ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 362 ข้าจะไม่แต่งกับคนอื่น

“เขายังเกลียดชังข้าไม่มากพออีกหรือ ข้าไม่สนใจถ้ามันจะ
มากขึ้นอีกหน่อย ข้าอยากให้เขาตัดใจจากเจ้าโดยสิ้นเชิง นี่
เป็นเงื่อนไขที่ข้าจะช่วยเขา ข้าอยากให้เขาเห็นคนรักแต่งงาน
กับชายอื่นด้วยตาของตนเอง ให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดนี้
ให้ดี”

เรื่องที่เซียวเหยี่ยนหลอกใช้ตน เฟิงอิ๋นยังย้าคิดอยู่ในใจ

เมื่อรู้ความจริงแล้ว ตอนแรกนางก็อยากฆ่าเซียวเหยี่ยนเสีย
ภายหลังนางค้นพบว่าตนเองท้าใจให้เซียวเหยี่ยนตายไม่ได้
และท้าไม่ลงด้วย มิเช่นนั้นวันก่อนคงจะไม่ห้ามมู่หรงกวาน
เสวี่ยไว้เพราะห้ามใจไม่ไหว

ในเมื่อเอาชีวิตเขาไม่ได้ ก็ใช้วิธีอื่นลงโทษเขา มิเช่นนั้นใจนาง
คงรู้สึกจุกแค้น

“อาเหยี่ยนไม่เคยท้าผิดต่อเจ้า เจ้าจะแก้แค้นเขาท้าไม

เฟิงอิ๋น ตอนนั้นเจ้ามุ่งมาดปรารถนาตามจีบเขาเอง พออาเห
ยี่ยนปฏิเสธ เจ้าก็วางยาพิษโฉมงามกับเขา คราวนี้เจ้าก็คิดจะ
วางยาเขาอีก ตั้งแต่ต้นจนจบเจ้าไม่เคยให้เกียรติอาเหยี่ยน
เลย ท้าเหมือนเขาเป็นสิ่งของ ยอมตามข้าจะได้ดี ไม่ยอมตาม
ข้าจะล่มจม

เขาไม่เคยท้าอะไรผิดเลยตั้งแต่ต้น คนที่ผิดเรื่อยมาคือเจ้า
ทั้งนั้น

หากมีผู้ชายคนหนึ่งชอบเจ้า แต่เจ้าไม่ชอบเขาเลยแม้แต่น้อย
เขาใช้ทุกวิธีก็ยังไม่ได้ใจเจ้า เมื่อเขาโกรธเพราะเสียหน้าก็จะ
ก้าจัดเจ้า เจ้าจะรู้สึกหรือไม่ว่าเขาเหมือนคนบ้า ไม่มีเหตุผล
โดยสิ้นเชิง ตนเองต้องเคราะห์ร้ายเพียงใดถึงได้เจอคนเช่นนี้

หากอาเหยี่ยนกับเจ้าเคยรักจริงใจต่อกันมา แล้วท้าผิดต่อเจ้า
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เจ้าจะเกลียดเขาก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เขาบอกกับเจ้าชัดเจนแจ่มแจ้งตั้งแต่แรกเริ่ม ว่าเขาไม่ได้คิด
เช่นนั้นกับเจ้า เจ้าก็ตามเกาะแกะเขาไม่ปล่อย ซ้ายังรังเกียจที่
เขารับไม่ได้ ข้าหาผู้ชายสักคนมาท้าเช่นนี้กับเจ้า ข้าจะดูสิว่า
เจ้าจะรับได้หรือไม่”

“เจ้าหุบปาก ไม่ใช่หน้าที่เจ้ามาสั่งสอนข้า”

เฟิงอิ๋นท้าหน้าดุขณะต้าหนิหลิงอวี้จื้อ

“ข้าไม่ใช่พวกว่างยุ่งเรื่องชาวบ้านเสียหน่อย ข้าจะไปสั่งสอน
เจ้าเพื่ออะไร เราต่างก็เป็นผู้หญิง บนโลกนี้ผู้ชายก็ไม่ใช่มีแค่
เซียวเหยี่ยนคนเดียว เขาดีมากจริงๆ แต่ต่อให้ดีเพียงใด หาก
ใจเขาไม่มีเจ้าก็เปล่าประโยชน์

ความรักเป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจกัน เช่นนี้ถึง
จะมีความสุข บังคับให้คนอื่นยอมรับเจ้าจะมีความหมาย
ตรงไหน อยู่กันนานไปนานปีไม่เคยท้าหน้าดีๆ ใส่เจ้า เจ้าจะ
ไม่รู้สึกหรือว่าชีวิตนี้แสนหดหู่ เจ้าสวยเพียงนี้ ที่ส้านักอู๋จี๋ก็มี
อนาคตสดใส เหตุใดต้องท้าให้ตัวเองล้าบากด้วย”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกว่าเฟิงอิ๋นยังไม่ร้ายถึงขั้นเสียสติ เมื่อเทียบกัน
แล้ว นางยังดีกว่ามู่หรงกวานเย่ว์เล็กน้อย มู่หรงกวานเย่ว์เจ้า
เล่ห์เพทุบาย แต่เฟิงอิ๋นไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน นิสัยค่อนข้าง
ตรง เป็นแค่คนหัวดื้อคนหนึ่ง

เห็นนางร้าคาญเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อก็ยังหวังว่าจะพูดโน้มน้าว
เฟิงอิ๋นได้

ได้ยินหลิงอวี้จื้อพูดเช่นนี้ สีหน้าของเฟิงอิ๋นเอาแน่เอานอน
ไม่ได้

“เจ้าไม่ต้องพูดจาไร้สาระ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยเซียวเหยี่ยน
ไว้ได้ เจ้าจะยอมหรือไม่”

“ข้าไม่ยอม เจ้าให้ข้าไปจากเซียวเหยี่ยนได้ แต่ข้าไม่มีทาง
แต่งงานกับคนอื่น”

หลิงอวี้จื้อปฏิเสธโดยพลัน

“เช่นนั้นเจ้าก็รอดูเซียวเหยี่ยนตายเสียเถอะ!”

“หากเจ้าอยากให้อาเหยี่ยนตาย เจ้าคงไม่มาที่นี่หรอก ข้ายัง
ยืนยันค้าเดิม ข้าไปจากเขาได้ แต่ข้าจะไม่แต่งกับคนอื่น
นี่อวิ๋นเป็นเพื่อนของข้า ข้าไม่อยากให้เขามาเกี่ยวข้องด้วย”

เฟิงอิ๋นหัวเราะเยือกเย็นหนึ่งครั้ง

“เกรงว่าเพื่อนเจ้าจะคงอยากแต่งใจจะขาด”

หลิงอวี้จื้อยื่นกรานหนักแน่น ไม่เหลือที่ไว้เปลี่ยนใจ

คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมาตั้งหลายปี พอจะมี
ความสามารถในการสังเกตสีหน้าและค้าพูดของผู้อื่น นาง
มั่นใจว่าพูดโน้มน้าวใจเฟิงอิ๋นได้ หากเธอยังยืนยันจะไม่
ยินยอม เฟิงอิ๋นก็จะถอย วันนี้นางมา ก็เพราะอยากช่วยเซียว
เหยี่ยน เพียงแต่ไม่ได้พูดความในใจนั้นออกมา