ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 408 ทั้งชีวิตนี้ก็ต้องพึ่งพาท่านแน่แล้ว

ตอนที่ 408 ทั้งชีวิตนี้ก็ต้องพึ่งพาท่านแน่แล้ว

ค ำใบ้นี้ชัดเจนเหลือเกิน หลักฐำนทุกอย่ำงล้วนโยงไปถึง
มู่หรงกวำนเย่ว์
เซียวเหยี่ยนถือผ้ำเช็ดหน้ำไว้ จมเข้ำไปในห้วงควำมคิด ไม่นำนก็
สั่งมั่วชิงว่ำ
“จัดกำรศพของเฟิงอิ๋นตำมค ำสั่งเสียของนำง แล้วค่อยฝังนำง”
“ข้ำน้อยรับทรำบ”
มั่วชิงเรียกทหำรสองสำมคนมำช่วยกันย้ำยศพของเฟิงอิ๋นออกไป
ทันที
เซียวเหยี่ยนก ำผ้ำเช็ดหน้ำแน่น ดึงมือหลิงอวี้จื้อกลับห้อง
หลิงอวี้จื้อรับผ้ำเช็ดหน้ำจำกมือเซียวเหยี่ยนไป พินิจรูปที่ปักอยู่บน
นั้นอย่ำงละเอียด แต่มองไม่เห็นอะไรส ำคัญ
นำงไม่ได้มีควำมรู้เรื่องกำรเย็บปัก หยิบผ้ำเช็ดหน้ำไปดูแล้วก็แค่
รู้สึกว่ำฝีมือปักดีมำก ดูแล้วสบำยตำกว่ำที่ปักด้วยเครื่องจักร
ดูอยู่ครึ่งค่อนวันก็มองไม่เห็นปัญหำอะไร เธอจึงคืนผ้ำเช็ดหน้ำ
ให้เซียวเหยี่ยน ถำมว่ำ
“อำเหยี่ยน ผ้ำเช็ดหน้ำผืนนี้มีปัญหำอะไรหรือไม่”
“ผ้ำเช็ดหน้ำผืนนี้ท ำจำกผ้ำต่วนหิมะ ผ้ำต่วนหิมะมำจำก
พระรำชวัง เป็นของบรรณำกำรในวัง มีจ ำนวนน้อยมำก แม้แต่ลูก
สำวขุนนำงยังไม่มีผ้ำนี้ใช้ มีเพียงคนในวังเท่ำนั้นที่จะมีผ้ำต่วนหิมะ
ดังนั้นผ้ำเช็ดหน้ำผืนนี้เป็นของในวัง
ข้ำงบนปักลำยดอกเหมยแดง วิธีกำรปักเป็นกำรปักแบบกู้ซิ่ว ใน
วังนิยมใช้กำรปักแบบซูซิ่ว คนที่ชอบวิธีกำรปักเช่นนี้คงไม่ค่อยเยอะ
ดูจำกผ้ำเช็ดหน้ำนี้แล้วสำมำรถยืนยันได้ว่ำเจียงสือมีกำรติดต่อกับคน
ในวัง”
“ถ้ำเช่นนั้นไทเฮำก็น่ำสงสัยที่สุด”
หลิงอวี้จื้อพูดข้อสงสัยในใจออกมำ
ดูโดยผิวเผิน มู่หรงกวำนเย่ว์น่ำสงสัยที่สุดจริงๆ แต่เซียวเหยี่ยนมี
ควำมคิดอื่น เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีหลักฐำนเพียงพอ จึงไม่ได้พูด
ออกไป รอให้เขำสืบให้รู้ชัดก่อนแล้วค่อยบอกหลิงอวี้จื้อก็ไม่สำย
“เรื่องนี้ข้ำจะไปสืบเอง”
“ข้ำอยำกสืบก็คงไม่มีปัญญำ มีใจแต่ไร้ก ำลังโดยสิ้นเชิง อำเหยี่ยน
ท่ำนต้องระวังไทเฮำนะ ตอนนี้พวกเรำกับไทเฮำแตกคอกันถึงที่สุด
แล้ว ข้ำกลัวว่ำนำงจะท ำเรื่องที่ไม่เป็นผลดีกับท่ำน”
เซียวเหยี่ยนโอบไหล่หลิงอวี้จื้อ
