จากร้านโอสถสู่จ้าวหมื่นภพ - ตอนที่ 1 : ผู้ถูกทอดทิ้ง
สายลมหนาวพัดผ่านลานประหารของตระกูลหลิน
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหม่น บรรยากาศกดดันจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าส่งเสียง
กลางลานกว้าง ชายหนุ่มอายุราวสิบแปดปีถูกคุกเข่าอยู่บนพื้นหิน
เสื้อผ้าของเขาเปรอะเปื้อนโลหิต
ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ใบหน้าซีดขาวแต่ยังคงแฝงความดื้อรั้นเอาไว้
เขาคือ
“หลินเย่”
บุตรนอกสายเลือดแห่งตระกูลหลิน
แม้ฐานะไม่สูงส่ง แต่พรสวรรค์กลับโดดเด่นเหนือคนรุ่นเดียวกัน
เดิมทีเขาถูกคาดหวังว่าจะก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในเสาหลักของตระกูล
แต่วันนี้…
ทุกสิ่งกลับพังทลายลง
“หลินเย่!”
เสียงตวาดดังขึ้นจากเบื้องหน้า
ผู้อาวุโสใหญ่หลินฉางเฟิงลุกขึ้นจากที่นั่ง
สายตาเย็นชาไร้ความปรานี
“เจ้ากล้าขโมยโอสถทะลวงชีพของตระกูล ยังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทันที
“น่าละอายจริง ๆ”
“คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องเช่นนี้”
“ข้าบอกแล้วว่าคนสายเลือดต่ำต้อยย่อมเป็นเช่นนี้”
หลินเย่กำหมัดแน่น
จนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
โลหิตไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้าไม่ได้ขโมย”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“โอสถเม็ดนั้นถูกใส่ไว้ในห้องของข้าโดยเจตนา”
“มีคนใส่ร้ายข้า”
ทันทีที่กล่าวจบ
ชายหนุ่มในชุดหรูผู้หนึ่งกลับหัวเราะออกมา
หลินหยุน
อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูล
และเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์มากที่สุดหากหลินเย่ถูกกำจัด
“หลักฐานคาตาเช่นนี้ ยังกล้าแก้ตัวอีกหรือ”
“หรือเจ้าจะบอกว่าพวกเราทุกคนใส่ร้ายเจ้า”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบลาน
หลินเย่มองผู้คนที่เคยเรียกเขาว่าสหาย
วันนี้กลับไม่มีผู้ใดยืนข้างเขา
แม้แต่คนเดียว
หัวใจของเขาเย็นเยียบลงทีละน้อย
เพราะเขาเข้าใจแล้ว
นี่ไม่ใช่การสอบสวน
แต่เป็นการกำจัด
ผู้อาวุโสใหญ่ลุกขึ้นช้า ๆ
“หลินเย่”
“ตระกูลหลินเลี้ยงดูเจ้ามาสิบแปดปี”
“แต่เจ้ากลับตอบแทนด้วยการขโมยสมบัติ”
“โทษนี้สมควรถูกทำลายวรยุทธ์และขับออกจากตระกูล”
ทันทีที่สิ้นคำ
ผู้คุมกฎสองคนก้าวออกมา
สีหน้าของหลินเย่เปลี่ยนไปทันที
“พวกท่านไม่มีสิทธิ์!”
“ข้าไม่ได้ทำ!”
“ขอเพียงตรวจสอบให้ละเอียด ข้ายินดีพิสูจน์ความบริสุทธิ์!”
แต่ไม่มีผู้ใดฟัง
ผู้อาวุโสใหญ่ยกมือขึ้น
“ลงมือ”
ตูม!
ฝ่ามืออันทรงพลังฟาดลงบนตันเถียนของหลินเย่โดยตรง
เสียงกระดูกแตกดังขึ้น
“อั่ก!”
หลินเย่กระอักโลหิตออกมาเต็มปาก
ความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทั่วร่าง
เส้นลมปราณที่ฝึกฝนมานานหลายปีถูกทำลายจนสิ้น
พลังทั้งหมดสลายหายไปในพริบตา
เขากลายเป็นคนพิการทางวรยุทธ์
โดยสมบูรณ์
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”
“หลินเย่ถูกขับออกจากตระกูลหลิน”
“ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลอีกต่อไป”
เสียงประกาศดังไปทั่วลาน
ผู้คนมองเขาราวกับมองสุนัขตัวหนึ่ง
ไม่มีใครเห็นใจ
ไม่มีใครสงสาร
หลินเย่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
สายตากวาดมองทุกคนตรงหน้า
เขาจดจำใบหน้าเหล่านี้เอาไว้ทั้งหมด
โดยเฉพาะหลินหยุน
ซึ่งกำลังยิ้มเยาะอย่างไม่ปิดบัง
“ดี…”
หลินเย่หัวเราะออกมา
แม้โลหิตยังไหลออกจากมุมปาก
“ดีมาก...”
