จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1935 กลายเป็นเทียนเต้า (ตอนจบ)

บทที่ 1935 กลายเป็นเทียนเต้า (ตอนจบ)
ตูมๆๆๆ!
ดูเหมือนเพื่อยืนยันคำพูดของเทียนเต้า ทำให้โลกในหมื่นจักรวาลบางส่วนเริ่มพังทลาย
การพังทลายของโลกแต่ละใบ ทำให้สิ่งมีชีวิตนับพันล้านเสียชีวิตไปด้วย
หลินหยุนที่ควบคุมพลังแห่งสรรพสิ่ง เขาสัมผัสเรื่องเหล่านี้ได้อย่างชัดเจน
เสียงหัวเราะอันเย็นชาของเทียนเต้าดังขึ้นอีกครั้ง “ฮ่าๆๆๆ ผู้รับเคราะห์ แกควบคุมพลังแห่งสรรพสิ่งได้ แต่สิ่งมีชีวิตทุกคนเสียชีวิต แกก็น่าจะโศกเศร้าและไม่สบายใจใช่ไหม!”
“พวกเราทำข้อตกลงกันไหม?”
“คุณปล่อยฉันไป ฉันจะควบคุมกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินของจักรวาลอันนี้ให้เป็นปกติ คุณวางใจได้ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องที่เกิดขึ้นในจักรวาลนี้เลย ก็เหมือนกับก่อนที่ฉันจะมีความคิดของตัวเอง”
“เมื่อทำแบบนี้ ไม่เพียงสามารถรักษาหมื่นจักรวาลได้ คุณก็ไม่ต้องโดนพลังแห่งสรรพสิ่งย้อนกลับมาโจมตีจนเสียชีวิต!”
หลินหยุนค่อยๆวางกระบี่แห่งคนลง
เฉินโม่และคนอื่นๆที่อยู่ข้างๆก็ขมวดคิ้วทันที
เป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ วิธีของเทียนเต้าคือวิธีที่ดีที่สุด
อย่างไรก็ตาม เทียนเต้าจะรักษาคำพูดของตัวเองจริงๆหรือเปล่า?
สีหน้าของหลินหยุนนิ่งสงบมากๆ กระบี่แห่งคนค่อยๆบินขึ้นไปบนท้องฟ้า
เทียนเต้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณต้องคิดดีๆ ถ้าสังหารฉันแล้ว ทุกอย่างก็จะสูญสลายไปพร้อมกับฉัน!”
“สิ่งที่ต้องสูญเสีย มันคุ้มจริงๆเหรอ!”
คำตอบของหลินหยุนก็คือฟันกระบี่ออกไปทันที
“บนโลกมนุษย์มีคำพูดหนึ่ง คนที่มีอำนาจมักจะคอร์รัปชัน เทียนเต้าที่ควบคุมพลังฟ้าดินได้และมีความคิดเป็นของตัวเอง มันจะกลายเป็นปัญหาที่ไม่มีวันจบสิ้น”
“สังหารแก เรื่องทุกอย่างจะสูญสลายไปพร้อมกับแก แต่ถ้าเก็บแกไว้ สิ่งมีชีวิตทุกคนจะตายทั้งเป็น!”
“เรื่องทุกอย่างควรจบได้แล้ว!”
“ทำให้สวรรค์ที่อยู่จุดสูงสุดอย่างแก สัมผัสถึงความรู้สึกของทุกคนที่อยู่บนโลกมนุษย์บ้าง”
“น้ำสามารถพึ่งเรือได้ แต่ก็สามารถทำให้เรือล่มได้!”
หลินหยุนยกสองมือขึ้นมา ทำให้แสงสีทองจำนวนมากพุ่งออกมาจากหมื่นจักรวาล มันคือความรู้สึกของทุกสรรพสิ่ง
แสงสีทองทุกอัน เต็มไปด้วยความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตหลายพันล้านคน
พวกเขาจะกลืนกินเทียนเต้าที่โดนกระบี่แห่งคนฟันจนกลายเป็นเสี่ยง
“ไม่ ไม่ ไม่……”
ท้องฟ้าสั่นสะเทือน มีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดนับไม่ถ้วนดังไปทั่วหมื่นจักรวาล
เมื่อก่อน มีเพียงแค่สวรรค์กินคน ตอนนี้ ความรู้สึกของทุกคนกำลังกลืนกินสวรรค์อยู่
ตูมๆๆๆ……
เทียนเต้าสูญสลาย ทำให้หมื่นจักรวาลเริ่มแตกสลายเร็วขึ้น
มันเหมือนกับตึกสูงที่ไม่มีเสาเหล็กอยู่ ตึกจะถล่มนั้น มันก็คงใช้เวลาไม่นานหรอก
มีนักบำเพ็ญเซียนจำนวนมากบินออกมาจากโลกของตัวเอง พวกเขามองท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
ท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีเลือด พื้นดินมีลาวาสีแดงพุ่งทะลุออกมาไม่หยุด
นั้นเป็นลาวาที่อยู่ใต้แกนโลก
วันสิ้นโลกของหมื่นจักรวาลใกล้จะมาถึงแล้ว
ในโลกใบหนึ่ง บนถนนเส้นหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กและวิ่งอย่างสุดชีวิต ด้านหลังขอเธอมีลาวาสีแดงไล่ตามอยู่
ลูกแมวที่พึ่งถือกำเนิดมาได้ไม่นาน มันโดนกลืนเข้าไปในพื้นดินทันที
ตึกของโรงพยาบาลถล่ม มีคนจำนวนมากโดนฝังทั้งเป็น
หลินหยุนมองไปที่ดาวไกอา เขามองเห็นสีหน้าของทุกคนที่เขารู้จัก และมองเห็นพายุและคลื่นยักษ์ถล่มอยู่
ตูม!
