ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 164 สงครามเย็น

“อี้เหยาล่ะ พี่ซง อี้เหยาเกิดเรื่องแล้วใช่หรือไม่ นางอยู่ไหน
ข้าอยากเจอนาง ข้าอยากเจอนาง”

อวิ๋นซงมีสีหน้าอมทุกข์

“อี้เหยาไปเสียแล้ว”

ซูเสียนขอบตาแดงทันที มองอวิ๋นซงแน่นิ่ง

“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร เช้าวันนี้นางยังดีๆ อยู่เลย เกิดอะไร
ขึ้นกันแน่ พี่ซง เป็นอย่างไรกันแน่ อี้เหยาเกิดเรื่องได้
อย่างไร”

“เพราะเซียวเหยี่ยน เขาคงจะเคียดแค้นอยู่ในใจเป็นแน่ ถึงได้
ลงมือกับอี้เหยา อี้เหยาเองเป็นน้องสาวคนละพ่อกับเขา ท่าน
อ๋องจิตใจโหดเ** ้ยมเช่นนี้เอง เพื่อแก้แค้นข้า ถึงกับลงมือกับ
อี้เหยาได้ลงคอ”

ซูเสียนไม่พูดอะไรไปพักใหญ่ นางไม่กล้าเชื่อว่าเซียวเหยี่ยนอ
ยากฆ่าอวิ๋นอี้เหยา เขาจะจิตใจโหดเ** ้ยมขนาดนี้ได้อย่างไร
แต่นางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเซียวเหยี่ยน ไม่รู้เลยว่าเซียว
เหยี่ยนเป็นคนแบบไหน

“เสียนเอ๋อร์ ข้าจะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้อี้เหยาให้ได้”

ซูเสียนได้แต่รู้สึกเจ็บปวดใจ เธอกดหัวใจเอาไว้ ดึงแขนเสื้ออวิ๋
นซง

“พี่ซง นี่คือผลกรรมหรือไม่ ทำไมต้องเป็นอี้เหยา ทำไมต้อง
เป็นนาง”

อวิ๋นซงปลอบประโลมซูเสียน เขาก็อยากรู้ เหตุใดเซียวเหยี่ยน
ต้องทำร้ายลูกสาวของเขา เขายังคิดว่าเซียวเหยี่ยนจะปล่อย
ตระกูลอวิ๋นไปแล้วจริงๆ เขาประเมินระดับความโหดเ** ้ยม
ของเซียวเหยี่ยนต่ าไป เขาเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน
พระองค์อำนาจล้นฟ้า ใจดำอำมหิต จะมาปล่อยตระกูลอวิ๋น
ไปได้อย่างไร

หลิงอวี้จื้อฝนหมึกตลอดจนค่ าถึงได้กลับห้อง เธอทุบๆ แขนที่
เมื่อยขบ นอนเหยียดตัวยาวบนเตียง บ่ายนี้ เธอกับเซียวเห
ยี่ยนไม่ได้พูดคุยกันเลย ไม่รู้ว่าต่อไปเซียวเหยี่ยนคิดจะทำ
อย่างไร

ตระกูลอวิ๋นมีซูเสียนอยู่ เซียวเหยี่ยนไม่อยากจะกลายเป็น
ศัตรูคู่อาฆาตกับตระกูลอวิ๋นแน่นอน ถ้าไม่มีซูเสียนอยู่ ไม่กี่
นาทีเขาก็ทำลายตระกูลอวิ๋นสิ้นซากไปแล้ว ตอนนี้กลืนไม่เข้า
คายไม่ออกเสียแล้ว

อยู่ๆ ก็มีเสียงดังข้างนอกประตู เสียงของหนานเยียนแว่วมา

“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายมู่หรงมาแล้วเจ้าค่ะ”

หลิงอวี้จื้อนั่งตัวตรงทันที มู่หรงนี่อวิ๋นเดินเข้ามาแล้ว มาถึงก็
ถามว่า

“ได้ยินว่าอวิ๋นอี้เหยาตายแล้วหรือ”

“ป่านนี้แล้วเจ้าเพิ่งรู้หรือ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว อวิ๋นอี้เหยาถูก
ฆ่าด้วยอาวุธลับ อาวุธลับนั้นคือเข็มดอกเหมยที่พี่สาวคนรอง
ของเจ้าใช้บ่อยๆ นี่อวิ๋น เข็มดอกเหมยของพี่รองของเจ้าทำ
เลียนแบบง่ายหรือไม่”

มู่หรงนี่อวิ๋นมีสีหน้าตกใจ

“ดูผิดกระมัง! เรื่องนี้จะมาเกี่ยวข้องกับพี่รองของข้าได้
อย่างไร เข็มดอกเหมยของนางเลียนแบบไม่ได้ง่ายๆ พี่เขยข้า
สั่งทำให้นางโดยเฉพาะ หลอมจากโลหะสัมฤทธิ์ที่ดีที่สุด วัสดุ
ล้วนเป็นรางวัลที่ไทเฮาพระราชทานให้ แถมยังพระราชทาน
ให้พี่รองทั้งหมด งานฝีมือก็ซับซ้อน ตีขึ้นรูปยากมาก ช่างฝีมือ
ที่หามาได้คือช่างที่ดีที่สุดแล้ว ช่างฝีมือคนนั้นก็ตายไปแล้ว
บนเข็มดอกเหมยยังสลักรูปดอกเหมยเอาไว้ด้วย

อาวุธลับพวกนี้ปกติพี่รองจะเสียดายไม่กล้าใช้ ทั้งหมดมี
สามสิบเล่ม คนนอกคิดจะทำเลียนแบบ ก็คงหาวัสดุที่พี่รอง
ใช้ไม่ได้ เข็มดอกเหมยของพี่รองใช้ไปแล้วทั้งหมดสามเล่ม ทำ
หายสองเล่ม ในมือนางยังมีอีกยี่สิบห้าเล่ม นางล้วนแต่เก็บ
รักษาไว้อย่างดีราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ ที่ซูโจวจะมีเข็มดอก
เหมยของพี่รองได้อย่างไร เข็มนั้นอยู่ไหน ข้าเคยเห็นเข็มดอก
เหมยของพี่รอง ข้าอยากดู”

“เข็มนั้นอยู่ในมือท่านอ๋อง เจ้าไปดูเถิด! พี่สาวเจ้าทำอาวุธลับ
โดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ทำไมกัน”

“ก็นางชอบของแบบนี้ให้ทำเช่นไร เจ้าเองก็เคราะห์ร้ายจริงๆ
ข้าจะไปหาท่านอ๋องดูเสียหน่อย”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดจบก็กำลังจะไปที่ห้องเซียวเหยี่ยน เพียงแต่
เซียวเหยี่ยนมิได้อยู่ที่ห้องด้วยซ้ า มู่หรงนี่อวิ๋นคว้าน้ าเหลว
กลับมาที่ห้องหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง

ขณะนี้เซียวเหยี่ยนอยู่ที่ห้องของไป๋อู่ที่หอฉวินฟาง ตัวเขายืด
ตรง นั่งดื่มชาอยู่บนโต๊ะในห้อง รอสักครู่ ไป๋อู่ที่ปล่อยผม
สยายก็เดินออกมา พร้อมกลิ่นหอมละมุนจางๆ

——