“วันหนึ่ง…”
“พวกเจ้าทุกคนจะต้องเสียใจ”
หลินหยุนหัวเราะเสียงดัง
“คนไร้วรยุทธ์อย่างเจ้า คิดจะกลับมาแก้แค้นหรือ”
“ช่างน่าขัน”
ไม่นานนัก
หลินเย่ถูกโยนออกจากประตูตระกูล
ราวกับขยะไร้ค่า
ฝนเริ่มตกลงมา
ร่างของเขานอนอยู่บนพื้นโคลน
บาดแผลทั่วร่างส่งความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง
ความหนาวเย็นเริ่มกัดกินสติ
เขาพยายามลุกขึ้น
แต่ทำไม่ได้
พลังทั้งหมดหายไปแล้ว
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป
ไม่เกินคืนนี้
เขาคงตาย
“จบแล้วจริง ๆ หรือ…”
หลินเย่พึมพำ
ในจังหวะที่สติเริ่มเลือนราง
พลันเกิดแสงสีทองสายหนึ่งปรากฏขึ้นภายในทะเลจิตสำนึก
เสียงลึกลับดังขึ้น
【ตรวจพบผู้สืบทอดที่เหมาะสม】
【กำลังเชื่อมต่อระบบ】
【1%】
【15%】
【37%】
【68%】
【100%】
【เชื่อมต่อสำเร็จ】
【ระบบจ้าวองค์กรหมื่นภพเปิดใช้งาน】
ดวงตาของหลินเย่เบิกกว้างทันที
“เสียงเมื่อครู่นี้คืออะไร”
ก่อนที่เขาจะทันได้คิด
หน้าจอสีทองโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
【ชื่อ : หลินเย่】
【ระดับพลัง : สูญสิ้นวรยุทธ์】
【ทรัพย์สิน : 0】
【สมาชิกองค์กร : 0】
【หอโอสถ : ไม่มี】
【หอการค้า : ไม่มี】
【หอข่าว : ไม่มี】
【สำนัก : ไม่มี】
【ตรวจพบผู้ใช้งานเริ่มต้น】
【มอบของขวัญมือใหม่】
【ได้รับ : ร้านโอสถทรุดโทรม 1 แห่ง】
【ได้รับ : คัมภีร์ราชันโอสถ】
【ได้รับ : เทคนิคเนตรประเมินสมุนไพร】
【ได้รับ : ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 1,000 ก้อน】
หลินเย่อึ้งไปชั่วขณะ
ร้านโอสถ?
องค์กร?
ระบบ?
ยังไม่ทันได้ตั้งคำถาม
เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ภารกิจแรก】
【ฟื้นฟูร้านโอสถที่กำลังล้มละลาย】
【ระยะเวลา : 30 วัน】
【รางวัล : เปิดใช้งานอาคารองค์กรขั้นต้น】
【บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว : ระบบปิดตัวถาวร】
หลินเย่จ้องข้อความเบื้องหน้า
หัวใจที่สิ้นหวังเมื่อครู่
กลับเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง
แม้พลังวรยุทธ์จะถูกทำลาย
แต่ดูเหมือนว่า…
สวรรค์จะยังไม่ทอดทิ้งเขา
สายฝนยังคงโปรยปรายลงมา
ชายหนุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น
แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
บัดนี้กลับลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความทะเยอทะยาน
เขาหันกลับไปมองตระกูลหลินเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“วันนี้พวกเจ้าขับไล่ข้า”
“วันหน้า…”
“ข้าจะทำให้ทั้งตระกูลต้องเงยหน้ามองไม่ถึง”
จากนั้น
หลินเย่จึงก้าวเดินออกไปท่ามกลางสายฝน
มุ่งหน้าสู่ร้านโอสถที่ระบบมอบให้
โดยไม่รู้เลยว่า
การเดินทางครั้งนี้
จะเปลี่ยนชะตาของทั้งหมื่นภพไปตลอดกาล...