆดำแห่งกรรม ตรงหน้าก็ปรากฏให้เห็นแผ่นเมฆสีทอง
หลินหยุนยังคงแฉลบผ่านไป
ไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหนแล้ว
เมฆสีทองหายไป หลินหยุนก็เข้าไปอยู่ในหมอก!
ที่นี่ก็คือสุดฟ้าจักรวาล!
และก็เป็นหมื่นจักรวาลทั้งหมด เป็นสถานที่ลึกลับที่สุด
ศูนย์กลางของจักรวาล ก็คือสุดหล้าทะเล
ในเมื่อมีสุดหล้าทะเล งั้นก็ย่อมมีสุดฟ้าจักรวาล!
เพียงแต่มีไม่กี่คนที่รู้จริงๆว่าสุดฟ้าจักรวาลอยู่ที่ไหนกันแน่!
ยิ่งไม่มีใครรู้ สุดฟ้าจักรวาลมีการเป็นอยู่อย่างไรกันแน่!
แต่หลินหยุนรู้!
เนื่องจากเขาในชาติที่แล้ว เคยต่อสู้กับเต๋าสวรรค์!
เคยตายอย่างอนาถภายใต้เต๋าสวรรค์!
ในขณะที่เขาตาย เขาสัมผัสได้ถึงชี่ของสุดฟ้าจักรวาล!
แน่นอน บางทีอาจจะกลับคืนสู่สุดฟ้าจักรวาล
สรุปแล้วเป็นแบบไหน เขาเองก็ไม่อาจฟันธงได้!
แต่เขาสามารถฟันธงได้เรื่องหนึ่ง!
นั่นก็คือ สุดฟ้าจักรวาล อยู่ใกล้กับระยะห่างของฟ้า และระยะห่างของเต๋ามากที่สุด!
ครั้งนี้ที่เขามา ก็เพื่อต้องการเปิดต้าเต๋าที่อยู่ของระยะห่างของฟ้า ระยะห่างของเต๋าที่ใกล้ที่สุดอย่างไร้จำกัด