ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 391 สิ่งที่ควรเห็น ข้าก็เห็นหมดแล้ว

ตอนที่ 391 สิ่งที่ควรเห็น ข้าก็เห็นหมดแล้ว

ได้เป็นคนสนิทกับนางตลอดไปก็ดี เช่นนี้จึงสามารถอยู่เคียง
ข้างนางได้อย่างเปิดเผย

เดิมทีเขาอยากถือโอกาสนี้บอกความในใจกับหลิงอวี้จื้อ เขา
กลัวว่าต่อไปจะไม่มีโอกาสพูดอีก

ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงอวี้จื้อ เขาก็ตัดสินใจว่าให้
คำพูดเหล่านั้นย่อยสลายอยู่ในใจ กลายเป็นความลับ เช่นนี้
คงเป็นบทสรุปที่ดีที่สุดของพวกเขาสองคน เขาไม่สามารถ
ทำลายบทสรุปนี้ได้

“นั่นเพราะจื่อเฉิงทำหน้าที่พี่ชายไม่ดีพอ กลับไปแล้วข้าต้อง
ต่อว่าเขาสักหน่อย บอกว่าน้องสาวเขายังดูถูกเขาเลย”

“เจ้ากล้ารึ”

หลิงอวี้จื้อถลึงตาใส่มู่หรงนี่อวิ๋น

มู่หรงนี่อวิ๋นหัวเราะเสียงดัง หัวเราะทีสะเทือนไปถึงแผล เขา
จึงหัวเราะเบาลงทันที

“คำขู่ของเจ้าไม่มีผลต่อข้าหรอกอวี้จื้อ ข้าอยากนอนแล้ว เจ้า
รีบไปอยู่เป็นเพื่อนท่านอ๋องเถิด ไปดูหน่อยว่าเขาตื่นหรือยัง

ก่อนหน้านี้เจ้าหนูอวิ๋นซั่วเหม็นหน้าข้ามาตลอด เดี๋ยวเขา
มาแล้ว ข้าจะต้องฉวยโอกาสนี้จัดการเขาสักหน่อย เจ้าเป็น
พี่สะใภ้เขา ข้ากลัวเจ้าจะสงสาร รีบไปเถิด”

“จัดการได้ตามสบาย ข้าสนิทกับเจ้ามากกว่าอีก ข้าจะไป
สงสารเขาทำไม จำไว้ว่ามีอะไรเรียกข้านะ พรุ่งนี้ข้าจะมาดู
เจ้าใหม่”

หลิงอวี้จื้อก็อยากไปดูเซียวเหยี่ยนอยู่เหมือนกัน เขานอนนาน
ขนาดนี้ ควรจะตื่นแล้ว

มู่หรงนี่อวิ๋นพยักหน้า โบกมือเป็นสัญญาณให้หลิงอวี้จื้อรีบไป

หลิงอวี้จื้อไปแล้ว มู่หรงนี่อวิ๋นถึงได้เงยหน้าขึ้นมาดูอย่าง
ละเอียด บนฝ่ามือมีเส้นสีดำชัดเจนเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นอย่าง
น่าประหลาด

เมื่อครู่ตอนที่เขากำลังคุยกับหลิงอวี้จื้อ เขาเหลือบเห็นโดย
ไม่ได้ตั้งใจ นึกว่าตนเองตาฝาด จึงรีบไล่หลิงอวี้จื้อออกไป
เพื่อจะได้ดูให้ชัดๆ ว่ามือของตนเองเป็นอะไร

เดิมทีเขานึกว่าจะรอดพ้นทุกอย่างไปได้แล้ว ตอนนี้ดูท่าเขา
คงไม่ได้โชคดีเช่นนั้น เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไร
ขึ้นกับตนเอง เส้นดำที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันนี้ไม่ใช่ลางดี
แน่

หลิงอวี้จื้อกลับห้อง เซียวเหยี่ยนยังไม่ตื่น เธอมอมแมมไป
ทั้งตัว บนตัวยังมีรอยเลือดไม่น้อย เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เซียวเห
ยี่ยนเป็นห่วง เธอจึงเตรียมจะเปลี่ยนชุดใหม่ก่อน เพิ่งจะได้ใส่
เสื้อชั้นใน จู่ๆ เซียวเหยี่ยนก็ลืมตาขึ้นมา

“อวี้จื้อ เจ้าทำอะไร”

เสียงของเซียวเหยี่ยนดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หลิงอวี้จื้อตกใจ
จนมือสั่น เสื้อผ้าในมือหล่นพื้นหมด

“ท่านอย่าแอบดูข้านะ…ข้าขอใส่เสื้อให้เรียบร้อยก่อน”

หลิงอวี้จื้อพูดจาค่อนข้างตะกุกตะกัก เซียวเหยี่ยนตื่นขึ้นมา
ตอนนี้กระอักกระอ่วนใจจริงๆ เธอสวมเสื้อชั้นในแล้ว แต่ยัง
ผูกไม่เสร็จ

“ให้ข้าช่วยเจ้าหรือไม่”

เซียวเหยี่ยนพิงหัวเตียง ถามด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

“ไม่ต้อง ไม่ต้อง ข้าทำเอง ท่านรีบหลับตาสิ อย่ามาแอบดู”

“สิ่งที่ควรเห็น ข้าก็เห็นหมดแล้ว”

หลิงอวี้จื้อไม่กล้าหันหน้าไป หันหลังให้เซียวเหยี่ยน

รู้สึกเหมือนข้างหลังมีแววตาที่เร่าร้อนแผดเผา หน้าเธอร้อน
ผ่าว ใจเต้นแรงเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าเธอจะเคยนอนร่วมเตียง
เคียงหมอนกับเซียวเหยี่ยน แต่ตอนนั้นเธอเมาเหล้า จำอะไร
ไม่ได้เลย

คราวนี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน รู้เพียงแต่มือไม่ยอมฟังคำสั่ง
ใจอยากจะรีบใส่เสื้อผ้าให้เสร็จให้เร็วที่สุด แต่มือดันไม่ยอม
ฟังคำสั่ง จะผูกเชือกอย่างไรก็ผูกไม่ได้สักที

หลิงอวี้จื้อเริ่มรำคาญแล้ว

“อาเหยี่ยน ท่านอย่ามองข้า รีบหลับตาเร็วเข้า”

“ข้าหลับตาอยู่ตลอด หากเจ้าไม่เชื่อ เจ้าหันมาดูได้”

ได้ยินคำนี้ หลิงอวี้จื้อก็ดูเหมือนจะหันไปตามสัญชาตญาณ
พอหันไปแล้วก็เอามือตบหน้าผากหนึ่งที ทำไมตัวเองถึงเชื่อ
ฟังแบบนี้ เซียวเหยี่ยนบอกให้เธอหันไป เธอก็ทำตามเงื่อนไข
หันไปจริงๆ การกระทำเร็วกว่าใช้สมองคิด

เซียวเหยี่ยนเห็นหลิงอวี้จื้อทำหน้าแค้นใจ ก็หัวเราะเบาๆ จู่ๆ
ก็ลุกขึ้นจากเตียง เดินมาตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ

หลิงอวี้จื้อกล้ามองหน้าเซียวเหยี่ยนเสียที่ไหน ก้มหน้าลง

“คงคิดว่าข้าโง่มากสิ ต่อหน้าท่านแม้แต่เสื้อผ้าชุดเดียวยังใส่
ไม่ได้ ข้ารู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนปั