ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 316 นึกไม่ถึงว่ายังมีการลักพาตัวผู้ชาย

หลิงอวี้จื้อประคองมั่วชิงลุกขึ้น

“เจ้ารีบลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าสำนักอู๋จี๋
จะป่าเถื่อนเพียงนี้”

“ที่นั่นคือนรกดีๆ นี่เอง ข้าก็อยากบอกเรื่องนี้กับคุณหนูก่อน
หน้านี้แล้ว พอได้ยินว่าท่านอ๋องหายตัวไปที่อำเภอฉางหนิง
ข้าก็นึกถึงสำนักอู๋จี๋ แต่ข้ากลัวจริงๆ … สองวันมานี้ข้าก็
ตัดสินใจจะเอาเรื่องพวกนี้มาบอกคุณหนู ไม่สามารถยื้อไปได้
อีกแล้วเจ้าค่ะ”

ความหวาดกลัวนั้นซึมลึกเข้าไปในไขกระดูก มั่วชิงเติบโตจาก
ที่นั่นตั้งแต่เด็กๆ ทั้งเจ็บแค้นและหวาดกลัวสำนักอู๋จี๋ ที่นั่นคือ
ฝันร้ายของนาง

“พูดเช่นนี้แสดงว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ท่านอ๋องผู้สำเร็จ
ราชการจะอยู่ข้างในสำนักอู๋จี๋”

มู่หรงนี่อวิ๋นมีสติกลับมาถาม

มั่วชิงพยักหน้า

“น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

“มั่วชิง เจ้าอยู่ที่สำนักอู๋จี๋นานขนาดนี้ เห็นคนของไทเฮา
ติดต่อกับสำนักอู๋จี๋บ้างหรือไม่”

มั่วชิงส่ายหน้า

“ไม่เคยเห็นเจ้าค่ะ ข้าจากสำนักอู๋จี๋มาก็หกปีแล้ว”

“เจ้าสำนักอู๋จี๋เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย มีอานุภาพเกรียงไกร
ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเขาจะแต่งภรรยาหรอกกระมัง!”

“เจ้าสำนักเป็นผู้หญิง นางโกรธแค้นผู้ชายมาก ไม่มีทาง
แต่งงานเด็ดขาด ข้าตามคนพวกนั้นไป ได้ยินพวกเขาเอ่ยถึง
ชื่อเฟิงอิ๋น หากเดาไม่ผิด น่าจะเป็นเฟิงอิ๋นที่จะแต่งงานเจ้าค่ะ
ตอนนี้ตำแหน่งของเฟิงอิ๋นเป็นรองจากเจ้าสำนัก ดังนั้นเจ้า
สำนักจึงให้นางได้จัดงานแต่งงานเช่นนี้ได้”

หลิงอวี้จื้อตะลึง เฟิงอิ๋นจะแต่งงาน อย่างนั้นคนที่จะแต่งด้วย
ก็คือเซียวเหยี่ยนสิ ยังดีที่พวกเขาตามมาทันเวลา มิเช่นนั้น
เซียวเหยี่ยนก็จะกลายเป็นผู้ชายของคนอื่นไปแล้ว

ปีนี้ได้ยินแต่ลักพาตัวผู้หญิง นึกไม่ถึงว่ายังมีการลักพาตัว
ผู้ชายด้วย ซ้ าคนที่ถูกลักพาตัวยังเป็นเซียวเหยี่ยน น่ากลัว
เหลือเกิน

เธอผุดยืนขึ้นทันใด

“มั่วชิง มีวิธีใดที่จะแฝงตัวเข้าไปในสำนักอู๋จี๋หรือไม่”

