ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 371 จากนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่มากวนใจเจ้าอีก

“เดิมทีอยากจะลงมือกับพระชายาน้อยของเจ้า คิดไปคิดมา
ไม่จ้าเป็นแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าก็คงจะมาแก้แค้นข้า หากได้ตาย
ด้วยน้ามือเจ้า ข้าก็คงจะตายตาไม่หลับ

เจ้าวางใจเถิด จากนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่มากวนใจเจ้าอีก มี
ประโยคหนึ่งที่พระชายาน้อยของเจ้าพูดถูกมาก

ใต้หล้านี้มีผู้ชายตั้งมากมาย เหตุใดข้าต้องคอยเกาะแกะเจ้า
ไม่ปล่อย ชีวิตนี้เจ้าไม่ต้องคืนข้า เมื่อก่อนข้าเคยวางยาเจ้า
เราสองคนถือว่าหายกัน ข้าเคยบอกหลิงอวี้จื้อ ว่าจะให้เจ้า
กินสมุนไพรเซียนหลินจือเพียงครึ่งหนึ่ง แต่ที่จริงข้าให้เจ้ากิน
หมดแล้ว”

เฟิงอิ๋นพูดจบก็เตรียมจะจากไป ครั้งนี้นางตัดสินใจแล้วจริงๆ
ต่อไปจะไม่มายุ่งกับเซียวเหยี่ยนอีก มาวนเวียนอยู่เช่นนี้
นอกจากจะท้าให้ตนเองยิ่งเจ็บ ยิ่งหมดหวังแล้ว ก็ไม่มี
ประโยชน์อะไรอีก

เมื่อก่อนนางไม่เคยนึกเสียใจ นึกอยู่เสมอว่าถ้าตนเองใช้วิธี
ต่างๆ มากขึ้นอีกหน่อยก็คงได้ใจเซียวเหยี่ยนมา

ตอนนี้วิธีการใดที่ควรใช้นางก็ใช้หมดแล้ว เซียวเหยี่ยนก็ยังคง
ไม่รู้สึกรู้สาเช่นเดิม แม้ว่าจะพลาดขั้นตอนการไหว้ฟ้าดินไป
บางทีนั่นอาจจะเป็นลิขิตสวรรค์ ก่อนหน้านี้นางรับไม่ได้
ตอนนี้นางรับได้แล้ว นับว่าเป็นการปลดปล่อยตัวเอง

เมื่อเดินไปถึงธรณีประตู เฟิงอิ๋นก็หยุดเดิน ไม่หันกลับมา

“รักษาตัวด้วย เซียวเหยี่ยน”

พูดจบก็อันตรธานหายไปจากห้อง

มั่วชิงแอบอยู่ใกล้ๆ เมื่อเฟิงอิ๋นไปแล้ว นางก็รีบเข้าไป
ประคองเซียวเหยี่ยน

“ท่านอ๋อง ไม่เป็นอะไรนะเพคะ!”

“หลิงอวี้จื้ออยู่ที่ใด”

“คุณหนูอยู่ที่ต้าบลเถาหยวน ท่านอ๋องสบายใจได้ คุณหนูไม่
เป็นอะไรเพคะ”

“พาข้าไปหานาง”

เซียวเหยี่ยนฝืนยันตัวพูด ตอนนี้เขาอยากเจอหลิงอวี้จื้อเร็ว
ขึ้น

“ท่านอ๋อง แผลของท่านปริแล้วเพคะ จัดการแผลให้ดีก่อน
ดีกว่าเพคะ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปต้าบลเถาหยวน”

มั่วชิงลองโน้มน้าวเซียวเหยี่ยน

“ไม่ต้องพูดมาก นี่คือค้าสั่ง ไปตอนนี้”

น้าเสียงของเซียวเหยี่ยนบ่งบอกชัดเจน ในใจเขามีความรู้สึก
อยากเจอหน้าหลิงอวี้จื้ออย่างรุนแรง

