จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1901 ต้าเต๋าแห่งความตาย

บทที่ 1901 ต้าเต๋าแห่งความตาย
เถ่หนิวพยักหน้า เพิ่งจะออกไป ฟางก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า “เดี๋ยวก่อน เถ่หนิวอย่างแก ไร้สมองจริงๆ!”
เถ่หนิวหันกลับมาจ้องมองฟางอย่างโหดร้าย และพูดขึ้นมาอย่างเยือกเย็นว่า “ด้วยผลการฝึกตนตอนนี้ของแก ถ้าหากไม่ต้องการให้ร่างกายทุกข์ทรมาน ทางที่ดีแกควรจะหุบปากไว้ซะ!”
ฟางก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “เถ่หนิวอย่างแก ตอนนี้ข้าก็แค่ได้รับบาดเจ็บ ไม่เช่นนั้น ข้าจะตบแกสิบครั้งด้วยมือข้างเดียว!”
เถ่หนิวแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม “ฉันตบแกยี่สิบครั้ง!”
ฟางโกรธจัด “ฉันตบแกสามสิบครั้ง!”
เถ่หนิว “ฉันตบแกสี่สิบครั้ง!”
เจียซิน “……”
ชิงฮุย “……”
ความรู้สึกแรกเริ่มเดิมทีที่เถ่หนิวมอบให้กับพวกเขา ก็เป็นคนสำรวมกิริยา
แต่คาดไม่ถึงว่า จะมีฉากแบบนี้ในเวลานี้
อันที่จริงหลินหยุนในชาติก่อนนั้น หลังจากที่เถ่หนิวถูกสร้างขึ้นมา วิญญาณก็ถือกำเนิดขึ้น ก็ได้รู้จักกับฟาง และอยู่กับฟางในสภาพแบบนี้
เถ่หนิวแรกเริ่มเดิมที ก็ไม่ได้เป็นอย่างในตอนนี้
เป็นเพราะว่าเขาอยู่ในโลกชางฉองเพียงลำพังมาเป็นเวลาหลายพันปี และค่อยๆพัฒนาเป็นแบบนี้
เมื่อเห็นฉากที่ทั้งสองมีปากเสียงกันแบบนี้ คนอื่นๆก็รู้สึกเหลือเชื่อ
แต่ว่าหลินหยุน ก็ยิ่งรู้สึกทอดถอนใจมากขึ้นในใจ
สูดหายใจเข้าลึกๆ หลินหยุนเอ่ยปากหักห้ามว่า “พอได้แล้ว ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว! เถ่หนิว ภพศักดิ์สิทธิ์เต่ามังกรได้ลงมือแล้ว นายกลับไปที่โลกชางฉองต้องระวังหน่อยจริงๆ แต่ฉันคิดว่าพวกเขาไม่กล้ากระทำการเหิมเกริมกับนายหรอก ดังนั้นไม่ต้องกังวลมากเกินไป!”
เถ่หนิวพยักหน้า ก็จ้องมองไปที่ฟางแวบหนึ่ง จากนั้นก็หายตัว และก็ออกจากโลกเล็ก
มองดูเถ่หนิวจากไป เจียซินที่อยู่ข้างๆพูดขึ้นมาว่า “หลินหยุน ฉันว่าโลกนี้ ก็ต้องมีชื่อด้วย นายคิดว่าน่าจะชื่ออะไร?”
หลินหยุนกลับไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน
หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง และพูดขึ้นมาว่า “โลกนี้ของฉัน ไม่ใช่โลกเผ่าอื่นๆ ในอนาคต จะต้องกลายเป็นเหมือนกับจักรวาล”
“ก็ไม่จำเป็นต้องตั้งชื่อใหม่อะไร ฉันว่า ยังคงเรียกโลกชางฉองต่อไปเถอะ!”
“ชางคือสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ฉองคือฟ้าดิน”
“สำหรับโลกนี้ ก็เป็นเช่นนี้พอดี!”
“โลกชางฉอง!”
