ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ญ่หลวงนัก

ตอนที่ 492 แผนซ้อนแผน

สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เฉินปี้ก็ลุกขึ้นจากเตียง นั่งบนเก้าอี้ สองมือ
กำหมัดแน่น บนมือขาวผ่องมองเห็นเส้นเลือด
ความพลิกผันนี้ให้นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึง เดิมทีทุกอย่าง
ราบรื่นดี ไม่นานนางก็จะได้แต่งเข้าจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน
พระองค์แล้ว ใครจะคิดว่าจู่ๆ อู๋อ๋องจะเข้ามาร่วมวงในเรื่องนี้ด้วย
จนบัดนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าอู๋อ๋องมีเจตนาอะไร หากบอกว่า
อู๋อ๋องหลงรักนางตั้งนานแล้ว นางก็ไม่เชื่อ
เมื่อก่อนนางกับอู๋อ๋องมีโอกาสได้พบกันไม่กี่ครั้ง ไม่เคยเป็นฝ่าย
พูดสนทนาด้วย หากอู๋อ๋องมีใจให้นางก็ต้องมาทาบทามตั้งนานแล้ว
เหตุใดถึงมาทำลายพรหมจรรย์ของนางในเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้
ซูฮว่าสติกระเจิดกระเจิงไปโดยสิ้นเชิง ร้อนใจจนร้องไห้ออกมา
“คุณหนู ต่อไปจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ดูเหมือนพวกเรายังอยู่ที่
จวนของท่านอู๋อ๋อง หากท่านอู๋อ๋องยินดีสู่ขอคุณหนู เรื่องนี้ก็จะผ่าน
ไป หากท่านอู๋อ๋องไม่ยินดี ต่อไปคุณหนูจะแต่งงานได้อย่างไร ไป
จวนท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไม่ได้อีกแล้วแน่ๆ”
เห็นซูฮว่าลนลานเช่นนี้ เฉินปี้ก็พูดตำหนิ
“จะร้องไห้ทำไม ข้ายังไม่ตาย ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีโอกาสได้แต่ง
เข้าจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ข้าจะพลาดไม่ได้
เด็ดขาด”
“แต่พรหมจรรย์ของคุณหนู…”
“พรหมจรรย์ของข้าถูกทำลายแล้ว แต่ถูกทำลายขณะที่ข้าอยู่ใน
มือของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เช่นนี้จะมีเรื่องอะไรให้
คนอื่นพูดได้ อย่างมากก็แค่ซุบซิบนินทากันไม่กี่คำ แต่กลับทำให้
ท่านอ๋องกับหลิงอวี้จื้อแตกคอกันโดยสิ้นเชิง นี่ก็ยังเป็นโอกาส
หนึ่ง”
ซูฮว่าตกใจจนเบิกตาโต คิดไม่ถึงว่าเฉินปี้จะกล้าถึงขนาดนี้ นาน
กว่าจะมีปฏิกิริยาตอบโต้
“แต่ทางท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์…”
“ไม่ได้ก็ต้องได้ ตอนนี้ทำได้เพียงเดิมพันสักตั้งแล้ว”
น ้าเสียงของเฉินปี้แฝงความเกลียดชัง เฉินเซี่ยวหรูอยากใช้
พรหมจรรย์ของนางหยุดยั้งไม่ให้นางแต่งเข้าจวนท่านอ๋อง เช่นนั้น
นางจะต้องใช้แผนซ้อนแผน ทำให้ผู้ชายที่พรากพรหมจรรย์นางไป
คืออ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ถึงแม้ว่าจะเสียชื่อเสียงด้วยเรื่องนี้ อีกฝ่ายก็คือผู้ชายของนางใน
อนาคต คนอื่นก็ทำอะไรนางไม่ได้ อย่างมากก็ได้ยินเสียงซุบซิบ
นินทา
ซูฮว่ารู้สึกแค่ว่าเฉินปี้ช่างกล้าจริงๆ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้
แต่เก็บความลับไว้ให้ดี
เฉินปี้นำซูฮว่าออกจากห้อง สาวใช้ข้างนอกก้มหน้าพูดว่า
“คุณหนูเฉิน ท่านอ๋องสั่งไว้ว่า หากท่านตื่นแล้ว ให้บ่าวพาท่าน
ไปพบท่านอ๋องที่ห้องทำงานเจ้าค่ะ”
เฉินปี้ก็อยากพบเฉินเซี่ยวหรู อยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรกันแน่ ด้วย
เหตุนี้จึงตามสาวใช้ไปที่ห้องทำงานของเฉินเซี่ยวหรู เฉินเซี่ยวหรู
กำลังอ่านหนังสืออยู่ เห็นเฉินปี้เข้ามา ก็วางหนังสือลงอย่างเป็น
ธรรมชาติ
“คุณหนูเฉินหลับดีหรือไม่”
“ขอบพระคุณสำหรับความห่วงใยของท่านอ๋อง หม่อมฉัน
สบายดีมาก
เฉินเซี่ยวหรูยิ้มเรียบๆ
“ข้าหลงรักคุณหนูเฉินมานานแล้ว จึงอดใจไม่ไหวทำเรื่อง
ล่วงเกินเจ้า ตอนนี้คุณหนูเฉินเป็นคนของข้าแล้ว ข้าต้องรับผิดชอบ
คุณหนูเฉินแน่นอน ตอนบ่ายข้ากับคุณหนูเฉินเข้าวังด้วยกัน ทูลขอ
ไทเฮาให้พระราชทานงานสมรสให้พวกเรา ข้าจะให้คุณหนูเฉินเป็น
พระชายาเอกของข้า”
“ความรักของท่านอ๋องถือเป็นวาสนาของหม่อมฉัน แต่ท่านอ๋อง
เสียมารยาทเช่นนี้ ตอนนี้หม่อมฉันยากที่จะรับไหว
วอนท่านอ๋องให้หม่อมฉันกลับไปพักผ่อนสักหน่อย เกรงว่าจะ
พูดผิดต่อพระพักตร์ไทเฮา ตอนนี้หม่อมฉันเป็นคนของท่านอ๋อง
แล้ว นอกจากแต่งงานกับท่านอ๋องก็ไม่มีทางอื่น พรุ่งนี้เช้า หม่อม
ฉันกับท่านอ๋องเข้าวังไปทูลเรื่องนี้แก่ไทเฮาให้กระจ่าง”
เฉินปี้ฝืนข่มความคับข้องใจในสายตา น ้าตาคลอเบ้า มองปราด
เดียวก็รู้ว่านางได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง เพียงแต่รักษา
อาการนิ่งสงบต่อไป ไม่สติแตก พูดจายังมีมารยาทเช่นเดิม สะกด
กลั้นอารมณ์ของตนเอง
เฉินเซี่ยวหรูกลับเริ่มชื่นชมเฉินปี้ เช่นนี้ก็ดี ต่อไปจะต้องเป็น
พระชายาที่มีคุณสมบัติ
“พรุ่งนี้เช้าตรู่ ข้าจะมารับคุณหนูเฉินเข้าวังเอง วันนี้คุณหนูเฉิน
กลับไปพักผ่อนให้ดีเถิด”
“เพคะ หม่อมฉันทูลลา”
เฉินปี้โค้งตัว แล้วจับมือซูฮว่าถอยออกไป