ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 331 คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนใจไปแล้ว

เซียวเหยี่ยนมองไปทางอื่น พูดโดยไม่แยแส

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร ข้าไม่ได้คิดจะกลับไปแคว้นเว่ยตะวันตก
อีก ต่อไปจะอยู่กับเฟิงอิ๋นที่สำนักอู๋จี๋ นับจากนี้ไปอ๋องผู้สำเร็จ
ราชการแทนพระองค์ได้ตายไปแล้ว”

“ท่านพูดอะไร”

หลิงอวี้จื้อนึกว่าตนเองฟังผิด มองเซียวเหยี่ยนอย่างตกตะลึง

“ท่านพูดอีกทีซิ”

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคู่หมั้นของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
นับว่าข้าทำให้เจ้าผิดหวัง ข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบาก เจ้ารีบไป
จากที่นี่ ข้าไม่สามารถไปจากเฟิงอิ๋นได้ จะอยู่ที่นี่ต่อไปตลอด
ชีวิต”

หลิงอวี้จื้อรับเรื่องมากมายขนาดนี้ไม่ไหว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่ง
ก้าวจับแขนเสื้อเซียวเหยี่ยน

“ท่านต้องการอยู่ที่นี่เพื่อเฟิงอิ๋นจริงหรือ”

“ใช่ เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดให้เปลืองแรง รีบไปจากที่นี่ ข้าไป
กับเจ้าไม่ได้”

น้ าเสียงเซียวเหยี่ยนเย็นชา น้ าเสียงนี้เหมือนน้ าเสียงที่ใช้พูด
กับคนแปลกหน้า ราวกับว่าสองคนนี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

หลิงอวี้จื้อไม่มีทางเชื่อว่าคำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่เซียวเห
ยี่ยนเอ่ยออกมา สติหลุดลอยไปโดยสิ้นเชิง นี่มันเป็นไปได้
อย่างไร เซียวเหยี่ยนพูดเช่นนี้กับเธอได้อย่างไร คนๆ นี้ไม่ใช่
เซียวเหยี่ยนแน่ เซียวเหยี่ยนของเธอไม่มีทางทำกับเธอเช่นนี้

เห็นหลิงอวี้จื้อยังดึงแขนเสื้อตนเองอยู่ เซียวเหยี่ยนก็ดึงแขน
เสื้อกลับมาอย่างไม่ใยดี ถามว่า

“เฟิงอิ๋นอยู่ที่ไหน”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้ยินประโยคนี้ ในสมองมีแต่คำพูดที่เซียวเห
ยี่ยนพูดกับเธอก่อนหน้านี้ เธอเงยหน้าขึ้น มองเซียวเหยี่ยนตา
ไม่กระพริบ

“ข้าไม่เชื่อ อาเหยี่ยน ท่านบอกข้ามา ท่านกำลังแสดงละคร
อยู่ ใช่หรือไม่”

“เจ้าจะเอาอย่างไรอีก อย่ามาทำตัวพูดดีๆ ไม่ยอม ต้องบังคับ
ถึงจะยอม”

เมื่อเผชิญกับการราวีของหลิงอวี้จื้อ น้ าเสียงของเซียวเหยี่ยน
ก็เริ่มเหลือทนแล้ว

เห็นหลิงอวี้จื้อไม่พูดอะไร และไม่มีทีท่าว่าจะไป เซียวเหยี่ยน
ก็พูดเสริมอีกประโยค

“เจ้ารีบไปจากที่นี่ ข้าไม่อยากให้เฟิงอิ๋นเข้าใจผิดว่าข้ายัง
คิดถึงเจ้า ข้ารับปากเฟิงอิ๋นไว้แล้ว จากวันนี้ไปจะมีนางเป็น
ผู้หญิงคนเดียว ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า แต่เจ้าอย่ามาบังคับข้า”

หลิงอวี้จื้อคิดไม่ถึงว่าเซียวเหยี่ยนจะคิดถึงเฟิงอิ๋นขนาดนี้ นึก
ไม่ถึงว่าเขาจะพูดเช่นนี้ออกมาได้ เธอขยับปาก ผ่านไปสักพัก
ถึงพูดว่า

“ท่านไม่อยากฟื้นคืนความทรงจำแล้วหรือ”

“มีนางอยู่ ข้าก็ไม่ต้องการฟื้นคืนความทรงจำแล้ว และไม่
อยากคิดถึงใครอื่นอีก นางเคยให้ยาถอนพิษข้าแล้ว แต่ข้า
ไม่ได้กิน ข้าตัดสินใจแล้ว หวังว่าต่อไปเจ้าจะไม่มาตามรัง
ควานข้าอีก”

คำพูดของเซียวเหยี่ยน แต่ละประโยคยิ่งเกินเลยขึ้นไปทุกที
หลิงอวี้จื้อไม่เชื่อว่าคำพูดเหล่านี้เซียวเป็นคนพูด เธอดึงปิ่น
ปักผมบนหัวมาจ่อคอทันที

“เซียวเหยี่ยน ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตายต่อหน้าท่าน”

เซียวเหยี่ยนมองเธอราวกับเป็นสมบัติล้ าค่ามาตลอด ทนดูเธอ
บาดเจ็บไม่ได้ที่สุด

หากเธอใช้การตายมาขู่ จะต้องทดสอบได้แน่นอนว่าเซียวเห
ยี่ยนพูดจริงหรือโกหก ใครจะรู้ว่าเซียวเหยี่ยนจะชำเลือง
มองหลิงอวี้จื้อโดยไม่แยแสแวบหนึ่ง แล้วเสมองทางอื่นทันที

“หากเจ้าอยากตาย ก็เชิญ”

หลิงอวี้จื้อไม่เชื่อความชั่วร้ายนี้ เธอถือปิ่นแทงเข้าไปหน่อยนึง
เลือดสีแดงสดทะลักออกมาจากคอทันที เพียงแต่เซียวเหยี่ยน
ไม่แม้แต่จะชายตามอง

หลิงอวี้จื้อได้แต่รู้สึกหมดสิ้นกำลังใจ รู้สึกราวกับว่ามีคนมา
บีบคอเธอ ขนาดหายใจยังหายใจไม่ออก เธอคลายมือ ปิ่นใน
มือตกลงพื้น

เดิมทีแค่จะลองเชิง เธอจะเอาชีวิตมาแลกกับสาเหตุ
เพียงแค่นี้ไม่ได้ ตายไปแบบนี้ ไม่คุ้มค่าอย่างยิ่ง

ตั้งแต่ต้นจนจบเซียวเหยี่ยนไม่มองเธอเลย หลิงอวี้จื้อปวดใจ
จนหายใจไม่ออก

แปลกแท้ ที่แท้ใจมันเจ็บปวดได้จริงๆ ความรู้สึกแบบนี้เพิ่ง
เคยมีเป็นครั้งแรก เธอนึกว่าเธอกับเซียวเหยี่ยนจะรักกัน
หวานชื่นอย่างนี้ไปจนแก่เฒ่า ไม่เคยคิดเลยว่ายังไม่ทันจะได้
แต่งงานก็เกิดเรื่องเช่นนี้เสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
ไปแล้ว