เจียซินพยักหน้า
หลินหยุนหายตัวไป และปรากฏตัวที่สุดหล้าทะเลอีกครั้ง
และเริ่มทำความเข้าใจต้าเต๋าแห่งความเป็น
ต้าเต๋าแห่งความเป็นก็ไม่ได้ยากเกินไปสำหรับเขา
ประสบความสำเร็จในไม่ช้า
และในโลกชางฉอง การปรากฏตัวของต้าเต๋าแห่งความเป็น ก็ทำให้ต้าเต๋าเพิ่มขึ้นอีก
แต่ว่า หลังจากที่ทำความเข้าใจต้าเต๋าแห่งความเป็น หลินหยุนก็นึกถึงต้าเต๋าแห่งความตาย
ถ้าหากต้องการที่จะสร้างโลกชางฉองให้เป็นจักรวาลแห่งที่สอง งั้นก็ต้องชำนาญต้าเต๋าแห่งความตาย
ถ้าหากไม่มีความเป็นความตาย งั้นก็ย่อมไม่สามารถเรียกว่าสำเร็จได้เป็นธรรมดา
แต่ว่า นี่กลับทำให้หลินหยุนลำบากใจ
เพราะว่าเขาตั้งแต่ชาติก่อนจนถึงชาตินี้ ก็ไม่เคยทำความเข้าใจต้าเต๋าแห่งความตายมาก่อน ถึงกับไม่ได้ทำความเข้าใจต้าเต๋าแห่งความตาย
ในเวลานี้ไม่สามารถที่จะลงมือได้
เขานึกถึงต้าเต๋าศพฟ้า
แต่ต้าเต๋าศพฟ้าก็เป็นแค่เพียงต้าเต๋าศพฟ้าเท่านั้นเอง
แม้ว่าดูไปแล้วจะค่อนข้างคล้ายกับต้าเต๋าแห่งความตาย แต่อันที่จริงกลับยังห่างไกลกันมาก
นั่นไม่ใช่ต้าเต๋าแห่งความตายอย่างแท้จริง
ตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน ดูเหมือนว่าก็ไม่เคยมีต้าเต๋าแห่งความตายที่แท้จริงปรากฏขึ้นก่อน
หลินหยุนนั่งขัดสมาธิอยู่บนกลางอากาศ และครุ่นคิดถึงคำถามนี้อยู่ตลอดเวลา
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว
ความคิดดีๆก็ผุดขึ้นในหัวของเขา ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยสัมผัสกับความตายมาก่อน
เขาไม่เพียงแต่เคยสัมผัสมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังประสบมันด้วยตัวเองด้วย
ชาติก่อนเขาเผชิญหน้ากับเต๋าสวรรค์ ก็ตายอยู่ใต้ต้าเต๋าสวรรค์
หลินหยุนเริ่มพยายาม ระลึกถึงภาพและลมหายใจที่เสียชีวิตอยู่ใต้เต๋าสวรรค์นั้นทีละเล็กน้อย
ทันใดนั้นเขาก็ค้นพบว่า
ต้าเต๋าแห่งความตายไม่ได้อยู่ภายนอกร่างกาย แต่อยู่ภายในร่างกาย
ด้วยการทำความเข้าใจหนทางของต้าเต๋าไหน ก็เป็นไม่ได้ที่จะเข้าใจการมีอยู่ของต้าเต๋าแห่งความตายอย่างแน่นอน
หลินหยุนนึกย้อนถึงความรู้สึกการตายแบบนั้นในตอนนั้น
ความประทับใจของการรู้ซึ้งความตายที่ได้มอบให้กับเขาอย่างต่อเนื่อง
หลังจากที่ไม่รู้ว่าผ่านไปเท่าไหร่ สัญลักษณ์ของต้าเต๋าแห่งความตาย ได้กำเนิดขึ้นในโลกกำลังภายในตัวของหลินหยุน
ในเวลานี้ จักรวาลทั้งหมดสั่นสะเทือนขึ้นมา
มหาอำนาจ และสุดยอดผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน ในเวลานี้ก็ลืมตาขึ้นมาทั้งหมดในทันที
เพราะว่าพวกเขาก็รู้สึกได้ถึงความผันผวนต้าเต๋าของตัวเอง
นี่มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ
หลินหยุนรู้สึกถึงความตายอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่ต้าเต๋าแห่งความตายปรากฏขึ้น ความเข้าใจของเขาที่ต่อความตายก็ย่อมดีขึ้นไปด้วย
ถึงกับว่าร่างกายของตัวเองก็ได้เข้าสู่สภาวะอย่างหนึ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้
หลินหยุนในเวลานี้ ร่างกายลอยตัวอยู่ในกลางอากาศ ไม่มีปราณชีวิตใดๆทั่วทั้งร่างกาย
สิ่งนี้ทำให้เจียซินกับฟางและชิงฮุยรวมทั้งคนอื่นๆก็รู้สึกเหลือเชื่อทั้งหมด
ฟางมองไปทางเจียซินแวบหนึ่ง
เขาก็รับรู้ว่า ชิงฮุยพวกเขาไม่ใช่พรรคพวกเดียวกัน
แม้ว่าหลินหยุนก็ได้ส่งชิงฮุยพวกเขาหลายคนเข้าไปไว้ในคุณธรรมศีลธรรม แต่ว่านั่นเป็นเพียงแค่ทางเลือกที่ทำอะไรไม่ได้เท่านั้นเอง
เขากับเจียซินต่างหากที่เป็นพวกเดียวกัน
หันกลับมามองชิงฮุยพวกเขาหลายคนแวบหนึ่ง และฟางก็พูดขึ้นทันทีว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นสภาวะแบบนี้? ฉันสัมผัสได้ถึงลมปราณของความตายบนตัวเขา! เขาคงจะไม่ใช่ว่า……”
เจียซินพูดขึ้นทันทีว่า “เป็นไปไม่ได้! เขาน่าจะทำความเข้าใจต้าเต๋าแห่งความตาย!”