“สำนักอู๋จี๋มีกฎอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดที่เข้าไปในสำนักอู๋จี๋แล้ว ไม่
มีทางรอดตายออกมาได้เจ้าค่ะ การลงโทษของสำนักอู๋จี๋
โหดเ** ้ยมเหลือเกิน ทุกวันจะต้องมีสาวใช้ที่ไม่เชื่อฟังหรือทน
ไม่ไหวตายจากไป ดังนั้นสำนักอู๋จี๋จึงรับสาวใช้อยู่ตลอด พวก
เราจะเข้าไปในสำนักอู๋จี๋ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น ตอนนี้เฟิงอิ๋นจะ
แต่งงาน คงต้องการสาวใช้จำนวนมาก พวกเราต้องลองดู”

“ข้าจะไปกับพวกเจ้า”

มู่หรงนี่อวิ๋นวางใจให้หลิงอวี้จื้อไปสำนักอู๋จี๋เสียที่ไหน ดังนั้น
จึงบอกว่าจะไปด้วยทันที

“เจ้าตัดสินใจจะไปเป็นศพข้างในหรืออย่างไร”

หลิงอวี้จื้อกลอกตาใส่มู่หรงนี่อวิ๋น

“ข้าแต่งเป็นผู้หญิงได้”

มู่หรงนี่อวิ๋นกัดฟันพูด

เดิมทีมู่หรงนี่อวิ๋นเป็นคุณชายเจ้าสำราญประเภทฟันขาวปาก
แดงอยู่แล้ว ประกอบกับดวงตารูปลูกท้อคู่นั้น ลักษณะ
ท่าทางก็เป็นคนมีเสน่ห์ เหมาะแก่การแต่งหญิงมากทีเดียว

“เวลาไม่คอยท่า เร็วเข้า”

หลิงอวี้จื้อเร่ง

ตอนนี้มู่หรงนี่อวิ๋นรู้สึกอนาถใจอย่างยิ่ง ให้เขาแต่งตัวเป็น
ผู้หญิงช่างเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบายด้วยคำพูดสั้นๆ ได้ ยังดีที่
ที่นี่ไม่ใช่เมืองหลวง และไม่มีคนรู้จักมาเห็นเข้า เขาสามารถ
ทุ่มสุดตัวได้ ผู้หญิงบ้าคนนี้ เหตุใดรู้สึกเหมือนนางกำลังมี
ความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น

มั่วชิงทำงานเร็วมาก ใช้เวลาไม่นานก็ช่วยมู่หรงนี่อวิ๋นเปลี่ยน
ชุดผู้หญิงเรียบร้อย เพราะว่าจะไปเป็นสาวใช้ ดังนั้นเสื้อผ้าที่
เปลี่ยนจึงเป็นเสื้อผ้าเนื้อหยาบ หลิงอวี้จื้อออกมาก็สวมเสื้อผ้า
เนื้อหยาบอยู่แล้ว เพื่อจะได้ไม่ถูกปล้น

พอเห็นมู่หรงนี่อวิ๋น หลิงอวี้จื้อก็กลั้นไม่ไหวหัวเราะฮาลั่น
ออกมา มู่หรงนี่อวิ๋นที่เปลี่ยนเป็นชุดผู้หญิง นอกจากตัวสูงจน
เตะตาไปหน่อยแล้ว รูปร่างหน้าตากลับ มองไม่เห็นถึงความ
แตกต่างว่าเป็นชายหรือหญิง เดินไปบนถนนไม่แน่อาจจะ
ดึงดูดให้ผู้ชายมาสารภาพรักก็ได้

“ที่แท้คุณชายมู่หรงของเราจะแต่งหญิงก็ได้แต่งชายก็ดี”

“อย่ามาเพ้อเจ้อ มั่วชิงเจ้ารีบนำทางเร็ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง ตนเองยังไม่กล้ามองกระจก
ได้แต่แสร้งทำเป็นเร่งมั่วชิงอย่างจริงจัง

ขณะนี้ยังมีธุระที่ต้องจัดการ หลิงอวี้จื้อเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า
กลับไป

“พี่สาวอวิ๋น พวกเราไปเถิด!”