ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 366 เด็กหนุ่มแปลกหน้า

ไม่นานพวกหลิงอวี้จื้อก็ออกจากเมือง ต้าบลเถาหยวนใกล้กับ
อ้าเภอฉางหนิงมาก ตกบ่ายพวกเขาก็มาถึงต้าบลเถาหยวน
แล้ว ต้าบลเล็กๆ ไม่ใหญ่ คนก็ไม่มาก บรรยากาศเรียบง่าย
อบอวลไปทุกแห่งหน

ประกอบกับจะปีใหม่แล้ว ทุกครัวเรือนต่างติดชุนเหลียนหรือ
แถบอวยพรปีใหม่และท้าโคมไฟ เด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กกอ๊าก
เบิกบานใจอยู่หน้าบ้าน มีบรรยากาศการเฉลิมฉลองปีใหม่
อย่างเข้มข้น

เห็นภาพเช่นนี้แล้ว จู่ๆ หลิงอวี้จื้อก็นึกถึงพ่อแม่ของตนเอง
ขึ้นมา ทุกปีจะต้องไปห่อเกี๊ยว ไม่รู้ว่าพวกท่านเป็นอย่างไร
บ้าง คงท้าได้เพียงคิดว่าเธอตายไปแล้ว เธอก็ไม่มีวิธีกลับไปได้
อีก คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ในใจหลิงอวี้จื้อก็รู้สึกโศกเศร้า

“หลิงอวี้จื้อ เจ้าเป็นอะไรไป”

เห็นหลิงอวี้จื้อเข้ามาในต้าบลแล้วจู่ๆ ก็ไม่พูดไม่จา มู่หรงนี่อวิ๋
นจึงถามขึ้น

“ต้าบลเล็กๆ แห่งนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่น อีกห้าวันก็จะปีใหม่
แล้ว ทุกแห่งประดับประดาด้วยผ้าและโคมไฟ พวกเราไม่พัก
โรงเตี๊ยม แต่เช่าบ้านพักสักหลังเถิด!”

มู่หรงนี่อวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วย

“ข้าก็คิดเห็นเช่นนี้เหมือนกัน”

“มั่วชิง พอพวกเราปักหลักเรียบร้อยแล้ว เจ้าไปสืบข่าวที่
อ้าเภอฉางหนิงสักหน่อย อย่าให้เฟิงอิ๋นรู้ตัว”

“ข้าน้อยรับทราบ”

มั่วชิงพยักหน้ารับค้า

มู่หรงนี่อวิ๋นรับผิดชอบไปหาบ้าน หลิงอวี้จื้อพาพวกนางเดิน
เที่ยวเล่น ต้าบลเถาหยวนเล็กจริงๆ มีถนนเพียงสองสาย ครึ่ง
ชั่วโมงก็สามารถเดินเล่นได้ทั่วต้าบลแล้ว รอบๆ ก็มีหมู่บ้าน
ไม่กี่หมู่บ้าน

ถึงแม้ข้างนอกพระอาทิตย์จะออกมาแล้ว แต่ก็ยังคงหนาวอยู่
เล็กน้อย เด็กหนุ่มผมเผ้ากระเซอะกระเซิงคนหนึ่งยืนอยู่บน
ถนนใหญ่ ใบหน้าสกปรกมาก ด้ามอมแมม เห็นได้ชัดว่าไม่ได้
อาบน้ามานานแล้ว ท่าทางอายุราวสิบห้าสิบหกปี

สวมเสื้อผ้าปะชุน รองเท้าที่ใส่ก็ขาด นิ้วเท้าโผล่ออกมา ยืน
หนาวตัวสั่นสะท้าน ริมฝีปากแห้งแตก เขากัดริมฝีปาก
ดวงตาจับจ้องไปที่แผงขายซาลาเปาซึ่งอยู่ไม่ไกล แต่ไม่เดิน
เข้าไป

เห็นได้ชัดว่าเขาหิวแล้ว คงจะไม่มีเงิน ดูแล้วไม่เหมือนขอทาน
แต่เหมือนคุณชายน้อยตกอับ

หลิงอวี้จื้อซื้อหมั่นโถวลูกหนึ่งเดินมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม ยิ้ม
พลางพูดว่า

“หิวแล้วกระมัง! ถือว่าข้าเลี้ยงเจ้าแล้วกัน”

แววตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายทันใด พูดขอบคุณเสียงเบา
แล้วหยิบหมั่นโถวในมือหลิงอวี้จื้อ เห็นได้ชัดว่าเขาหิวสุดๆ
แล้ว พอหยิบหมั่นโถวไปแล้ว ก็กินเข้าไปค้าโต ใช้เวลาไม่นาน
หมั่นโถวลูกนั้นก็หายเกลี้ยง

หลิงอวี้จื้อเห็นว่าเขาหิวมาก จึงให้มั่วชิงไปซื้อหมั่นโถวมาอีก
สองลูก หลิงอวี้จื้อยื่นหมั่นโถวให้เด็กหนุ่มเอง

ตอนนั้นเองเด็กหนุ่มถึงเงยหน้า สองตาประสานกัน เด็กหนุ่ม
มีสีหน้าตกใจ ถามอย่างระมัดระวัง

“เจ้าคือพี่สะใภ้หรือ”

“หา…”

หลิงอวี้จื้อคิดตามไม่ทัน เธอมั่นใจว่าตนเองไม่รู้จักเด็กหนุ่ม
คนนี้ จะกลายเป็นพี่สะใภ้ของเขาไปได้อย่างไร ไม่ใช่จ้าคนผิด
อีกแล้วหรอกนะ!

“น้องชาย ข้ายังไม่แต่งงาน ไม่ได้เป็นพี่สะใภ้ของเจ้า”

“ท่านอ๋องผู้ส้าเร็จราชการแทนพระองค์เป็นพี่ชายของข้า เจ้า
เป็นคู่หมั้นของท่านอ๋อง ย่อมเป็นพี่สะใภ้ของข้า”

“เจ้าเป็นใคร รู้จักข้าได้อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อพินิจพิเคราะห์เด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
ตอนนั้นซีหนานอ๋องมีลูกชายเพียงคนเดียว ไม่มีทางมีลูกชาย
เยาว์วัยขนาดนี้อีกคนได้ ไม่นานเธอก็นึกถึงตระกูลอวิ๋น หรือ
ว่านี่จะเป็นน้องชายของอวิ๋นอี้เหยา ค้านวณจากอายุก็น่าจะ
อายุราวๆ นี้

“ข้าชื่ออวิ๋นซั่ว ข้าเคยเห็นภาพเหมือนของเจ้า จึงรู้จักเจ้า”

เดาถูกตามคาด เขาเป็นคนตระกูลอวิ๋นจริงๆ บังเอิญ
เหลือเกิน นึกไม่ถึงว่าจะเจออวิ๋นซั่วที่นี่ เธอไม่เชื่อว่านี่จะเป็น
เรื่องบังเอิญ อวิ๋นซั่วน่าจะตั้งใจตามหาเธอ

เขาอาศัยแค่ภาพเหมือนก็จ้าเธอได้นับว่าเก่งกาจมาก หน้าตา
เธอโดดเด่นเป็นที่จดจ้าขนาดนี้เลยหรือ แล้วภาพเหมือนนั้น
เป็นฝีมือของใคร