ฟางขมวดคิ้วพูดขึ้นมาว่า “จักรวาลมีต้าเต๋าแห่งความตายจริงเหรอ?”
สำหรับเรื่องนี้ อันที่จริงผู้คนมากมายก็สงสัย
เพราะว่าต้าเต๋าแห่งความตาย ไม่เคยปรากฏมาก่อน
นี่ก็ไม่แปลกใจเลยที่ฟางไม่เชื่อ
เจียซินพูดขึ้นมาว่า “ในเมื่อนายเป็นเพื่อนกับเขา หรือว่านายยังไม่เชื่อเขางั้นเหรอ? เขาก็เป็นแค่คนคนหนึ่งที่สามารถที่จะสร้างปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่าได้!”
ฟางอดไม่ได้ที่จะเบะปาก
ผู้ชายอย่างหลินหยุน เมื่อไหร่ก็มีโชคในเรื่องความรัก ไม่สมเหตุสมผลจริงๆ
ก็ถูก ขนาดสวรรค์เขาก็กล้าต่อสู้ด้วย ยังจะวัดด้วยหลักธรรมชาติแห่งสวรรค์ได้อย่างไร?
และหลินหยุนในเวลานี้ สงบนิ่งจริงๆ
จิตทิพย์ของเขายังอยู่
ยิ่งไปกว่านั้นเขาในตอนนี้ รู้สึกถึงความสงบนิ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนก็ดี ชาตินี้ก็ดี
ตอนที่หลินหยุนได้ผ่อนคลายจิตใจอย่างแท้จริง น้อยมากเกินไปจริงๆ เรียกได้ว่าแทบจะไม่มี
แต่ว่าในเวลานี้ เขาก็ผ่อนคลายจริงๆ
มีพลังอย่างหนึ่งที่อธิบายไม่ถูกอยู่รอบๆ หากต้องการอธิบายขึ้นมาจริงๆ กลับไม่ได้แตกต่างจากลมปราณการทำลายล้างในราชวงศ์มากนัก
นี่ก็คือลมปราณแห่งความตาย?
ไม่อะไรที่เรียกว่าความกลัว!
ไม่มีอะไรที่เรียกว่าเยือกเย็น!
ก็ยิ่งไม่มีอะไรที่เรียกว่าเงียบเหงา!
นี่ก็เป็นพลังอย่างหนึ่งที่สามารถทำให้ผู้คนสงบลงได้
ก็ไม่ใช่ว่ารุนแรง!
นี่มันทำให้หลินหยุนถึงกับเหลือเชื่อจริงๆ!
ในไม่ช้า ดอกบัวดำดอกหนึ่งในแหวนเก็บของของเขาก็บินออกไปอย่างควบคุมไม่ได้
ออกมาตรงเข้าผสมผสานในโลกกำลังภายในตัวของเขา
หลังจากที่มีดอกบัวดำผสมผสาน การรับรู้ของหลินหยุนที่มีต่อต้าเต๋าก็ชัดเจนหลายเท่านับไม่ถ้วน
ต้าเต๋าแห่งความตายก็เป็นเช่นเดียวกัน
ความเข้าใจต่อต้าเต๋าแห่งความตาย บรรลุถึงระดับสมบูรณ์อย่างรวดเร็วมากๆ
แต่ว่าสำหรับต้าเต๋าแห่งความตาย การรับรู้ของหลินหยุนก็ยังแตกต่างกันมาก
แม้ว่าเขาจะเคยเสียชีวิตไปแล้วครั้งหนึ่ง
ต้องการที่จะเปิดต้าเต๋าแห่งความตาย ยังห่างไกลมาก
เข้าจำเป็นต้องไปทำความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง และไปสัมผัสอย่างไม่หยุดยั้ง ถึงบรรลุขั้นที่เปิดทางได้
ปล่อยวางต้าเต๋าแห่งความตาย หลินหยุนก็ค่อยๆตื่นขึ้น
เมื่อเห็นหลินหยุนตื่นขึ้น เจียซินและคนอื่นๆก็โล่งใจทั้งหมด