ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 441 ข้าจะรับผิดชอบเจ้า

เนิ่นนานกว่าเซียวเหยี่ยนจะปล่อยหลิงอวี้จื้อ
หลิงอวี้จื้อรู้สึกว่าวันนี้เซียวเหยี่ยนค่อนข้างผิดปกติ เหมือนมี
เรื่องในใจ กอดเธอไม่ยอมปล่อยเช่นนี้ เธอหายใจหอบเล็กน้อยขณะ
อิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเซียวเหยี่ยน
“อาเหยี่ยน ท่านไม่เป็นอะไรกระมัง!”
“ยังไม่พออีกหรือ”
“พอแล้ว พอแล้ว พรุ่งนี้ข้ายังต้องพบเจอคนอีก”
หลิงอวี้จื้อหน้าแดงก ่า กล้ามองเซียวเหยี่ยนเสียที่ไหน ยื่นมือ
ออกไปกอดเอวเซียวเหยี่ยน ถามเบาๆ ว่า
“ยังเจ็บแผลอยู่หรือไม่”
“หายนานแล้ว อวี้จื้อ คืนนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
“อะไรนะ”
หลิงอวี้จื้อนึกว่าตัวเองฟังผิด เงยหน้าขึ้น มองเซียวเหยี่ยนงงๆ
“เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะ”
เซียวเหยี่ยนยื่นมือไปประคองหน้าหลิงอวี้จื้อ
“คืนนี้ข้าไม่ไปไหนแล้ว”
หลิงอวี้จื้อปล่อยเซียวเหยี่ยน บิดไปบิดมาเล็กน้อย
“เช่น…เช่นนี้ไม่ดีกระมัง! เรายังไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน ท่าน
อย่าใจร้อนสิ”
เซียวเหยี่ยนอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด ยื่นมือไปลูบจมูกหลิงอวี้จื้อ
“อย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า
เพียงแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเท่านั้น”
“ข้ากลัวว่าท่านจะอดใจไม่ไหวแล้วกินข้าน่ะสิ”
หลิงอวี้จื้อพูดเบาๆ เขินอายอย่างยิ่ง
“หากเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะมาสู่ขอเจ้ากลับจวนเร็วขึ้น อย่างไรเจ้าก็
เป็นของข้าอยู่แล้วไม่ช้าก็เร็ว วางใจเถิด ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง”
เซียวเหยี่ยนไม่เปลี่ยนสีหน้า แสดงท่าทีเอาจริงเอาจริง
หลิงอวี้จื้อยอมแล้วจริงๆ คนยุคปัจจุบันอย่างเธอยังไม่เปิดกว้าง
เท่าคนยุคโบราณอย่างเซียวเหยี่ยน สีหน้าของเซียวเหยี่ยนไม่เปลี่ยน
แต่เธอกลับหน้าแดงเสียแล้ว ไม่มีเหตุผลเลย เธอควรจะเป็นฝ่าย
แกล้งเซียวเหยี่ยนสิ ทำไมถึงกลับกันแบบนี้
ไม่ได้ ไม่ได้ เธอจะต้องสลับบทบาทเป็นฝ่ายรุก ถึงแม้ว่าเธอจะ
ไม่ใช่ผู้หญิงสายหื่น แต่จะทำตัวไม่มีอุบายโต้กลับชายยุคโบราณคน
หนึ่งไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ เธอก็ยิ้มตาหยีจ้องมองเซียวเหยี่ยน ทำหน้าหนาเข้า
ไว้แล้วพูดว่า
“ข้าต้องรับผิดชอบท่านถึงจะถูก ท่านอ๋องหล่อขนาดนี้ ข้าได้
กำไรแล้ว”
เซียวเหยี่ยนตะลึง นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ หลิงอวี้จื้อจะกล้าถึงเพียงนี้ เขา
ยกมือขึ้นมาปลดเข็มขัด เห็นเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อก็ลนลานแล้ว รีบห้าม
ปราม
“ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดเลย”
“ใครตั้งกฎว่าฟ้ามืดแล้วถึงนอนได้ล่ะ”
“เอ่อ…”
“ข้าหิวแล้ว พวกเรา…พวกเราไปกินอะไรกันก่อน”
หลิงอวี้จื้อเริ่มพูดติดอ่าง เซียวเหยี่ยนรู้ว่าเธอกลัวแล้ว จึงยื่นมือ
ออกไปลูบหัวหลิงอวี้จื้อ
“ได้ กินอะไรกันก่อน”
เขาก็แค่จะแกล้งหลิงอวี้จื้อ ไม่ได้คิดจะถอดผ้าถอดผ่อนจริงๆ ไม่
นึกว่าหลิงอวี้จื้อจะตกใจเร็วขนาดนี้ เขาก็คิดไว้แล้ว สาวน้อยที่ไหน
จะกล้าได้ถึงเพียงนี้
หลิงอวี้จื้อคอตกรู้สึกหดหู่ ทำหน้าด้านแล้วถึงได้พบว่าตนเองก็
ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเหยี่ยนอยู่ดี ระหว่างพวกเขาสองคน อำนาจ
ในการรุกถูกกำหนดไว้ให้อยู่ในกำมือของเซียวเหยี่ยนแล้ว
ที่จริงหลิงอวี้จื้อไม่ได้อยากกินอะไร ในเมื่อลั่นวาจาไปแล้ว ก็
ช่วยไม่ได้ ก้มหน้าก้มตากินไปเถิด
หรูเยียนให้สาวใช้ยกของกินเล่นมาสองสามจาน พอหลิงอวี้จื้อ
เห็นของกินก็ลืมความกระอักกระอ่วนเล็กน้อยก่อนหน้านี้ หยิบ
ผลไม้แช่อิ่มลูกหนึ่งยัดใส่มือเซียวเหยี่ยน
“อันนี้หวาน หรูเยียนเป็นคนแช่อิ่มเอง อาเหยี่ยน ท่านลองชิมดู
สิ”
เดิมทีเซียวเหยี่ยนไม่สนใจของพวกนี้อยู่แล้ว ปกติไม่เคยกินเลย
ทว่าตั้งแต่เขาไม่ปฏิเสธหลิงอวี้จื้อ แม้กินกุ้งแล้วจะทำให้เป็นผื่น
แดงไปทั้งตัว เขาก็หยิบขึ้นมากินโดยไม่ลังเล นับประสาอะไรกับ
ผลไม้แช่อิ่ม เซียวเหยี่ยนรับมา หยิบผลไม้แช่อิ่มเข้าปากแล้วชิม
หลิงอวี้จื้อมองเซียวเหยี่ยนด้วยสีหน้าตั้งตารอคอย
“เป็นอย่างไรบ้าง อร่อยหรือไม่”
เซียวเหยี่ยนยังชิมไม่รู้รสว่าอะไรอร่อยไม่อร่อย ในปากเขามีแต่
รสชาติของหลิงอวี้จื้อ ด้วยเหตุนี้จึงพยักหน้า
“อร่อย”
“ข้าบอกแล้วว่าหรูเยียนฝีมือดี นางทำอะไรข้าก็ช