ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 429 เด็กเป็นของใคร

ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าหรูเยียนจะรู้สึกตัวว่าหลิงอวี้จื้อพูดกับนางอยู่
ก้มหน้ารับคำ เรื่องนี้นางเพิ่งรู้เมื่อครู่เช่นกัน ถึงตอนนี้ยังคงรู้สึก
สับสน
นึกไม่ถึงว่าชิวจวี๋จะอุ้มท้องลูกของคุณชายใหญ่ เรื่องนี้เกิดขึ้น
ตั้งแต่เมื่อไหร่ นางกล้าขนาดนี้ได้อย่างไร นึกไม่ถึงว่าจะไปเล่นชู้
กับคุณชายใหญ่ลับหลังนาง
คิดถึงตรงนี้ นางก็โกรธจัด รู้สึกว่าชิวจวี๋ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร
เลย รีบออกไปพาตัวชิวจวี๋เข้ามา
พอเข้ามาในห้อง ชิวจวี๋ก็คุกเข่าดังตึงกับพื้น ร้องไห้พูดว่า
“คุณหนู คุณชาย เรื่องนี้เป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ คืนนั้น
คุณชายดื่มจนเมาแล้ว บ่าวเข้ามาหาคุณชายพอดี ควรจะผลักไส
คุณชายออกไปตั้งแต่แรก เพียงแต่บ่าวชื่นชมคุณชายมานานแล้ว ถึง
ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดถึงเนื้อตัวกับคุณชายอย่างห้ามใจไม่ได้
เด็กคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชาย ขอร้องคุณชายเก็บเด็ก
คนนี้ไว้เถิดเจ้าค่ะ บ่าวไม่ต้องการสถานะ ไม่ต้องการอะไรเลย ขอ
เพียงคลอดเด็กออกมาอย่างปลอดภัย เมื่อบ่าวคลอดเด็กแล้ว ไม่ว่า
คุณชายจะจัดการบ่าวอย่างไร บ่าวก็จะไม่เรียกร้องอะไรเลยเจ้าค่ะ”
ชิวจวี๋พูดพลางโขกหัวไปพลาง เมื่อครู่หลิงจื่อเฉิงที่ยืนอยู่อีกข้าง
อยากจะตำหนิ ก็ดูเหมือนจะใจอ่อนอีกแล้ว กลืนคำพูดที่มาจ่อปาก
แล้วกลับเข้าไป ลู่ชิงชิงหลับตา ขนตาขยับไหวเบาๆ ดูเหมือนกำลัง
ตัวสั่น
หลิงอวี้จื้อเห็นหลิงจื่อเฉิงไม่แสดงท่าทีใดๆ ราวกับมีความคิดจะ
ให้ชิวจวี๋คลอดเด็ก ก็แอบด่าในใจว่าไม่ได้ความ เพียงแต่เธอไม่เคย
เห็นชิวจวี๋รังแกลู่ชิงชิง เธอกับลู่ชิงชิงถือว่าเป็นเพื่อนกัน คนในเรือน
ตนเองไม่น่าจะทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้ได้
ความแค้นเคืองครั้งนี้เธอจะต้องช่วยลู่ชิงชิงระบาย เธอเดินไป
ตรงหน้าชิวจวี๋ ก้มมองชิวจวี๋จากมุมบน
“เจ้าหยุดสาละวนกับการโขกหัว และหยุดสาละวนกับการ
ร้องไห้ก่อน
ชิวจวี๋ เจ้าบอกว่าเด็กคนนี้เป็นของพี่ชาย เจ้ามีหลักฐานอะไร
พิสูจน์ไม่ทราบ
เรื่องการมีลูกจะบอกว่ายากก็ไม่ไม่ยาก จะบอกว่าง่ายก็ไม่ง่าย
เพียงครั้งเดียวเจ้ากับพี่ชายจะมีลูกด้วยกันได้เลยหรือ เช่นนั้น
ท่านเทวดาคงต้องรอมอบลูกให้เจ้าเป็นพิเศษเชียวล่ะ ถึงจะเป็นไป
ได้
เจ้าเพิ่งมาอยู่จวนมหาเสนาบดีไม่นานเท่าไร ซ ้ายังเป็นคนใน
เรือนข้าด้วย ไม่นานก็มาเล่นชู้กับพี่ข้าแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเจ้าแอบไป
เล่นชู้กับใครอีกหรือไม่ สายเลือดในจวนมหาเสนาบดีแห่งนี้มิอาจ
แปดเปื้อนได้”
ชิวจวี๋หน้าเปลี่ยนสี ในใจก่นด่าหลิงอวี้จื้ออย่างเคียดแค้น ต้องไม่
ปล่อยให้นางมาทำตนเสียแผนเป็นอันขาด ไม่ง่ายเลยกว่าจะมี
โอกาสเช่นนี้
นางเดินคลานเข่ามาข้างหน้า กอดขาหลิงจื่อเฉิง มองหลิงจื่อเฉิง
ด้วยท่าทางน่าสงสาร
“คุณชาย บ่าวยังบริสุทธิ์อยู่นะเจ้าคะ บ่าวสามารถสาบานต่อฟ้า
เด็กคนนี้เป็นของคุณชาย เรื่องเช่นนี้บ่าวจะกล้าล้อเล่นได้อย่างไร
บ่าวรู้ว่าคุณหนูโกรธ เรื่องนี้เป็นความผิดของบ่าวเอง
บ่าวรู้ว่าคุณชายกับลู่อี๋เหนียงรักกันมาก บ่าวก็ไม่ได้ร้องขออย่าง
อื่น ขอเพียงคลอดเด็กคนนี้ให้คุณชายอย่างปลอดภัยเท่านั้น แม้ว่า
ต่อไปคุณชายจะไล่บ่าวออกจากจวน บ่าวก็จะไม่เรียกร้องอะไร แต่
เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์นะเจ้าคะ”
เห็นหลิงจื่อเฉิงไม่พูดอะไร ชิวจวี๋ก็พุ่งไปข้างเตียง คุกเข่ากับพื้น
คร ่าครวญไม่หยุด
“ลู่อี๋เหนียง ท่านก็เป็นคนเคยมีลูก อย่าเอาลูกข้าไปเลย หากท่าน
อยากได้เด็ก รอเด็กเกิดออกมาแล้วยกให้ท่านเลี้ยงก็ได้ ข้าหวังเพียง
ให้เก็บเด็กคนนี้เอาไว้ ขอร้อง ขอร้องท่านเถิด ข้าจะไม่แย่งคุณชาย
กับท่าน ข้าอยากเก็บเด็กไว้เท่านั้น”
ท่าทางของชิวจวี๋เช่นนี้ดูเหมือนโดนลู่ชิงชิงรังแก ลู่ชิงชิง
กลายเป็นคนบาปไปแล้ว เห็นชิวจวี๋คร ่าครวญไม่หยุด สีหน้าของลู่
ชิงขิงก็ยิ่งขาวซีด มือกำผ้าคลุมเตียงที่อยู่ใต้ตัวเอาไว้แน่น เส้นเลือด
บนมือปูดโปนออก