ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 424 ส ำแดงฝีมือกำรแสดง

ชาวบ้านที่เดิมทีอารมณ์ร้อนพลุ่งพล่าน เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อยืน
ปะทะลมร้องไห้ ข้างล่างก็เงียบทันที ปกติพวกเขาก็เป็นคนซื่ออยู่
แล้ว ประกอบกับหลิงอวี้จื้อเป็นคนที่หน้าตาน่าเอ็นดูมาก ทุกคน
ต่างมองหลิงอวี้จื้อ รอให้หลิงอวี้จื้อพูดต่อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิงอวี้จื้อปรับอารมณ์ให้ปกติ เธอสูดจมูก แล้ว
จึงพูดต่อว่า
“พี่สาวข้าก็เคยโดนนักรบไร้ชีพทำร้าย ข้าเห็นกับตาว่ามือนางมี
ผื่นแดงขึ้นเต็ม ข้าปลอบใจตัวเองไม่หยุดหย่อนว่านางไม่เป็นอะไร
พี่สาวข้าดีขนาดนี้ ท่านเทวดาจะโหดร้ายกับนางเช่นนั้นได้
อย่างไร
ข้าไม่กล้าบอกนาง คิดไว้ตลอดว่าโชคจะเข้าข้าง หลอกตัวเองว่า
ทั้งหมดนี้ไม่จริง ทำทุกวิถีทาง แต่ผื่นแดงบนมือนางก็ยังมากขึ้นทุก
ที ข้าคิดหมดทุกวิถีทางที่จะปิดบังนาง สุดท้ายนางก็รู้เรื่องจนได้
เพื่อที่จะไม่ให้พวกเราลำบาก ตกเที่ยงคืนนางก็ใช้เปลวเทียนจุด
ไฟเผาห้องตนเอง ข้าอยากช่วยนางก็ไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่มองนาง
ตายไปต่อหน้าต่อตา ความเจ็บปวดเช่นนี้ จนถึงวันนี้ข้าก็ยังไม่กล้า
หวนกลับไปคิด”
หลิงอวี้จื้อพูดไปเช็ดน ้าตาไป เธอเอาเรื่องราวของหนานเยียนไป
พูดในฐานะของหลิงอวี้หรงเพื่อเพิ่มแรงโน้มน้าวใจ
หากบอกว่าเป็นคนใช้ของตนเอง เกรงว่าพวกเขาคงไม่เชื่อ แต่
กับพี่สาวนั้นไม่เหมือนกัน ประกอบกับตนเองเมื่อนึกถึงหนานเยียน
ขึ้นมาก็ปวดใจจริงๆ การแสดงออกทั้งหมดสัมพันธ์กันในคราว
เดียว ชาวบ้านไม่น้อยในที่นี้ต่างก็มีอารมณ์ร่วมไปกับหลิงอวี้จื้อ มี
คนไม่น้อยที่แอบปาดน ้าตา
“ข้าก็หลงคิดว่าจะไม่ได้เจอนักรบไร้ชีพอีกแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะ
มาเจอนักรับไร้ชีพที่ตำบลเถาหนวนอีก เมื่อเห็นตำบลเล็กๆ
กลายเป็นเช่นนี้ ข้าก็นึกถึงพี่สาวที่ตายไปแล้วขึ้นมา ในใจเกลียด
แค้นนัก แต่เกลียดแค้นแล้วอย่างไร
พี่สาวไม่อยู่แล้ว โดนพิษนักรบไร้ชีพก็เท่ากับตายไปแล้ว ตาย
แล้วยังกลายเป็นสัตว์ประหลาด พี่สาวไม่อยากกลายเป็นเช่นนั้น
ยอมเผาตัวเองเสียดีกว่า
ตอนนี้ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตรวจสอบเรียบร้อย
แล้วว่าผู้ร้ายที่ก่อเรื่องทั้งหมดนี้คือสำนักอู๋จี๋ พวกนางปรุงยาพิษ
นักรบไร้ชีพขึ้นมาอย่างไร้มโนธรรม ทำให้คนดีๆ ต้องกลายเป็น
เช่นนี้
ท่านอ๋องส่งคนไล่โจมตีสำนักอู๋จี๋ไปแล้ว จะต้องแก้แค้นแทนให้
ผู้ที่ตายไปอย่างอยุติธรรม และแก้แค้นให้พี่สาวของข้าด้วย
พ่อแม่พี่น้อง พวกเขาจากไปเพื่อปกป้องพวกเจ้า ให้พวกเจ้าใช้
ชีวิตให้ดีเพื่อพวกเขา สักวันต้องแก้แค้นได้ เพื่อที่ผู้บริสุทธิ์อีก
มากมายจะได้ไม่ต้องมาโดนไปด้วย”
เสียงของหลิงอวี้จื้อดังมาก ประกอบกับทุกคนเงียบสงบ ด้วยเหตุ
นี้ชาวบ้านทุกคนในที่นี้จึงได้ยินเสียงของหลิงอวี้จื้อ ทุกคนต่างเงียบ
เสียง นอกจากเสียงสะอื้นไห้แล้วก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก
ดวงตาของหลิงอวี้จื้อแดงก ่า พูดสะอึกสะอื้น
“พวกเจ้าอย่าโทษท่านอ๋องเลย วันนั้นข้าวิงวอนร้องขอให้เขา
ช่วยพี่สาวของข้า ทั้งๆ ที่รู้ว่าช่วยไม่ได้ ท่านอ๋องมีเมตตา ตอบรับใน
ที่สุด สุดท้ายพี่สาวเกือบเป็นศพกลายร่าง
หากไม่ใช่เพราะพี่สาวจุดไฟได้ทันเวลา ผลที่ตามมาไม่อยากจะ
คิด จวนมหาเสนาบดีคงจบสิ้น พวกเราล้วนไม่อยากให้คนใกล้ชิด
ตาย สิ่งที่พวกเราทำได้คือแก้แค้นแทนพวกเขา ไม่ให้พวกเขาต้อง
ตายอย่างอยุติธรรม”
ขณะที่หลิงอวี้จื้อพูด เธอแทบจะยืนไม่อยู่ ยันกำแพงเอาไว้ แหงน
หน้ามองฟ้า
“พี่สาว เจ้ามองเห็นจากบนสวรรค์หรือไม่ เจ้าต้องอวยพรให้
พวกเราหาพวกชั่วสำนักอู๋จี๋ให้เจอนะ เจ้าวางใจได้ ข้าจะต้องแก้แค้น
แทนเจ้า ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไร ข้าก็จะต้องแก้แค้นแทนเจ้า”
“แก้แค้น แก้แค้น…”
เสียงอึกทึกกึกก้องดังมาจากข้างล่าง ชาวบ้านทุกคนต่างอัดอั้น
แค้นเคือง มีครอบครัวเพียงจำนวนน้อยเท่านั้น ที่ไม่มีใครโดนพิษ
นักรบไร้ชีพ เกือบทุกครอบครัวมีญาติโดนพิษนักรบไร้ชีพ
หลิงอวี้จื้อปลุกเร้าได้ขนาดนี้ ความโกรธแค้นของชาวบ้าน
เปลี่ยนไปอยู่ที่สำนักอู๋จี๋ได้สำเร็จ ไม่มีใครตำหนิเซียวเหยี่ยนอีกแล้ว
นักรับไร้ชีพกับหมาป่ามนุษย์ในคืนนั้นก็มีคนไม่น้อยเป็นพยาน
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเชื่อคำพูดของหลิงอวี้จื้อ เชื่อว่าตายแล้วจะ
กลายเป็