มั่วชิงเห็นเสื้อผ้าบริเวณท้องของเซียวเหยี่ยนมีเลือดไหลโชก
นางรู้ว่าบาดแผลของเซียวเหยี่ยนปริหมดแล้ว กังวลว่าเซียว
เหยี่ยนจะเป็นอะไรไป เห็นอยู่ว่าโน้มน้าวไม่ได้ จึงกดจุดให้
เซียวเหยี่ยนสลบไปเสียเลย

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ทางคุณหนูปลอดภัยดี
ทุกอย่าง ท่านไม่ต้องกังวล”

มั่วชิงพูดจบก็ประคองเซียวเหยี่ยนไปนอนบนเตียง แล้วเรียก
อู่จิ้นเข้ามา ช่วยกันเปลี่ยนยาให้เซียวเหยี่ยน

เฟิงอิ๋นกลับส้านักอู๋จี๋ไปแล้ว ก้าลังคิดจะกลับห้องตนเอง ก็ถูก
คนของเจียงสือเรียกตัวไป ดึกขนาดนี้แล้วเจียงสือยังอยาก
เจอนาง ในใจเฟิงอิ๋นมีลางสังหรณ์ไม่ดี เมื่อพบเจียงสือแล้ว ก็
คุกเข่าคารวะเจียงสือด้วยความเคารพทันที

เจียงสือพิงเก้าอี้ น้าเสียงปกติ

“ไปพบเซียวเหยี่ยนมาหรือ”

“เจ้าค่ะ”

เฟิงอิ๋นไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่ยอมรับไป

จู่ๆ เจียงสือก็ตบแขนเก้าอี้อย่างแรง แรงมือของนางเยอะมาก
แขนเก้าอี้แตกตามเสียง

เศษแขนเก้าอี้ที่แตกกระเด็นโดนหน้าเฟิงอิ๋นทันใด ใบหน้า
ขาวผ่องโดนกรีดเป็นรอยเลือดสองสามแผล เฟิงอิ๋นไม่กล้า
หลบหนี และไม่กล้าขยับ ได้แต่คุกเข่าตัวตรงบนพื้น

“เฟิงอิ๋น ข้าหวังกับเจ้าไว้มาก เจ้านับวันจะยิ่งกล้าเหลือเกิน
ส้านักอู๋จี๋มีสมุนไพรเซียนหลินจือเพียงสองต้น เจ้าหยิบไปต้น
หนึ่งไม่ว่า นี่เด็ดไปหมดสองต้น เจ้าหลงคิดว่าตนเองเป็น
เจ้าของส้านักอู๋จี๋จริงๆ หรือ”

คราวนี้เฟิงอิ๋นยิ่งมั่นใจว่าตนเองสันนิษฐานไว้ไม่ผิด สมุนไพร
เซียนหลินจอต้นนั้นมีปัญหาจริงๆ

“ศิษย์ไม่กล้าเจ้าค่ะ ศิษย์แค่ไม่อยากให้เซียวเหยี่ยนตาย”

“เจ้ารอบคอบจริงๆ ไม่กล้าให้เซียวเหยี่ยนกินสมุนไพรเซียน
หลินจือต้นแรก เจ้ารู้ดีว่าเซียวเหยี่ยนเป็นศัตรูของส้านักอู๋จี๋
เจ้ายังวิ่งแจ้นไปช่วยชีวิตเขา เจ้าเคยเห็นอาจารย์อยู่ในสายตา
บ้างหรือไม่

สมุนไพรเซียนหลินจือต้นนั้นยังอยู่ที่เจ้าแน่นอน ข้าให้โอกาส
เจ้าครั้งสุดท้าย เอาสมุนไพรเซียนหลินจือต้นนั้นไปให้ชุน
เหนียง ให้ชุนเหนียงน้าสิ่งนี้ไปใส่ในอาหารของเซียวเหยี่ยน
หากพวกเจ้าท้าเรื่องนี้ส้าเร็จ ข้าก็จะปล่อยพวกเจ้า มิเช่นนั้น
เจ้าคงรู้ดีว่าผลจะเป็นอย่างไร”