ท้องฟ้าที่อยู่เหนือศีรษะเริ่มแตกสลาย ทำให้เพลิงไฟจากโลกภายนอกพุ่งเข้ามา ทำให้กำแพงจักรวาลเริ่มหายไป
“ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? หมื่นจักรวาลต้องสูญสลายจริงๆเหรอ?”
“ฉันไม่เต็มใจ!”
“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้!”
“ตอนนี้ ยังมีใครที่จะสามารถช่วยจักรวาลแห่งนี้ได้!”
มีนักบำเพ็ญเซียนจำนวนมากคำรามออกมาด้วยความโกรธ
“ยังมีวิธีสุดท้ายอยู่!”
สีหน้าของหลินหยุนเคร่งขรึมมากๆ เขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้า พลังของเขาพุ่งขึ้นมาอย่างสุดขีด พลังต้าเต๋าจำนวนมากพุ่งเข้าไปในรอยแยกที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้า
สีหน้าของเฉินโม่เคร่งขรึมมากๆ “เขากำลังซ่อมแซมรอยแยก!”
“ช่วยเขาเดี๋ยวนี้!”
“อืม!”
ทั้งสามคนบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ปลดปล่อยพลังต้าเต๋าออกมา และซ่อมแซมรอยแยกของกำแพงจักรวาล
มีนักบำเพ็ญเซียนจำนวนมากบินขึ้นไปบนท้องฟ้า และพยายามซ่อมแซมรอยแยกเช่นกัน
“ถึงแม้ต้องต่อสู้จนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต พวกเขาก็ต้องรักษาหมื่นจักรวาลเอาไว้ให้ได้!”
อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียนเต้าสูญสลายไปแล้ว จักรวาลแห่งนี้ก็จะสูญเสียพลังกฎเกณฑ์ไป จำเป็นต้องใช้พลังต้าเต๋าซ่อมแซมรอยแยก นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดในการแก้ไขปัญหาเหล่านี้
หลินหยุนมองดูเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ “ไม่มีวิธีอื่นๆแก้ปัญหาแล้วเหรอ?”
“ในเมื่อ ตอนนั้น‘คน’สามารถสร้างเทียนเต้าได้ มันก็แสดงให้เห็นว่าเทียนเต้าถูกสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือมนุษย์ได้!”
“ในเมื่อเขาสามารถสร้างเทียนเต้าขึ้นมาได้ ทำไมฉันถึงสร้างมันไม่ได้ละ?”
หลินหยุนพึ่งครุ่นคิดเรื่องนี้ออกมา ด้านในหลิงไถ จิตแรกเริ่มที่อยู่ด้านในของร่างกายของหลินหยุนค่อยๆลอยออกมา
มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งมาๆค่อยๆปรากฏ ทำให้นักบำเพ็ญเซียนเงยหน้าขึ้นมา พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตพวกนี้
“นี่คือ……”
หลินหยุนขมวดคิ้ว “จิตแรกเริ่ม!”
“เขาช่วยฉันควบคุมพลังแห่งสรรพสิ่ง มันยังประโยชน์ด้านอื่นๆอีกเหรอ?”
เขารู้สึกว่าคนน่าจะเหลือแผนการอย่างอื่นไว้ด้วย
หลินหยุนปิดตาทั้งสองข้างและพยายามสื่อสารกับจิตแรกเริ่ม
พลังจิตวิญญาณของเขาเข้าไปในจิตแรกเริ่มได้อย่างง่ายดาย
หลังจากนั้น หลินหยุนมาถึงโลกแห่งฮุ่นตุ้น บริเวณโดยรอบเป็นสีเทา ไม่มีพระจันทร์และพระอาทิตย์ บริเวณโดยรอบมีแต่ความรกร้างและแห้งแล้ง
“ตรงนี้คือที่ไหน?”
