ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 461 ทั้งชีวิตนี้ข้าไปจากจวนมหาเสนาบดีไม่ได้แล้ว

ลู่ชิงชิงถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง
“ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า เจ้าไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น เจ้าลอง
ฟังดูว่าท่านอ๋องว่าอย่างไร ดูว่าเขาจะจัดแจงและจัดการคุณหนูเฉิน
อย่างไร
คุณหนูเฉินเป็นคนที่ไทเฮายัดเยียดให้เขา ในใจท่านอ๋องก็คงอึด
อัดมากพออยู่แล้ว ตอนนี้เจ้ายังห่างเหินกับเขาเพราะเรื่องนี้อีก ท่าน
อ๋องจะไม่ลำบากใจไปมากกว่านี้อีกหรือ
อวี้จื้อ เจ้าอย่ารังเกียจว่าข้าปากมากเลย ข้ารู้สึกว่าหากเหตุการณ์
เป็นเช่นนี้ เจ้าควรจะยืนอยู่ข้างท่านอ๋อง ดูว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
ไม่ใช่ผลักไสเขาไปเพราะเรื่องนี้ ได้พบคนที่รักใคร่ใจตรงกันไม่ใช่
เรื่องง่าย”
หลิงอวี้จื้อเงียบ คำพูดของลู่ชิงชิงไม่เหมือนกับเจตนาของคนอื่น
เลย คำพูดนี้กลับฟังขึ้น สถานการณ์ในตอนนี้เป็นเช่นนี้จริงๆ
เฉินปี้ถูกมู่หรงกวานเย่ว์ยัดเยียดให้เซียวเหยี่ยน เซียวเหยี่ยน
พิจารณาถึงความปลอดภัยของเธอจึงยอมรับพระราชเสาวนีย์นี้ และ
รับปากว่าเฉินปี้จะได้แค่ชื่อตำแหน่งไปเพียงชั่วคราว รอจนได้
โอกาสเหมาะสมแล้วจะส่งเฉินปี้ออกนอกจวนไป
หากเธอมองตนเองกับเซียวเหยี่ยนเป็นคนเดียวกัน เช่นนั้นเฉินปี้
ก็เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยที่ทั้งสองคนได้พบเจอเท่านั้น เธอกับ
เซียวเหยี่ยนสามารถแก้ปัญหานี้ด้วยกัน เธอไม่สบายใจเพราะรู้สึก
ว่าการที่เฉินปี้เข้ามาเป็นการละเมิดเธอ
หากเธอคับข้องใจเซียวเหยี่ยนเพราะเรื่องนี้ แต่งเข้าจวนไปแล้ว
ทำหมางเมินกับเซียวเหยี่ยน อย่างนี้นับว่าเป็นการเสริมโอกาสให้
เฉินปี้ได้ใกล้ชิดเซียวเหยี่ยน สุดท้ายสองคนก็ยิ่งถอยห่างกัน ความ
รักครั้งนี้ก็จบสิ้น
เธอเริ่มย้อนถามตนเอง ผลลัพธ์อย่างนี้เป็นสิ่งที่ตนเองต้องการ
หรือไม่ จะทิ้งผู้ชายที่สำคัญกว่าชีวิตตนเองเพราะอุปสรรคที่
มู่หรงกวานเย่ว์สร้างให้จริงๆ หรือ เช่นนั้นตนเองจะมาเสียใจ
ภายหลังหรือไม่
เรื่องนี้พูดไปแล้วก็โทษเซียวเหยี่ยนไม่ได้ เขากำลังแก้ไขเรื่องนี้
ขอเพียงแค่เวลาเท่านั้น ปัญหาล้วนอยู่ที่ตัวเธอเอง เพราะเธอยังผ่าน
บททดสอบใจด่านนี้ไม่ได้
หลิงอวี้จื้อถามตนเองซ ้าไปซ ้ามา สุดท้ายก็มีคำตอบ สถานการณ์
ในตอนนี้สามารถบรรยายได้อย่างนี้ เธอกับเซียวเหยี่ยนเจอปัญหา
เธอไม่ได้ร่วมมือกับเซียวเหยี่ยนเพื่อป้องกันศัตรูภายนอก แต่กลับ
สร้างความขัดแย้งภายใน คิดเช่นนี้ คนที่ลำบากที่สุดก็คือเซียวเหยี่ยน
ทั้งถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่อยากแต่งงานด้วย แล้วยังต้อง
เผชิญหน้ากับเธอที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เธอคิดมาตลอดว่าตนเองกับเซียวเหยี่ยนนั้นถูกกั้นด้วย
วัฒนธรรมที่ห่างกันหลายพันปี และหวังว่าเซียวเหยี่ยนยอมรับเธอ
ในเรื่องเหล่านี้
คิดดูให้ดีแล้วเส้นทางที่เดินมานี้ เซียวเหยี่ยนเปลี่ยนแปลงไปมาก
แต่เธอไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด
เซียวเหยี่ยนคอยพูดกับเธอเสมอว่า เธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน
อะไรเลย ทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาทำเองทั้งหมด เธอก็รู้สึกสบายใจ ไม่
ต้องทำอะไรเลยจริงๆ ให้เซียวเหยี่ยนเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับเธอ
ส่วนเธอก็ยังเป็นหลิงอวี้จื้อผู้ทำอะไรตามอำเภอใจเช่นเดิม
คิดถึงสิ่งเหล่านี้ หลิงอวี้จื้อก็เริ่มรู้สึกผิด ระหว่างเธอกับเซียวเห
ยี่ยน เซียวเหยี่ยนเป็นคนที่ต้องยอมแลกมากกว่าจริงๆ บางทีเซียวเห
ยี่ยนอาจจะเป็นคนที่ชอบเธอก่อน เธอเคยชินกับการที่เซียวเหยี่ยน
รักและตามใจ
หลิงอวี้จื้อเผยรอยยิ้มออกมา เธอยิ้มสดใสให้กับลู่ชิงชิง
“ขอบใจนะ ชิงชิง ได้ยินที่เจ้าพูดแล้ว ข้าก็คิดได้ทันที ตาสว่าง
แล้ว ดีที่เจ้ามา มิเช่นนั้นข้าก็ไม่รู้เลยว่าตนเองจะวุ่นวายไปจนถึง
เมื่อไหร่”
“เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว หวังว่าเจ้าจะออกเรือนไปอย่างมีความสุข”
หลิงอวี้จื้อยื่นมือไปจับไหล่ลู่ชิงชิงไว้
“อื้ม เจ้าก็ต้องสบายดีด้วยนะ ต่อไปหากอยากไปจากจวนนี้ก็
บอกข้า ข้าจะจัดการให้”
ลู่ชิงชิงส่ายหน้า
“ข้าไม่เคยคิดจะไป ทั้งชีวิตนี้ข้าไปจากจวนมหาเสนาบดีไม่ได้