“ตอนนี้นำงไม่กล้ำท ำอะไรข้ำ หำกไม่มีข้ำ บัลลังก์ของฮ่องเต้ก็จะ
สั่นคลอน ถึงแม้จะแตกคอกัน ก็ยังคงต้องพึ่งพำอำศัยกัน”
เฉินมั่วฉือเป็นฮ่องเต้ที่เซียวเหยี่ยนอุ้มชูขึ้นมำ พวกเขำมี
ควำมสัมพันธ์ที่ต้องพึ่งพำอำศัยกันจริงๆ ถึงแม้วันหนึ่งจะต้อง
แตกคอกัน แต่ก็ไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน เฉินมั่วฉือยังไม่มีแรงพอจะยืน
หยัดเพียงล ำพัง พูดจำกมุมมองอีกด้ำนหนึ่ง เขำยังต้องพึ่งพำบำรมี
ของเซียวเหยี่ยน ด้วยเหตุนี้โดยผิวเผินแล้ว พวกเขำยังสำมัคคีกันอยู่
ตอนนี้เซียวเหยี่ยนมีทุกอย่ำงได้ก็เพรำะฮ่องเต้คือเฉินมั่วฉือ หำก
ฮ่องเต้เปลี่ยนเป็นคนอื่น ก็ไม่มีทำงให้เซียวเหยี่ยนได้เป็นอ๋องผู้ส ำเร็จ
รำชกำรแทนพระองค์ นี่เป็นควำมสัมพันธ์แบบเอื้อประโยชน์ซึ่งกัน
และกัน
อีกสองสำมปี แคว้นเว่ยตะวันตกจะต้องเผชิญกำรล้ำงไพ่ครั้งใหญ่
ถึงตอนนั้นใครจะได้เป็นประมุขแคว้นเว่ยตะวันตกก็ฟันธงไม่ได้
ส ำหรับเรื่องนี้ เธอแอบกังวลใจมำตลอด แต่เธอก็รู้ว่ำหนีไม่พ้นเรื่อง
ทั้งหมดนี้ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็เอนตัวพิงไหล่เซียวเหยี่ยน
“อย่ำงไรทั้งชีวิตนี้ข้ำก็ต้องพึ่งพำท่ำนแน่แล้ว ต่อไปไม่ว่ำจะเกิด
อะไรขึ้น ข้ำก็จะอยู่กับท่ำน อำเหยี่ยน ข้ำอำจจะไม่ได้มีประโยชน์
มำก และช่วยอะไรท่ำนไม่ได้ แต่ข้ำจะพยำยำมไม่ให้ตัวเองเป็นตัว
ถ่วงนะเพคะ”
เซียวเหยี่ยนลูบผมหลิงอวี้จื้อ น ้ำเสียงอ่อนโยน
“เจ้ำไม่ได้เป็นตัวถ่วงของข้ำ มีเจ้ำอยู่ข้ำงๆ ข้ำอิ่มใจมำก”
หนทำงภำยหน้ำมีชะตำไม่รำบเรียบ ตั้งแต่เขำได้เป็นอ๋องผู้ส ำเร็จ
รำชกำรแทนพระองค์ เขำก็เดินบนเส้นทำงที่เต็มไปด้วยขวำกหนำม
อนำคตต้องท ำอย่ำงไร เขำก็มีแผนกำรของตนเองมำตลอด ตอนนี้
มีหลิงอวี้จื้อเพิ่มมำอีกคน แผนบำงแผนต้องเปลี่ยนแปลงแก้ไข ไม่ว่ำ
อย่ำงไร เขำก็ต้องปกป้องหลิงอวี้จื้อให้ดี
ควำมอ่อนแอไม่ใช่สิ่งที่ดีอะไร มันท ำให้ตนเองกังวลมำกขึ้น และ
กลำยเป็นพันธนำกำรด้วย แต่ก็ท ำให้หัวใจทั้งดวงอบอุ่น ท ำให้เขำ
รู้สึกว่ำนอกจำกตนเองจะเป็นอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์แล้ว
เขำยังเป็นผู้ชำยคนหนึ่งอ