หลินหยุนขมวดคิ้ว
ไม่มีเวลา ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงในโลกใบนี้เลย มันน่ากลัวมากๆ
ทั้งๆที่เขารู้ดีว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ แต่มันน่ากลัวกว่าความตายด้วยซ้ำ
จู่ๆในความมืดมิดนั้น ก็มีแสงสว่างเกิดขึ้น
จากนั้นก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นมากขึ้น และยิ่งอยู่ก็ยิ่งเยอะ
สุดท้าย มีคนยักษ์คนหนึ่งเดินออกมาจากแสงสว่างอันนั้น
หลังจากนั้น ฮุ่นตุ้นเปิดออก จักรวาลสร้างขึ้น เทียนเต้ากลับมาอยู่ตำแหน่งเดิม ทำให้สิ่งมีชีวิตถือกำเนิด
บุกเบิกจักรวาล!
นี่คือการกำเนิดของในจักรวาล
จู่ๆหลินหยุนก็ดีใจมากๆ “แสงสว่างที่เกิดขึ้นอันแรก มันก็คือจิตแรกเริ่ม!”
“ฉันเข้าใจแล้ว!”
หลังจากจิตวิญญาณออกมาจากจิตแรกเริ่ม หลินหยุนกวักมือเรียกมันกลับมา และจับไว้ในมือ และสัมผัสพลังชีวิตที่แข็งแกร่งมากๆ
ในสมองนั้น กำลังนึกย้อนกลับไปตอนที่คนยักษ์กำลังสร้างจักรวาลแห่งนี้
“น่าเสียดาย ฉันทำแบบเขาไม่ได้ สิ่งที่ฉันทำได้ ก็คือใช้ตัวเองกลายเป็นเทียนเต้า!”
“น่าเสียดาย เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ฉันจำเป็นต้องทิ้งจิตวิญญาณของตัวเอง……”
ทิ้งจิตวิญญาณของตัวเอง ดูเหมือนจะเป็นอมตะ อันที่จริงมันก็คือจิตวิญญาณสูญสลาย
หลินหยุนลังเลเล็กน้อย สายตาของเขามองไปที่ผู้หญิงสติไม่ดีคนหนึ่งในโลกพุทธ
เขามองเห็นฉินหลันที่กำลังยืนอยู่ด้านบนของคลื่นยักษ์ เขามองดูซิงเฟย มองดูวัยรุ่นชุดดำที่อยู่ในทะเลเลือด……
ในสายตาของเขา มีภาพผู้หญิงอุ้มเด็กคนหนึ่งจมลงไปในคลื่นยักษ์
มีภาพแมวหลายๆตัวโดนพื้นดินกลืนกินเข้าไป
มีภาพของตึกโรงพยาบาลถล่มลงมา
“ลังเลต่อไม่ได้แล้ว”
การลังเลแต่ละวินาที หมื่นจักรวาลก็จะมีสิ่งมีชีวิตนับพันล้านต้องตาย
หลินหยุนจับจิตแรกเริ่มเอาไว้ในมือ เขาหัวเราะเบาๆ “เริ่มได้เลย!”
ในสมองกำลังจำลองการสร้างจักรวาล และร่างกายของหลินหยุนก็เริ่มจางลงเรื่อยๆ
จิตแรกเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วมันส่องสว่างทั่วทั้งหมื่นจักรวาล
ทั่วจักรวาลมีแสงอันหนึ่งส่องสว่างทันที
ทุกคนปิดตาตัวเอง แม้แต่นักบำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งมากๆ เขาก็ไม่สามารถลืมตามองแสงสว่างอันนี้ได้
เฉินโม่และคนอื่นๆ พวกเขาใช้มือปิดตาตัวเองเอาไว้ พวกเขามีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นในจิตใจ
ด้านในโลกพุทธ สายตาของผู้หญิงคนนั้นค่อยๆได้สติขึ้นมา จู่ๆเธอก็รู้สึกว่ามีของล้ำค่ามากๆของตัวเองกำลังจะหายไป
เธอรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองว่างเปล่า
ฉินหลันร้องไห้ฟูมฟายออกมา
ในที่สุดแสงสว่างก็หายไป เมื่อทุกคนลืมตาขึ้นมา พวกเขาค้นพบว่าทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว
ทุกสรรพสิ่งเกิดใหม่ แผ่นเดินเต็มไปด้วยพลังชีวิต
เหลือแค่ดวงดาวอันหนึ่งที่มีแต่ความมืดมิด กำลังลอยอยู่กลางท้องฟ้าด้วยความอิดโรย…
เฉินโม่กวักมือตัวเอง เขามองเห็นจิตแรกเริ่มที่สูญเสียพลังทั้งหมดไป จู่ๆเขาก็เข้าใจทันที
“พลังที่สูงกว่ามหากษัตริย์……ฉันเข้าใจแล้ว”